III SA/Wa 1081/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2010 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz I. K. kwotę 2907 zł (dwa tysiące dziewięćset siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. (zwany dalej: "DUKS") decyzją z [...] grudnia 2014r. określił I. K. (zwana dalej: "Skarżącą") nadwyżkę podatku od towarów i usług (zwany dalej: "VAT") naliczonego nad należnym za I kwartał 2010r. (stosownie m.in. do art. 87 ust. 1,art. 86 ust. 2, art. 99 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej: "u.p.t.u.") w wysokości 117.481 zł w miejsce zadeklarowanej przez Skarżącą - 16.322 zł. DUKS w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w toku czynności kontrolnych ustalono, iż Skarżąca w okresie objętym postępowaniem kontrolnym była czynnym podatnikiem VAT, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą W., której przedmiotem było świadczenie usług reklamowych. Skarżąca w deklaracji VAT-7K za I kwartał 2010r. jako VAT naliczony do odliczenia wykazała wyłącznie nadwyżkę VAT naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji za IV kwartał 2009r. (poz. 44 deklaracji VAT-7K) w wysokości 16.322 zł i w takiej wysokości wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. DUKS na podstawie ustaleń postępowania kontrolnego zawartych w protokole z czynności kontrolnych z 26 czerwca 2014r. za okres od II do IV kwartału 2009r. stwierdził, że Skarżąca w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2009r. zaniżyła VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy o 101.159 zł, gdyż według postępowania kontrolnego należało wskazać: 117.481 zł. Postępowanie kontrolne wykazało też, że Skarżąca w deklaracji VAT-7K za I kwartał 2010r. nie wykazała dostaw towarów i usług i VAT należnego. W toku postępowania kontrolnego nie stwierdzono też zdarzeń rodzących obowiązek podatkowy w VAT. 2. Skarżąca w odwołaniu z 22 grudnia 2014r. wniosła o uchylenie ww. decyzji DUKS i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na: a) błędne ustalenia polegające na tym, że z jednej strony podwyższono VAT naliczony z faktur wystawionych na rzecz T. Sadowskiego, wykazany w deklaracji VAT-7K za III kwartał 2009r., a z drugiej ten sam VAT uznano za VAT należny; b) zatrzymanie przez Prokuraturę Okręgową w B. (zwana dalej: "Prokuraturą) dokumentacji dotyczącej prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej bez pokwitowania i nieprzekazanie w całości tej dokumentacji papierowej i danych z dysków komputerowych oraz przekazywanie przez Prokuraturę nieprawdziwych informacji, iż poza fakturami wystawionymi przez Skarżącą na rzecz T. S. nie ma innych dokumentów, które potwierdzałyby zadeklarowane kwoty w deklaracjach VAT-7K, c) uniemożliwienie Skarżącej czynnej obrony i składania wyjaśnień w związku bezprawnym zatrzymaniem jej dokumentacji przez Prokuraturę, d) bezzasadne żądanie dostarczenia przez Skarżącą dokumentacji dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej, e) bezzasadne żądanie przekazania kserokopii dokumentów adresowanych do Biura Wsparcia Inwestycyjnego [...] oddziału ARiMR w W., nie mających związku z dokumentacją księgową Skarżącej, f) tendencyjne uzasadnienie decyzji, celowe używanie nieprecyzyjnych i nieprawdziwych stwierdzeń – nazywanie byłego męża – mężem, gdy w aktach jest wyrok rozwodowy z [...] lutego 2014r., g) odmowę zawieszenia postępowania kontrolnego do czasu zakończenia innych toczących się wobec Skarżącej kontroli oraz do czasu zwrócenia Skarżącej całej dokumentacji podatkowo-księgowej zabezpieczonej przez Prokuraturę i tym samym uniemożliwienie Skarżącej czynnej obrony i składania wyjaśnień w sprawie, h) nieuwzględnienie składanych przeze Skarżącą wniosków dowodowych, odrzucenie przyjęcia informacji o materiałach telewizyjnych z realizowanego w M. [...] w 2009r., nieprecyzyjne i wadliwe ustalenia zawarte w decyzji, przekraczanie przez DUKS przysługujących mu uprawnień. Skarżąca w odwołaniu zawarła ponadto wniosek o połączenie postępowania w zakresie VAT za II, III i IV kwartał 2009r. i II kwartał 2010r. z postępowaniem podatkowym w zakresie VAT za IV kwartał 2011r. i I-IV kwartał 2012r. prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (zwany dalej: "NUS"). 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") decyzją z [...] lutego 2015r. utrzymał w mocy ww. decyzję DUKS, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną. DIS w uzasadnieniu decyzji wskazał, że ww. decyzja DUKS jest następstwem wydania przez ten organ decyzji z [...] grudnia 2014r. w zakresie VAT od II do IV kwartału 2009r. i za II kwartał 2010r., w której określono inną kwotę nadwyżki VAT naliczonego nad należnym - 117.481 zł, niż ta wskazana przez Skarżącą w deklaracji za IV kwartału 2009r. (poz. 44 deklaracji VAT-7K - 16.322 zł). Skoro VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy zadeklarowany przez Skarżącą w deklaracji za I kwartał 2010r. wynikał wyłącznie z uwzględnienia nadwyżki z IV kwartału 2009r., zasadnym było dopuszczeniu przez DUKS dowód z protokołu z 26 czerwca 2014r. prowadzonego wobec Skarżącej za okres od II do IV kwartału 2009r. i za II kwartał 2010r. (postanowieniem z [...] lipca 2014r.), jak również oparcie decyzji na ustaleniach pochodzących z postępowania za ww. okres. W tym zakresie DIS powołał się na art. 21 § 3a ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej: "O.p.") i art. 99 ust. 12 u.p.t.u. wskazując, że z akt sprawy wynika, iż Skarżąca w deklaracji VAT-7K za III kwartał 2009r. wykazała VAT należny z faktur wystawionych na rzecz firmy E. T. S., zwany dalej "T. S."), które nie dokumentowały dostawy towarów, co skutkowało zawyżeniem VAT należnego z nich wynikającego. Z tego względu DUKS uznał, iż Skarżąca nie wykonując czynności podlegających opodatkowaniu VAT (odpłatne świadczenie usług) z ww. faktur, nie miała obowiązku wykazania VAT należnego z tych faktur sprzedaży, oraz jego rozliczenia w deklaracji VAT-7K za III kwartał 2009r. W konsekwencji Skarżąca zawyżyła sprzedaż netto i VAT należny za III kwartał 2009r. o wartości wynikające z faktur stwierdzających czynności nieodzwierciedlające faktycznych zdarzeń gospodarczych - o netto 664.200 zł, VAT 146.124 zł. DIS odnotował też, że z ustaleń postępowania kontrolnego za okres od II do IV kwartału 2009r. i za II kwartał 2010r. wynika, iż Skarżąca nie przedłożyła faktur VAT, z których miało wynikać jej uprawnienie do odliczenia VAT naliczonego, zapłaconego przy zakupie towarów i usług wykorzystywanych przez nią następnie przy wykonywaniu czynności opodatkowanych. Z akt sprawy dotyczących II do IV kwartału 2009r. i za II kwartał 2010r. wynika, że Skarżąca pomimo skierowanych do niej wezwań z 19 listopada 2013r., 6 i 26 lutego 2014r., nie przedłożyła ewidencji prowadzonych na potrzeby VAT, jak też nie przedłożyła dokumentów, które potwierdzałyby zadeklarowane w deklaracjach VAT-7K za II, III, IV kwartał 2009r. nabycia towarów i usług pozostałych i VAT naliczony oraz zadeklarowane w deklaracji VAT-7K za II kwartał 2010 r. wartości dostaw towarów i usług i VAT należnego. Skarżąca nie udzieliła informacji o posiadanych rachunkach bankowych, innych instytucjach finansowych oraz nie przekazała uwierzytelnionych kserokopii posiadanych dokumentów, dotyczących: adresu miejsca prowadzenia działalności w ww. okresach rozliczeniowych i aktualnie; przedmiotu działalności firmy i jej kontrahentów w ww. okresie; osoby, która prowadziła księgi rachunkowe i ewidencje na potrzeby VAT jej firmy za ww. okres; pracowników zatrudnionych w firmie, ze wskazaniem danych osób zatrudnionych w ww. okresie i czynności jakie były przez nich wykonywane; formy płatności za towary i usługi, osoby, która w imieniu firmy Skarżącej zajmowała się transakcjami zakupu i sprzedaży; osoby, która była upoważniona w ww. firmie do wystawiania i podpisywania faktur i gdzie się to odbywało. DIS na tej podstawie uznał, że iż stan faktyczny upoważniał DUKS do podjęcia ww. decyzji, ponieważ elekt postępowania podatkowego dotyczącego poprzednich okresów rozliczeniowych zarówno podatnik, jak i organ obowiązani są uwzględnić jako wpływ rozliczenia na następujące po sobie miesiące, jeśli wpływ taki występuje. W tym zakresie DIS odwołał się do art. 87 ust. 1 i art. 86 ust. 2 u.p.t.u., wskazując że weryfikacja prawidłowości wysokości zadeklarowanej przez Skarżącą różnicy VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2010r. jest jedynie pochodną określenia prawidłowej wysokości nadwyżki VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, dokonanej przez DUKS w decyzji dotyczącej II - IV kwartału 2009r. i II kwartału 2010r. Gdy okazuje się, że wielkość VAT naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy powinna ulec zmianie w porównaniu do wielkości wykazanej w deklaracji, organ podatkowy jest uprawniony do określenia w decyzji prawidłowej kwoty różnicy podatku stanowiącej za kontrolowany okres rozliczeniowy, tzw. nadwyżki VAT naliczonego nad należnym. W konsekwencji decyzja DUKS za wcześniejsze okresy rozliczeniowe rzutuje na rozliczenie VAT w kolejnych okresach. Zdaniem DIS, skoro w I kwartale 2010r. DUKS nie stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu VAT należnego, a nadwyżka VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy określona w zaskarżonej decyzji jest pochodną określenia prawidłowej wysokości nadwyżki VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za II - IV kwartału 2009r. i II kwartału 2010r., DUKS nie musiał szczegółowo odnosić się do ustaleń dotyczących IV kwartału 2009r. Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Skarżąca ponadto odwołała się decyzji DUKS z [...] grudnia 2014r. dotyczącej okresów od II do IV kwartału 2009r. i za II kwartał 2010r. Z tego względu wszelkie oceny dotyczące tych okoliczności są zdaniem DIS niedopuszczalne w niniejszym postępowaniu. W tym zakresie DIS odwołał się do wyroku NSA z 13 grudnia 2013r. sygn. akt I FSK 7/13. DIS rozpatrując odwołanie Skarżącej potwierdził też ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji DUKS, iż Skarżąca w deklaracji VAT-7K za I kwartał 2010r. zaniżyła nadwyżkę VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy o 101.159 zł, wynikającą z deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2009r., gdyż wykazała kwotę 16.322 zł zamiast 117.481 zł. Dodatkowo Skarżąca nie podała konkretnych przepisów, które jej zdaniem zostały naruszone. DIS nie uwzględnił również wniosku Skarżącej o połączenie postępowań wszczętych wobec niej przez różne organy podatkowe, wskazując, że dopuszczalność wydania jednej decyzji w odniesieniu do wielu okresów rozliczeniowych, gdy są to okresy miesięczne (kwartalne), nie oznacza obowiązku organu połączenia odrębnie wszczętych postępowań w jedno i wydania jednej decyzji dotyczącej wielu okresów rozliczeniowych. W przepisach Ordynacji podatkowej nie ma normy nakazującej połączenie tych spraw w jedną. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji DIS i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie: a) art. 127 O.p. przez brak ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i ograniczeniem się wyłącznie do kontroli decyzji DUKS, b) art. 127 O.p. w zw. z art. 24 ust. 4 ustawy z 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. 2015r., poz. 553 ze zm., zwanej dalej: "u.k.s.") przez nie poinformowanie strony o prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego przez organ drugiej instancji materiału dowodowego, c) art 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 210 § 4 i art. 235 O.p. przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji i pominięcie niekompletności postępowania dowodowego, w szczególności w zakresie wnioskowanym przez Skarżącą odnośnie dokumentów pozostających do dyspozycji Prokuratury oraz nagrania z pikniku country, d) art. 187 § 1 w zw. z art. 127, art. 120, art. 121 § 1 i art. 235 O.p., będące konsekwencją ww. naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego i polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu materiału dowodowego sprawy, f) art. 191 w zw. z art. 127, art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 235 O.p., będące konsekwencją ww. naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego i polegające na braku oceny materiału dowodowego w następstwie braku zebrania materiału dowodowego przez DIS, g) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji DUKS, gdy nie było ku temu podstaw, wobec naruszeń: - art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 121 § 1 O.p. przez wadliwe zebranie (z pominięciem dokumentów bezprawnie zatrzymanych przez Prokuraturę, większość materiału dowodowego) rozpatrzenie niekompletnego materiału dowodowego sprawy i dokonanie oceny dowodów z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i wywodzeniem skutków prawnych z poszczególnych dowodów odrębnie i pominięcie dowodów przemawiających na niekorzyść, gdy należało je rozpatrzeć we wzajemnej łączności z dowodami na korzyść Skarżącej, jak też pominięcie wniosków Skarżącej o zwrócenie się do Prokuratury o wydanie dokumentów znajdujących się w dyspozycji Komendy Wojewódzkiej Policji w B. (zwana dalej: "Komendą Policji"), które wskazywały na istnienie u Skarżącej zamiaru nabywania towarów i usług do wykonywania czynności opodatkowanych i w konsekwencji wskazywały na prawa do pełnego odliczenia VAT, zaś niemożność udokumentowania tych wydatków wynikała z bezpodstawnego zatrzymania dokumentów. Skarżąca wniosła również o dołączenie do akt dokumentów dotyczących jej działalności gospodarczej, które nie mogły być dołączone w postępowaniu przed organami obu instancji ze względu na bezpodstawne zatrzymania ich przez Prokuraturę (korespondencji Skarżącej z Prokuraturą) odnośnie wydania następujących dokumentów: deklaracji ZUS IK za I kwartał 2010r., deklaracja VAT -7K za I kwartał 2010r. i faktur kosztowych za I kwartał 2010r., wskazała, że z ww. dokumentów wynika jej uprawnienie do odliczenia VAT naliczonego, zapłaconego przy zakupie towarów i usług wykorzystywanych następnie przez nią przy wykonywaniu czynności opodatkowanych. Skarżąca w uzasadnieniu odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 127 O.p. zauważyła, że obowiązkiem organu odwoławczego było ponowne merytoryczne załatwienie sprawy, a nie tylko kontrola zaskarżonej decyzji. Ograniczenie się więc przez DIS do stwierdzenia, że ustalenia dokonane przez DUKS są prawidłowe, narusza zasadę dwuinstancyjności. Organ odwoławczy nie zbadał sprawy ponownie, nie uzupełnił materiału dowodowego zgodnie z jej wnioskami (co było, jak najbardziej uzasadnione, gdyż dokumenty stanowiące podstawę ustalenia VAT naliczonego znajdowały się w dokumentacji zatrzymanej bezpodstawnie przez Prokuraturę, co Skarżąca wykazała załączając je do skargi. DIS nie dokonał też oceny tego materiału, choć miał taki obowiązek - art. 235 O.p. Nie dokonano czynności zmierzających do zebrania (uzupełnienia) materiału dowodowego, co pozwoliłoby pozyskać nowy materiał dowodowy przydatny do rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza w kontekście zarzutów odwołania. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego w kwestii zastosowania art. 108 ust. 1 u.p.t.u. podkreślając, że kluczowe w tym zakresie mogło być pozyskanie nagrania z pikniku country w M. Skarżąca nawiązując do zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego wskazała również, że organy podatkowe zobowiązane są do podjęcia wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p.). Niezależnie od zebrania wszystkich niezbędnych dowodów, organ podatkowy zobowiązany jest do ich rozpatrzenia, bez pomijani jakiegokolwiek dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 O.p., odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas zobowiązany jest uzasadnić taką odmowę. Tymczasem analiza akt postępowania podatkowego przed organem odwoławczym wskazuje, że nie przystąpiono do zebrania materiału dowodowego, w konsekwencji go nie rozpatrzono ani nie dokonano jego oceny. Organ odwoławczy nie poczynił jakichkolwiek starań w celu uzyskania dokumentów dotyczących Skarżącej od Komendy Policji. Skarżąca uzasadniając zarzutu naruszenia art. 210 O.p. wskazała, że uzasadnienie decyzji jest jej obligatoryjnym elementem, służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, a jego treść wpływa na prawo strony do kontroli przez organ wyższej instancji i sądy administracyjne. Decyzja DIS została wadliwie uzasadniona, przy czym wadliwość ta jest na tyle daleko idąca, że powinna zostać kwalifikowana jako powodująca konieczność wyeliminowania tejże decyzji z obrotu prawnego. Wskazuje bowiem m.in. na okoliczności, które nie mają uzasadnienia faktycznego (m.in. brak możliwości uzyskania przez organy obu instancji dokumentacji Skarżącej z Komendy Policji. Skarżąca zarzuciła też, że DIS nie uwzględnił jej zarzutów, co do wadliwości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez DUKS dotyczących wadliwego rozpatrzenia materiału dowodowego i oceny dowodów z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, co przejawiło się w: a) rozpatrzeniu, ocenie i wywodzeniu skutków prawnych z poszczególnych dowodów odrębnie, gdy należało rozpatrzeć wszystkie dowody - przemawiających na niekorzyść i na korzyść Skarżącej we wzajemnej łączności, b) oparciu się na okolicznościach faktycznych przemawiających na niekorzyść Skarżącej i pominięciu okoliczności faktycznych przemawiających na korzyść Skarżącej, c) zaniechaniu pozyskania dokumentów dotyczących działalności Skarżącej z Komendy Policji. W tej sytuacji DIS winien był wyeliminować decyzję DUKS z obrotu prawnego, uznając ją za wadliwą względnie uzupełnić postępowanie dowodowe, celem zadośćuczynienia obowiązkowi odrębnego, ponownego i merytorycznego rozpoznania sprawy, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych zachodzących na dzień rozpoznawania odwołania. Brak przeprowadzenia czynności dowodowych przez DIS spowodował, że organ ten nie zgromadził dowodów, które potwierdzałyby uprawnienie Skarżącej do odliczenia VAT naliczonego wykazanego w deklaracjach VAT-7K. DUKS wydał decyzję, w której przyjął stanowisko bardziej rygorystyczne aniżeli zajęte w toku kontroli podatkowej, więc stanowisko to powinien należycie uzasadnić. Zdaniem Skarżącej dowody zebrane w toku postępowania podatkowego nie pozwalały na wyciągnięcie wniosku o odmowie prawa do odliczenia VAT naliczonego. Co więcej w postępowaniu pojawiło się szereg okoliczności przemawiających na korzyść Skarżącej. Niezrozumiały jest zatem sposób działania DUKS i odmowa prawa do odliczenia VAT naliczonego, więc naruszono zasady swobodnej oceny dowodów i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Utrzymanie zaś przez DIS w mocy decyzji DUKS stanowi naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. 5. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 6. Skarżąca na rozprawie 24 maja 2016r. podniosła, że sukcesywnie otrzymuje dokumenty z Komendy Policji, część z nich załączając jako dowód w sprawie, nie są one jednak skatalogowane (nie wiadomo co zawierały zwracane segregatory) i nie ma na nich adnotacji, że były w Komendzie Policji, a jedynym dowodem jest pismo z Komendy Policji z 16 lutego 2015r. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych. 2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). 3. Sąd tak pojmując swoją rolę stwierdza, że skarga powinna być uwzględniona, ale z nieco innych powodów niż w niej wskazane. Sąd zauważa, że skoro DIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo stwierdził, że podstawą do wydania ww. decyzji przez DUKS w zakresie nadwyżki VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w I kwartale 2010r. były przepisy art. 21 § 3a O.p. oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u., to zakwestionowanie przez organ podatkowy rozliczeń Skarżącej w zakresie VAT za wcześniejsze okresy rozliczeniowe w VAT, czyli za II - IV kwartał 2009r. i II kwartał 2010r., powodowało, że należało w postępowaniu podatkowym określić prawidłową wysokości nadwyżki VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2010r. W takim przypadku tzw. zwrot pośredni za I kwartał 2010r. jest pochodną określenia prawidłowych nadwyżek VAT za wcześniejsze okresy rozliczeniowe. Tym samym tylko ww. przepisy można uznać za naruszone w rozpoznawanej sprawie w związku z przyjęciem ustaleń faktycznych ze sprawy rozpatrzonej przez DUKS w zakresie VAT za II - IV kwartał 2009r. i II kwartał 2010r. Zdaniem Sądu oznacza to tyle, że wzruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji organu odwoławczego dotyczącej sprawy nadwyżki VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za II - IV kwartał 2009r. oraz za II kwartał 2010r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1082/15, powoduje, że ustalenia przyjęte przez organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie (sygn. akt III SA/Wa 1081/15) dotyczącej nadwyżki VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2009r. nie mogą się ostać, gdyż opierają się na zakwestionowanych przez Sąd ustaleniach ze sprawy III SA/Wa 1082/15. Sąd w pełni podtrzymuje argumentację i oceny prawne wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 7 czerwca 2016r. wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1082/15 oraz stwierdza, że zarzuty niniejszej skargi są w dużej mierze powieleniem zarzutów, które zostały podniesione w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1082/15. DIS powinien zatem przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, z uwagi na konstrukcję uzasadnienia zaskarżonej decyzji wziąć pod rozwagę wszelkie argumenty oraz oceny prawne, które Sąd wyraził w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1082/15, stosownie do treści art. 153 P.p.s.a., gdyż Sąd uznaje je za własne w niniejszej sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1081/15. Sąd wskazuje ponadto, że określenie przez DUKS w rozpoznawanej sprawie innej niż zadeklarowana kwoty nadwyżki VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy wynikało jedynie z konieczności uwzględnienia przez organ pierwszej instancji kwoty nadwyżki z poprzedniego okresu rozliczeniowego (IV kwartału 2009r.), która była następstwem obliczeń z poprzednich okresów w tym również i tych w odniesieniu do których Sąd w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1082/15 dostrzegł wadliwości zarówno natury procesowej – w szczególności naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p., jak również wynikające z naruszenia norm prawa materialnego odnoszących się do przedawnienia (art. 70 § 1 i 4 O.p.) - do nadwyżki VAT naliczonego nad należnym za II kwartał 2009r., jak również nieprawidłowości procesowe przy ustaleniu czy doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do tzw. zwrotu pośredniego w VAT za III kwartał 2009r. Skoro Sąd w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1082/15 powołał się na ww. naruszenia prawa, przyjmując w szczególności, że nadwyżka VAT naliczonego nad należnym za II kwartał 2009r. przedawniła się, skutkiem tego DIS za ten okres rozliczeniowy nie może już brać pod uwagę nadwyżki VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Zdaniem Sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1082/15 wątpliwości budziło również prawidłowe ustalenie przez DIS, czy doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do tzw. zwrotu pośredniego w VAT za III kwartał 2009r. Tym samym przed rozstrzygnięciem ww. kwestii nie jest możliwe dokonywanie w niniejszym postępowaniu przez DIS prawidłowych rozliczeń VAT za I kwartał 2009r. Określenie prawidłowych kwot nadwyżek za III i w konsekwencji IV kwartał 2009r. wpływa bowiem na nadwyżkę VAT naliczonego nad należnym za I kwartał 2010r., w odniesieniu do której wypowiadała się organy podatkowe w niniejszej sprawie, w tym przede wszystkim DIS utrzymując z mocy decyzję DUKS z [...] grudnia 2014r. Sąd zauważa, że załączone do skargi dowody nie zostały ostemplowane przez Komendę Policji tym samym nieuprawione jest twierdzenie Skarżącej, że organ ten był w ich posiadaniu. Sąd wskazuje jednocześnie, że uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji stwarza możliwość pełnego zrealizowania zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p., przy pełnym współudziale Skarżącej. 4. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 133 § 1 P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji. Sąd o kosztach postępowania sądowego (punkt drugi sentencji) orzekł na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), strona skarżąca była reprezentowana przez adwokata, a wpis stosunkowy wynosił 490 zł, przy wartości przedmiotu zaskarżenia 16.322 zł. Skargę wniesiono 25 marca 2015r., więc nie miało zastosowanie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800), który weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016r. Stosownie bowiem do § 21 ww. rozporządzenia: "Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji."