III SA/Wa 1022/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2008 r. oddala skargę Decyzją z [...] lipca 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. (NUS), działając na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 21 § 1 pkt 1, § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm., zwanej dalej O.p.), art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a , art. 99 ust. 1 i ust. 12, art. 103 ust. 1, art. 106 ust. 1, art. 109 ust. 3, art. 112 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej u.p.t.u.) określił Skarżącemu, Panu B. J., wysokość podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2008 r. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, podstawą jej wydania było ustalenie, że Skarżący, w okresie objętym decyzją w ewidencji zakupów ujął wyłącznie po jednej fakturze wystawionej przez firmę U., przy czym, jak następnie ustalono w toku postępowania, powyższe faktury nie dokumentowały czynności rzeczywiście wykonanych przez ich wystawcę. Skarżący złożył od powyższej decyzji odwołanie zarzucając jej naruszenie: 1. art. 207 § 1 i § 2, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p., 2. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 99 ust. 1 i ust. 12, art. 103 ust. 1, art. 106 ust. 1, art. 109 ust. 3 i art. 112 u.p.t.u.. 3. art. 77 § 1 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1969r., Nr 30, poz. 168 z późn. zm.) w związku z art. 191 O.p, poprzez wydanie orzeczenia na podstawie niepełnego materiału dowodowego, zaniechanie przeprowadzenia przesłuchania pana J. M., na rzecz którego Skarżący świadczył usługi, z uwagi na brak możliwości doręczenia świadkowi korespondencji zawierającej wezwanie na przesłuchanie, 4. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że Skarżący nie wykazała realności transakcji zakupu na podstawie faktur otrzymanych od pana J. M. w sytuacji, kiedy przesłuchani w sprawie kontrahenci potwierdzili wykonywanie prac przez Skarżącego oraz fakt wystawiania dla nich faktur VAT, 5. brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, w szczególności błędne ustalenia dotyczące braku wykonywania na rzecz Skarżącego prac przez pana J. M., chociaż zebrany materiał dowodowy pozbawiony jest kluczowych dla sprawy zeznań samego pana M. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż charakter prowadzonej działalności przez Skarżącego polegał na pozyskiwaniu klientów i zlecaniu usług podzleceniobiorcom - w tym panu J. M., a obok tego Skarżący samodzielnie wykonywał prace na rzecz zleceniodawców. Rzeczywiste świadczenie usług znalazło potwierdzenie w prowadzonym postępowaniu dowodowym, w postaci protokołów przesłuchań klientów Skarżącego, tj. P. Sp. z o.o., M. Sp. z o.o., J. B., J. T.. Ww. podmioty stwierdziły, że prace zlecone przez Skarżącego były faktycznie wykonywane oraz, że sam Skarżący był widziany na miejscu świadczenia tych usług. Pomimo powyższych ustaleń organ podatkowy stwierdził, że czynności udokumentowane fakturami wystawionymi przez pana J. M. nie zostały dokonane mimo, że w sprawie nie zdołano przesłuchać wystawcy faktur, nie zweryfikowano odpowiedniej dokumentacji księgowej, a fakt wykonania przedmiotowych usług potwierdza umowa zawarta pomiędzy Skarżącymi a panem M. Skarżący przypomniał, że jego dokumentacja księgowa została skradziona, co potwierdza protokół policyjny, a organy podatkowe nie były w stanie przeprowadzić dowodu z zeznań pana M., gdyż ten nie odbierał korespondencji. Wobec powyższego Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i uznanie, że usługi były w rzeczywistości wykonane, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] stycznia 2012 r., po rozpoznaniu powyższego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w W. (DIS), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, W uzasadnieniu wskazał, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do oceny zasadności pozbawienia Skarżącego prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur, których wystawcą była firma "J" . NUS odmówił Skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych od ww. kontrahenta na podstawie przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. uznając, że ww. faktury nie dokumentują wykonanych usług. Podstawą powyższych ustaleń były m.in. informacje uzyskane od Naczelnika Urzędu Skarbowego W. oraz protokół przesłuchania Skarżącego. DIS wskazał, że jak wynika z akt sprawy, kontrolujący zwrócili się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z prośbą o przeprowadzenie czynności sprawdzających w firmie pana J. M.. W odpowiedzi na powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego W. poinformował, że pan J. M. będąc zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia 10.07.2002r. do dnia 01.02.2008r. nie składał deklaracji VAT-7, natomiast od dnia 23.02.2009r. do dnia 23.02.2011 r. zgłosił zawieszenie działalności gospodarczej. Ponadto pan M. nie zgłosił się również na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego celem złożenia w dniu 11.12.2009 r. wyjaśnień w sprawie. Natomiast w dniu 14.12.2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. poinformował, że firma pana M. nie zatrudniała żadnych pracowników. Organ podatkowy wystosował także w dniu 19.10.2009r. wezwanie do pana J. M., w celu okazania dokumentów potwierdzających dokonanie transakcji ze Stroną. Wezwanie powyższe nie zostało przez pana M. odebrane, a podejmowanie wielokrotnie próby nawiązania kontaktu z panem M. za pośrednictwem poczty okazały się bezskuteczne. Nie powiodła się również próba doręczenia wezwań przy pomocy funkcjonariuszy Policji. Natomiast w trakcie przesłuchania dokonanego w dniu 30.10.2009r., na okoliczność współpracy z firmą usługowo-handlową "J.", Skarżący wyjaśnił, że od października do grudnia 2008r. korzystał z usług pana J. M., celem dalszego ich odsprzedania. Wszystkie prace koordynowane były telefonicznie, rozliczenia dokonywano na podstawie ustnej umowy gotówką, bez potwierdzenia odbioru. Przesłuchiwany nie potrafił wskazać, czy pan M. opisane na zakwestionowanych fakturach usługi wykonywał osobiście, czy też korzystał z usług podwykonawców, natomiast potwierdził, że nadal współpracuje z firmą pana M.. DIS wskazał, że powyższe wyjaśnienia nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Jak wynika bowiem z ustaleń kontrolujących Skarżący w badanym okresie nie ponosił żadnych kosztów prowadzonej działalności, w tym związanych z zakupem usług telekomunikacyjnych. W wyjaśnieniach zawartych w piśmie z dnia 04.01.2010 r. Skarżący stwierdził, że w trakcie prowadzonej działalności korzystał z telefonu pani J. K., ale nie potwierdził tego faktu wyciągiem z bilingów, do czego zobowiązał się niezwłocznie po ich otrzymaniu od P. Sp. z o.o. Ponadto zeznał, że nie ma żadnego kontaktu z panem M., choć ten nadal świadczy dla niego usługi. Skarżący nie potrafił również wskazać żadnych innych osób, które mogłyby potwierdzić fakt świadczenia usług przez pana M. DIS zauważył ponadto, iż w trakcie przesłuchania, które odbyło się w dniu 30.10.2009 r., Skarżący nie wskazał na potrzeby jakich podmiotów zakupione zostały usługi udokumentowane spornymi fakturami. Stwierdził jedynie, że nabywane świadczenia miały na celu realizację sprzedaży, która zaistniała w październiku, listopadzie i grudniu 2008r. Następnie w piśmie z dnia 26.11.2010r. wskazał przedsiębiorców, na rzecz których w okresie od stycznia do grudnia 2008r. dokonywał dostaw towarów i usług. Z poczynionych na tę okoliczność przez organ pierwszej instancji ustaleń wynika, że Skarżący świadczył usługi osobiście. Skarżący nie wskazał przy tym innych podmiotów korzystających z jego usług. DIS podkreślił, że biorąc pod uwagę, iż faktury zakupu opiewały na znaczne kwoty, Skarżący winien pamiętać dane kontrahentów, których przedmiotowe faktury dotyczyły. Ustosunkowując się do twierdzenia Skarżącego, że na potwierdzenie wykonania usług dysponuje odpowiednimi fakturami oraz umową na świadczenie usług podwykonawczych DIS podkreślił, że NUS nie kwestionował w przedmiotowej sprawie istnienia faktury i umowy dokumentujących przedmiotowe usługi, lecz wskazywał na okoliczności faktyczne sprawy, które jednoznacznie nie potwierdzały ich wykonania. DIS wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego nie istnieje w sytuacji, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada zdarzeniom gospodarczym. Odnosząc się do zarzutu, że NUS prowadząc postępowanie wyjaśniające zignorował wyniki ustaleń Policji w kwestii kradzieży dokumentacji firmy, odstąpił od przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka - pana J. M., czym naruszył elementarną zasadę zaufania obywatela do państwa DIS zauważył, że w sprawie okolicznością bezsporną jest potwierdzona przez organy ścigania kradzież dokumentacji księgowej firmy. Zdaniem organu odwoławczego w świetle powyższego Skarżący zobowiązany był innymi dostępnymi środkami dowodowymi uprawdopodobnić, że pan J. M. rzeczywiście wykonywał na jego rzecz usługi, opisane na kwestionowanych fakturach. Natomiast wyjaśnienia składane przez Skarżącego w tym zakresie były nielogiczne i niespójne. Ustosunkowując się do braku przesłuchania w sprawie pana J. M. organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z wyrażoną w art. 122 O.p. zasadą prawdy obiektywnej, organy podatkowe zobowiązane są do podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zgodnie z powyższą regułą NUS podjął wszelkie niezbędne kroki celem przesłuchania pana J. M.. W tym celu organ podatkowy pierwszej instancji pismami z dnia 18.11.2009r., z dnia 20.01.201 Or., z dnia 30.04.2010, z dnia 15.11.2010r. oraz z dnia 17.01.2011 r. występował do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z prośbą o przeprowadzenie czynności sprawdzających w firmie usługowo-handlowej "J.". W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 28.01.2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. poinformował, że wielokrotne próby nawiązania kontaktu z panem M. w sposób bezpośredni, jak za pomocą poczty okazały się bezskuteczne. Ponadto wezwani na pomoc w doręczaniu wezwań funkcjonariusze Policji, nie zastali nikogo pod adresem siedziby firmy. Jednocześnie NUS dwukrotnie pismami z dnia 19.10.2009 r. oraz z dnia 15.10.2010 r. wzywał pana M. do okazania dokumentów potwierdzających transakcje zawarte ze Skarżącym w okresie październik-grudzień 2008r. - wezwania te nie zostały odebrane. Zdaniem DIS organ podatkowy nie uchylił się w tym wypadku od obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ale wszelkimi możliwymi środkami dążył do ustalenia prawdy obiektywnej. Skoro zatem wielokrotne próby przesłuchania pana J. M. (również z pomocą Policji) nie dały rezultatu, organ podatkowy za pomocą innych dostępnych środków dowodowych wywiązywał się z obowiązków nałożonych przez przepisy m.in. Ordynacji podatkowej. DIS wskazał dodatkowo, że podatnik nie może czuć się zwolniony od obowiązku co najmniej współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebranie materiału dowodowego, zwłaszcza, jeśli nieudowodnienie określonej czynności faktycznej prowadzi do rezultatów niekorzystnych dla podatnika (wyrok NSA z dnia 22 maja 2000r., sygn. akt I SA/Lu 249/99). Jak wynika natomiast z akt sprawy Skarżący nie poczynił żadnych kroków zmierzających do choćby częściowego odtworzenia skradzionej dokumentacji, ani też nie dostarczyła kontrolującym bilingów potwierdzających kontakty telefoniczne z panem J. M. Odnosząc się do argumentu, iż wszyscy przesłuchani w sprawie odbiorcy usług, potwierdzali fakt ich świadczenia przez Skarżącego, DIS stwierdził, że okoliczność ta nie przesądza o tym, że zakupy dokonywane przez Skarżącego odbywały się na podstawie faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. DIS podzielił więc w pełni ustalenia organu pierwszej instancji, zgodnie z którymi faktury, których wystawcą był pan J. M. nie odzwierciedlały faktycznie wykonanych czynności na rzecz Skarżącego i uznała, że organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował w sprawie normę prawną wynikającą z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., zgodnie z którym, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku gdy, wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W skardze wniesionej do tutejszego sądu Skarżący zarzucił decyzji organu drugiej instancji : 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich subsumcją; to jest art. 207§ 1 i § 2 art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. oraz art. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 99 ust 1 i ust 12, art. 103 ust. 1, art. 106 ust. 1, art. 109 ust. 3 i art. 112 u.p.t.u., 2. naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 77 § 1 k.p.a w związku z art. 191 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania J. M., umotywowane brakiem możności doręczenia wezwania, zrzucając tym samym bezzasadnie i niedopuszczalnie przeprowadzenie postępowania dowodowego na Skarżącego, 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że Skarżący nie wykazał realności transakcji objętych fakturami wystawionymi przez Pana M., podczas gdy wykonanie tych czynności potwierdzili wskazani przez Skarżącego świadkowie, 4. brak wszechstronnego rozważenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań świadków, klientów Skarżącego, którzy potwierdzili z całą stanowczością, że prace zlecone Skarżącemu były na pewno wykonywane oraz że sam Skarżący był widziany w miejscu wykonywania samych zleceń. Skarżący wskazał, że organ podatkowy w wyniku postępowania kontrolnego, zakwestionowane początkowo faktury wystawione przez innych podatników (przesłuchanych następnie w sprawie niniejszej). Podniósł, że zgodnie z ustaleniami organu, że wszystkie usługi wykonywane przez Skarżącego zostały faktycznie wykonane. Organ podatkowy zakwestionował jedynie faktury jednego z przedsiębiorców, a to J. M. prowadzącego działalność pod formą J. i to tylko z tej przyczyny, że nie potrafił w/w doręczyć korespondencji uznając jednocześnie, że skoro tenże przedsiębiorca nic podejmuje korespondencji to zakwestionowane faktury poświadczają nieprawdę. Skarżący wskazał, że jako zwykły podatnik nie miał żadnej możliwości dotarcia do poszukiwanej osoby. Podkreślił, że przejawiał współdziałanie z organami podatkowymi, wskazał na kradzież dokumentów, która faktycznie miała miejsce a postępowanie prowadzone przez policję zostało umorzone z uwagi na niewykrycie starców, a nie ze względu na brak popełnienia przestępstwa. Z uwagi na powyższe Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o je oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Skarga jest niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia organów było ustalenie, że faktury wystawione przez J. M. na rzecz Skarżącego nie dokumentują rzeczywiście wykonanych czynności. Skarżący natomiast konsekwentnie zarówno na etapie postępowania przed organami administracyjnymi jak i na etapie postępowania przed tutejszym sądem wskazywał, że usługi objęte zakwestionowanymi fakturami zostały wykonane. Z uwagi na powyższe, kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu oznaczała zbadanie, czy ustalenia faktyczne poczynione przez organ są prawidłowe. Jedynymi dowodami potwierdzającymi wykonanie usług przez Pana M. na rzecz Skarżącego są faktury, umowa o współpracę oraz zeznania Skarżącego. Zakres usług opisany w umowie o współpracę (na co słusznie zwrócił uwagę DIS) jest bardzo szeroki, obejmuje zarówno wyszukiwanie nowych klientów, tworzenie ofert handlowych, przygotowywanie umów z klientami, wykonywanie usług remontowo-budowlanych, wykonywanie innych prac doraźnych. W wystawionych przez Pana M. fakturach wskazano tymczasem jako podstawę wypłaty wynagrodzenia "prowizję od obrotu", nie precyzując jednak, jakich klientów Skarżącego, pozyskanych lub obsługiwanych w zakresie handlowym przez Pana M. owa prowizja dotyczy. Podkreślenia wymaga fakt, że sam Skarżący, przesłuchiwany w dniu 30 października 2009 r. nie był w stanie powiedzieć ilu klientów wyszukał dla niego Pan M., nie wiedział jacy to byli klienci i czy w ogóle jacyś byli. Skarżący nie dysponował również dowodami zapłaty za wykonane przez pana M. usługi, bilingami telefonicznymi potwierdzającymi, że rzeczywiście kontaktował się z tym podwykonawcą. Z treści skargi wynika, że w ocenie Skarżącego organy nie podjęły wszelkich wymaganych prawem czynności dla przesłuchania Pana M. Ustosunkowując się do tego argumentu wskazać należy, że organy podatkowy podejmowały starania mające na celu przeprowadzenie czynności sprawdzających w firmie Pana M., czy też doręczenie mu wezwań na przesłuchanie w tym za pośrednictwem funkcjonariuszy policji, jednak bezskutecznie. Wbrew twierdzeniom Skarżącego podnoszonym zarówno na etapie postępowania odwoławczego jak i na etapie skargi do tutejszego sądu, zeznania kontrahentów Skarżącego nie potwierdzają rzeczywistego wykonania usług objętych zakwestionowanymi fakturami. Kontrahenci Skarżącego potwierdzili jedynie, że Skarżący wykonał na ich rzecz usługi, nie byli natomiast w stanie potwierdzić, czy przy wykonywaniu tych usług Skarżący korzystał z usług podwykonawcy w osobie Pana M. czy też nie. Skarżący sugeruje w skardze, że brak potwierdzenia przez jego kontrahentów, że Pan M. wykonywał na jego rzecz usługi nie może być utożsamiony z zanegowaniem wykonywania tych usług przez Pana M. Pogląd powyższy uznać należy za słuszny, co do zasady fakt, że kontrahenci Skarżącego nie są w stanie potwierdzić, czy Pan M. świadczył usługi na rzecz Skarżącego nie może być równoznaczny ze stwierdzeniem, że Pan M. usług tych nie wykonywał. Sąd przypomina jednak, że organy podatkowe dokonując ustaleń faktycznych zgodnie z art. 122 i 191 O.p. obowiązane były uwzględnić całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego. W niniejszej sprawie organy podatkowe dysponowały zeznaniami Skarżącego, który nie był w stanie wskazać jakich kontrahentów i prowizji z tytułu jakich umów dotyczyły faktury wystawione przez Pana M., fakturami oraz umową sformułowaną w sposób bardzo ogólny. Jednocześnie organy dysponowały pismami innych organów podatkowych, z których wynika że pan J. M. będąc zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia 10.07.2002r. do dnia 01.02.2008r. nie składał deklaracji VAT-7, natomiast od dnia 23.02.2009r. do dnia 23.02.2011 r. zgłosił zawieszenie działalności gospodarczej, jak również, że nie zatrudniał pracowników. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organy musiały mieć na względzie fakt, że Skarżący rozliczał się (jak twierdził), z Panem M. gotówką i nie dysponował żadnymi potwierdzeniami dokonanych wpłat, nie ujmował w kosztach działania firmy opłat z tytułu abonamentu telefonicznego, nie przedłożył, pomimo swoich deklaracji, bilingów z numeru telefonu z którego korzystał kontaktując się z Panem M., a należącego do osoby trzeciej. Dodatkowo w ocenie sądu wskazać należy na zbieżność pomiędzy kwotami podatku VAT wynikającymi z zakwestionowanych przez organ faktur a wykazanymi w deklaracjach podatkowych kwotami należnego podatku VAT : a. w październiku 2008 r. kwota podatku VAT wynikającego z faktury wstawionej przez Pana M. wynosiła 11.027,08 złotych (jako kwotę podatku naliczonego Skarżący w pierwotnej deklaracji wskazał 11.028 złotych), kwota podatku VAT należnego wskazanego w powyższej deklaracji wynosiła 11.200 złotych, b. w listopadzie 2008 r. kwota podatku VAT wynikającego z faktury wstawionej przez Pana M. wynosiła 10.134,96 złotych (jako kwotę podatku naliczonego Skarżący w deklaracji wskazał 10.135 złotych), kwota podatku VAT należnego wskazanego w deklaracji wynosiła 10.336 złotych, c. w grudniu 2009 r, kwota podatku VAT wynikającego z faktury wstawionej przez Pana M. wynosiła 10.582 złote (jako kwotę podatku naliczonego Skarżący w pierwotnej deklaracji wskazał 10.582 złotych), kwota podatku VAT należnego wskazanego w tejże deklaracji wynosiła 10.780 złotych. W ocenie sądu, dokonując oceny materiału dowodowego organy podatkowe obu instancji postąpiły zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 122 i 191 O.o., oceniając znaczenia i wartości poszczególnych środków dowodowych i wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Zdaniem sądu, organy w niniejszej sprawie rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody ale również ich wzajemne powiązanie. Z uwagi na powyższe podniesiony w skardze zarzut braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego uznać należy za nieuzasadniony. Wobec powyższego za nieuzasadniony należy również uznać zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji. Ocena wszystkich zebranych w sprawie dowodów, oraz wynikających z zeznań Skarżącego okoliczności współpracy z Panem M. (nie udokumentowanie sposobu kontaktów z Panem M., dokonywanie rozliczeń i to na znaczne kwoty poza systemem bankowym, ,"zniknięcie" kontrahenta po wszczęciu postępowania podatkowego, pomimo, że zamieszkuje on w bezpośredniej bliskości Skarżącego), pozwalały w ocenie sądu na stwierdzenie, że usługi objęte zakwestionowanymi fakturami nie zostały wykonane. Sąd nie podziela również stanowiska Skarżącego, jakoby organy przerzuciły bezzasadnie i niedopuszczalnie prowadzenie postępowania dowodowego na podatnika. Rzeczywiście, stosownie do treści art. 122 O.p. to na organach podatkowych ciąży obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego, jednak obowiązek ten nie może być postrzegany jako całkowite zwolnienie podatnika z obowiązku współdziałania z organami podatkowymi, ani też jako obowiązku poszukiwania informacji czy dowodów (np. bilingów połączeń telefonicznych, dowodów potwierdzających dokonanie płatności za wykonane usługi, dokumentacji wykonanych usług), które co do zasady powinny znajdować się w dyspozycji podatnika. Sąd podkreśla również, że to podatnik powinien dysponować wiedzą, za jakie usługi płacił znaczne, bo przekraczające 50.000 złotych miesięcznie kwoty, tymczasem z zeznań Skarżącego wynika, że nie wie, czego dotyczyły faktury wystawione przez Pana M. Ustosunkowując się do twierdzeń Skarżącego, że jako zwykły podatnik nie miał możliwości dotarcia do poszukiwanej osoby, przypomnieć należy, że Skarżący wskazywał, że nadal współpracuje z Panem M. Dodatkowo podnieść należy (na co również zwrócił uwagę organ podatkowy ), że Skarżący zamieszkuje w W., przy ul. M. [...] m. [...], podczas gdy siedziba firmy Pana M. mieści się przy ul. M. [...] m.[...], co oznacza, że obaj Panowie są bliskimi sąsiadami. Skoro Skarżący dalej współpracował z Panem M., którego miejsce prowadzenia działalności znajdowało się w sąsiedztwie miejsca zamieszkania Skarżącego, nie powinien mieć on problemów z dotarciem do swojego kontrahenta. Sąd stwierdza, że w toku prowadzonego postępowania orzekające w sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania celem ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy. Skarżący, w którego interesie leżało poczynienie ww. ustaleń, kwestionując wszelkie działania podejmowane przez organy podatkowe, sam nie dostarczył żadnych dowodów potwierdzających, że usługi objęte fakturami wystawionymi przez Pana M. zostały rzeczywiście wykonane i to przez osobę wskazaną jako wystawca faktury. Tym samym, nie można podzielić stawianych przez Skarżącego zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, dotyczących naruszenia zasad postępowania dowodowego. Podsumowując tę część rozważań sąd wskazuje, że w pełni podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy w niniejszej sprawie, z których wynika, że faktury wystawione przez Pana M. nie dokumentują rzeczywiście wykonanych usług i przyjmuje je za podstawę dokonywania dalszej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł w skardze zarzut naruszenia art. 207 § 1 i § 2 art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. i nie przedstawiając jednak uzasadnienia powyższych zarzutów. Z art. 207 § 1 i § 2 O.p. wynika obowiązek rozstrzygnięcia sprawy decyzją administracyjną, chyba że przepisy O.p. stanowią inaczej, jak również zasada, że decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty lub w inny sposób kończy postępowanie. W niniejszej sprawie, organy rozstrzygnęły sprawę decyzją administracyjną, uwzględniając ustalenia faktyczne, z których wynika, że usługi objęte fakturami wystawionymi przez Pana M. nie dokumentują rzeczywiście wykonanych usług organ zobligowany były do wydania decyzji określającej prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT za okresy wskazane w decyzji. Podstawą do działania organów w tym zakresie był również art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. W konsekwencji, sąd nie stwierdził, by organy w niniejszej sprawie naruszyły art. . 207 § 1 i § 2 art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wymienionych w skardze to jest art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 99 ust 1 i ust 12, art. 103 ust. 1, art. 106 ust. 1, art. 109 ust. 3 i art. 112 u.p.t.u. wskazać należy, że z uzasadnienia skargi wynika, iż ich naruszenia Skarżący upatrywał w błędnych, w jego ocenie, ustaleniach faktycznych, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wskazano ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie przez organy zostały w pełni podzielone przez sąd. Sąd rozpoznający sprawę wskazuje w tym miejscu, że jednym z warunków od których uzależnione jest prawo podatnika do odliczenia podatku jest nabycie towarów i usług od podatnika podatku VAT a następnie ich wykorzystanie w działalności podatnika, pragnącego skorzystać z prawa do odliczenia. W realiach niniejszej sprawy, skoro usługi objęte sporymi fakturami nie zostały wykonane, to nie mogło dojść do ich nabycia a następnie wykorzystania w działalności Skarżącego. W konsekwencji, Skarżącemu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na zakwestionowanych fakturach. Powyższe oznacza, że organy podatkowe dokonały prawidłowej subsumpcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod treść normy prawnej wynikającej m.in. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. W konsekwencji, zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego uznać należy za nieuzasadniony. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.