III SA/Wa 1015/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Katarzyna Owsiak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w sprawie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2009 r. oddala skargę S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") z [...] lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2009 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. 1.1. Decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] lipca 2016 r. określono Skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego za czerwiec, sierpień, październik i listopad 2009 r., kwotę różnicy podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika za kwiecień, maj i lipiec 2009 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. Od powyższej decyzji pismem z 25 lipca 2016 r. Strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., dalej: Dyrektor Izby Skarbowej, organ drugiej instancji. Po rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] października 2016 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.. W dniu 18 listopada 2016 r. na ww. decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 25 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3818/16 oddalił skargę Spółki. Strona zaskarżyła w całości ww. wyrok WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt. I FSK 1105/18 oddalił skargę kasacyjną Strony. 1.2. W dniu 23 kwietnia 2019 r. do DIAS wpłynął wniosek pełnomocnika Spółki z 16 kwietnia 2019 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2016 r. Swoje żądanie Spółka umotywowała wystąpieniem przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 4 i 5 O.p., powołując się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I FPS 3/18 z 18 marca 2019 r., w której stwierdzone zostało, że zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia należy doręczyć pełnomocnikowi. Biorąc pod uwagę powyższe, w złożonym wniosku wskazano, że z dniem podjęcia ww. uchwały Strona powzięła informację o wystąpieniu przesłanki wznowieniowej, o której mowa w 240 § 1 pkt 4 O.p., gdyż w przedmiotowej sprawie pełnomocnik został pominięty przy czynności organu podatkowego, która miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. zawiadomienie z 10 listopada 2014 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostało doręczone bezpośrednio Spółce, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Zdaniem Strony, efektem wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p. może być stwierdzenie, że w niniejszej sprawie decyzja ostateczna została wydana z uchybieniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w art. 70 O.p., czyli była bezprzedmiotowa już w momencie jej wydania. 1.3. Decyzją DIAS z [...] września 2019 r. odmówiono wznowienia postępowania, wskazując na istnienie w tym zakresie przeszkody formalnej w postaci uchybienia terminowi określonemu w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. W uzasadnieniu decyzji DIAS wskazał, że o wydaniu decyzji Strona dowiedziała się w dniu jej doręczenia, tj. 20 października 2016 r., natomiast żądanie wznowienia postępowania złożone zostało wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2019 r. 1.4. Od powyższej decyzji pismem z 30 października 2019 r. Strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie zarzucając naruszenie: art. 120, 121 § 1 i § 2, 122, 180, 181, 188, 187 § 1, 191, 197 § 1 O.p.; art. 121 w zw. z art. 122 i 210 § 4 O.p.; art. 2a O.p.; art. 240 § 1 pkt 4 oraz 241 § 2 pkt 1 O.p. 1.5. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania DIAS decyzją z [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji z [...] września 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia DIAS wskazał, że istota kontroli rozstrzygnięcia w sprawie niedopuszczalności wznowienia postępowania sprowadza się do oceny poprawności ustaleń faktycznych co do daty powzięcia wiadomości, od której liczy się miesięczny termin do złożenia żądania o wznowienie postępowania zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. Z akt sprawy wynika, że wniosek z dnia 16 kwietnia 2019 r. dotyczył ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2016 r., doręczonej pełnomocnikowi Strony w dniu 20 października 2016 r. Skarżący nie kwestionuje tej okoliczności. Uwzględniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, DIAS uznał za prawidłowe zawarte w skarżonej decyzji stanowisko w kwestii wykładni przepisu art. 241 § 2 pkt 1 O.p. i zawartego tam pojęcia "powzięcia wiadomości o decyzji". W ocenie DIAS z akt sprawy wynika jednoznacznie, że od 20 października 2016 r. Strona posiadała informację o wydaniu decyzji wobec Spółki. Słusznie zatem w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazano, że Strona dowiedziała się o istnieniu przedmiotowej decyzji w dniu jej doręczenia, nie zaś w dniu wydania uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2019 r., jak twierdzi Spółka. Biorąc pod uwagę powyższe, właśnie od tej daty, tj. 20 października 2016 r. należy liczyć miesięczny termin na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania podatkowego, który zgodnie z art. 12 § 3 i § 5 O.p. upłynął w dniu 7 listopada 2016 r. W związku z tym wniosek Strony z 16 kwietnia 2019 r., złożony w dniu 17 kwietnia 2019 r., wniesiony został z uchybieniem terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. Co więcej brak jest podstaw do uznania, że Strona powzięła informację o wystąpieniu przesłanki wznowieniowej, o której mowa w 240 § 1 pkt 4 O.p. z dniem podjęcia uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I FPS 3/18, tj. w dniu 18 marca 2019 r. Podjęcie ww. uchwały nie stanowi okoliczności świadczącej o powzięciu wiadomości o wydaniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2016 r., gdyż wiedzę tę pełnomocnik Strony posiadał już od 20 października 2016 r. W świetle powyższego data wydania uchwały powoływanej przez pełnomocnika Strony nie może być wiązana z datą rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania - pozostaje więc bez wpływu na ocenę zachowania przez Stronę terminu określonego w ww. przepisie. W kontekście powyższego DIAS stwierdził, że podnoszona przez Skarżącą okoliczność doręczenia zawiadomienia w trybie art. 70c O.p. bezpośrednio Spółce, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, mogłaby być przedmiotem oceny jedynie w sytuacji, gdyby Strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w ustawowym terminie. Brak dopełnienia ustawowej przesłanki w postaci terminowego wniesienia żądania wznowienia postępowania spowodował niedopuszczalność wznowienia, co skutkowało wydaniem decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 O.p. Zachowanie ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego jest niezbędne do skutecznego uruchomienia procedury wznowieniowej, a zatem uchybienie terminu skutkuje odmową wznowienia postępowania niezależnie od tego, czy spełnione zostały pozostałe formalne przesłanki wznowienia postępowania. Wobec powyższego DIAS uznał, że zasadnie odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2016 r. Zaś zarzuty podniesione przez Skarżącą w odwołaniu należy uznać za chybione. 2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji Organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie: - art. 120, 121 § 1 i § 2, 122, 180, 181, 188, 187 § 1, 191, 197 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych, niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, wadliwe ustalenie stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności bezzasadne przyjęcie, że strona nie została pozbawiona obrony swoich praw; - art. 121 w zw. z art. 122 i 210 § 4 O.p. poprzez nierzetelne sformułowanie uzasadnienia faktycznego decyzji; - art. 2a O.p. poprzez pozbawianie Strony obrony swoich praw, podczas gdy niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść podatnika; - art. 240 § 1 pkt 4 i 241 § 2 pkt 1 O.p. poprzez bezzasadne uznanie, że Strona uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie. 2.2. DIAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 4. Sporne jest, czy strona zachowała miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. 5. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ prawidłowo liczy termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania od dnia powzięcia przez Stronę wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej, a nie od dnia 18 marca 2019 r., tj. dnia wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w sprawie o sygn. I FPS 3/18 i powzięcia przez Stronę wiedzy o tej uchwale. 6.1. Wyjaśniając podstawy prawne wyroku należy wskazać, że: "jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest uregulowana w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z powołanym przepisem, decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz w ustawach podatkowych. Omawiana zasada ogólna jest niezwykle istotna z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania demokratycznego państwa prawa. Gwarantuje ona bowiem pewność obrotu prawnego oraz stabilność skutków prawnych aktów organów administracji publicznej. Powołany przepis, ustanawiając ochronę decyzji ostatecznych, przyznaje im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Owe granice wynikają z możliwości wzruszania decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych. Jednym z takich trybów jest instytucja wznowienia postępowania, która, jako swoisty wyłom od zasady trwałości decyzji ostatecznych, musi opierać się na ustawowo określonych przesłankach, które zostały wymienione w art. 240 § 1 O.p." (tak wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r., I FSK 137/15 oraz wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r., I FSK 2030/14; wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl"). "W związku z tym, że instytucja wznowienia postępowania stanowi szczególny tryb postępowania, przesłanki jej zastosowania należy interpretować ściśle (wąsko). Nie można w takiej sytuacji przypisywać przesłankom wznowieniowym szerszego znaczenia, niż wyrażone wprost w przepisie prawa. Zasada, zgodnie z którą przesłanki wznowienia postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane rozszerzająco, pełni również istotną funkcję gwarancyjną z punktu widzenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p). Pozwala bowiem ograniczyć sytuacje, w których jedna sprawa będzie rozpoznawana kilkukrotnie, wyłącznie do przypadków kwalifikowanych wadliwości, wskazanych m.in. w art. 240 § 1 O.p." (tak wyrok NSA z 14 marca 2017 r., I FSK 1397/15, CBOSA). 6.2. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, natomiast nie może ono służyć, jako środek do kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwufazowe. Pierwsza faza to postępowanie wstępne, tzw. wznowieniowe. W toku tego postępowania organ podatkowy ogranicza się do badania, czy: żądanie pochodzi od strony (art. 133a § 1–3); strona ma zdolność do czynności prawnych; żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją lub postanowieniem (dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem wynika z art. 219); kwestionowana decyzja lub postanowienie ma charakter ostateczny; w żądaniu wskazano podstawę wznowienia; a w przypadku żądania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 i 8 zachowano miesięczny termin. Po sprawdzeniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Otwiera ono fazę postępowania określaną jako postępowanie wznowione, w odróżnieniu od postępowania wznowieniowego (wstępnego), które toczyło się do chwili wydania wspomnianego postanowienia. Dopiero w tej fazie dopuszczalne jest badanie, czy zachodzą wskazane przez stronę podstawy wznowienia albo czy zachodzą podstawy wymienione w postanowieniu o wznowieniu postępowania z urzędu. Obok badania podstaw przedmiotem postępowania jest także rozstrzygnięcie istoty sprawy. 7. Zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 O.p., wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Zastosowanie tego przepisu jest istotą sporu. Oceny wymaga więc stwierdzenie przez organ niedopuszczalności wznowienia postępowania, z uwagi na uchybienie terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. Treść skargi wskazuje, że Strona uważa, iż w jej sprawie istnieje przesłanka wznowieniowa, o której mowa art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Nie to jest jednak przedmiotem niniejszej sprawy. Organ odmówił wznowienia postępowania, a więc organ nie oceniał tego, czy przesłanka wznowieniowa istnieje czy nie. Organ stwierdził, że Strona nie złożyła wniosku (opartego o art. 240 § 1 pkt 4 O.p.) w przepisanym terminie. Zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 4 O.p. należy więc uznać za chybiony bo ten przepis w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania. 8. 1. Organ prawidłowo ustalił, że Strona o wydaniu decyzji ostatecznej dowiedziała się w dniu 5 października 2016 r., tj. w dacie jej doręczenia. Ta okoliczność jest bezsporna. Żądanie wznowienia postępowania zostało złożone 17 kwietnia 2019 r. Ewidentne jest, że miesięczny termin, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. został uchybiony. Treść art. 241 § 2 pkt 1 O.p. wymagała od organu zbadania, kiedy Strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji ostatecznej oraz czy wniosek o wznowienie postępowania wniesiono z zachowaniem miesięcznego terminu od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Ustalenie tych okoliczności faktycznych zostało przeprowadzone zgodnie z regułami procesowymi wskazanymi w O.p. Nie zostały tu naruszone art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 180, art. 181, art. 188, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 O.p. 8.2. Treść art. 241 § 2 pkt 1 O.p. nie daje żadnych możliwości odnoszenia terminu w nim wskazanego do okoliczności innej niż powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej. Nie można uznać, że termin wskazany w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. należy liczyć od 18 marca 2019 t., tj. daty wydania uchwały NSA w sprawie o sygn. I FPS 3/18. Organ zasadnie uznał, że Strona dowiedziała się o istnieniu decyzji ostatecznej w: dniu jej doręczenia, nie zaś w dniu wydania uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2019 r., jak twierdzi Skarżąca. W konsekwencji, zastosowanie art. 241 § 2 pkt 1 O.p. musiało doprowadzić do odmowy wznowienia postępowania. 8.3. Organ prawidłowo też wyjaśnił, że podnoszona przez Skarżącą okoliczność doręczenia zawiadomienia w trybie art. 70c O.p. bezpośrednio Spółce, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, mogłaby być przedmiotem oceny jedynie w sytuacji, gdyby Podatnik złożył wniosek o wznowienie postępowania w ustawowym terminie. Tak się jednak nie stało. 8.4. Bez znaczenia dla wykładni art. 241 § 2 pkt 1 O.p. jest, że Strona w toku postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną oraz przed sądami administracyjnymi podnosiła zarzut nieprawidłowości związanych z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Kwestia ta była przedmiotem oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Warszawie, który 25 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3818/16 oddalił skargę Spółki oraz w wyroku NSA z 16 października 2018 r., sygn. akt. I FSK 1105/18 oddalającym skargę kasacyjną Strony. 8.5. Z tych względów zarzut naruszenia art. 241 § 2 pkt 1 O.p. należy uznać za bezzasadny. Uzasadnienie decyzji przejrzyście wyjaśnia kwestie prawne i faktyczne rozstrzygane przez organ i, wbrew zarzutowi skargi, spełnia wymogi wskazane w art. 210 § 4 O.p. 9. Na tym tle za niezasadny uznać także należy zarzut naruszenia art. 2a O.p. Wskazany przepis może być zastosowany wówczas, gdy w sprawie wystąpiły nie dające się usunąć wątpliwości co do wykładni przepisów prawa podatkowego. W rozpoznanej sprawie nie zaistniały takie wątpliwości, których nie dałoby się usunąć w drodze wykładni, bo nie można do nich zaliczyć sytuacji, gdy organ podatkowy dokonuje prawidłowej wykładni przepisu ustalając sposób jego rozumienia, ale wynik tego procesu nie jest dla Skarżącego korzystny. Naruszenie zasady in dubio pro tributario byłoby natomiast aktualne wówczas, gdyby wyniki wykładni doprowadziły do wyłonienia kilku hipotez interpretacyjnych, z których żadna nie byłaby przekonująca, a mimo to organ wybrałby opcję niekorzystną dla Strony. Innymi słowy, naruszenie wspomnianej zasady to nierespektowanie w takich warunkach wyboru przez podatnika hipotezy interpretacyjnej (spośród kilku możliwych) najbardziej dla niego korzystnej (szerzej: B. Brzeziński, O wątpliwościach wokół zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, PP nr 4/2015, s. 17 i n.). Treść przepisu art. 241 § 2 pkt 1 O.p., który miał zastosowanie w niniejszej sprawie, nie budzi wątpliwości co do jego wykładni. Powzięcie wiadomości o istnieniu przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., jest powiązane z wiedzą o wydaniu decyzji ostatecznej. Wykładnię forsowaną przez Stronę, odwołującą się do liczenia terminu na wnioskowanie o wznowienie postępowania od daty uchwały NSA zamiast od daty powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej, należy odrzucić z uwagi na jej oczywistą sprzeczność z literalnym brzmieniem przepisu. Bezprzedmiotowe jest rozważanie zastosowania art. 2a O.p. do art. 240 § 1 pkt 4 O.p., bo wobec niedopuszczalności wznowienia postępowania przepis art. 240 § 1 pkt 4 O.p. nie znajdował zastosowania. 10. 1. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części. 10. 2. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić. 11. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374).