III SA/Wa 1034/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący W.L. we wniosku zawartym w skardze z 30 stycznia 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wyjaśnił, że brak wstrzymania ww. decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności, sytuacja majątkowa nie pozwala mu na jednorazowa zapłatę [...] zł, ponieważ prowadzi samodzielną działalność gospodarczą i nie osiąga regularnych dochodów. Ciążą na nim liczne zobowiązania, m.in. kredyt walutowy-hipoteczny. Nie posiada żadnych oszczędności, natomiast utrzymuje siebie i bliskich z bieżących wpływów. Jego zdaniem, wykonanie decyzji doprowadzi do przymusowej egzekucji i w konsekwencji do wystąpienia trwałej i nieodwracalnej szkody. Wszczęcie egzekucji spowoduje również zajęcie zasobów finansowych ze skutkiem dla zobowiązań Skarżącego względem osób trzecich. Skarżący załączył harmonogram spłat kredytu (kapitał do spłaty na 5 kwietnia 2017 r. – [...] eur). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na mocy ww. przepisu Sąd może więc na wniosek strony wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji wydanej w pierwszej instancji, jak i decyzji zaskarżonej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania ww. aktów ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący, jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania, powołuje się jedynie na przypuszczalne skutki przymusowego egzekwowania zaskarżonej decyzji. Tym samym Skarżący ograniczył się do przedstawienia możliwych i niesprecyzowanych następstw wykonania decyzji, bez uprawdopodobnienia choćby wystąpienia tych zagrożeń oraz zestawienia ich z osiąganymi dochodami. Nie wskazał też, że w odniesieniu do niego toczy się postępowanie egzekucyjne. Podane przez Skarżącego okoliczności, w zestawieniu jedynie z możliwością prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie wskazują, że konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji na obecnym etapie postępowania. W szczególności, Skarżący nie wykazał swojej sytuacji finansowej, a tym bardziej nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść ciężaru egzekucji. Nieznana pozostała wielkość "zasobów finansowych", na które Skarżący powołuje się na ostatniej stronie skargi (k. 11 akt sądowych). Skarżący nie przedstawił ani stanu swojego rachunku bankowego, ani wielkości przychodów osiąganych w ramach działalności gospodarczej (nie złożył bilansu ani rachunku zysków i strat), nie przedstawił nawet swoich deklaracji podatkowych. Tym samym brak było danych niezbędnych do oceny możliwości zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego Sąd, stwierdza, że Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie było zatem podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.