III SA/Wa 1086/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca 2013 r. do stycznia 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji H. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca 2013 r. do stycznia 2014 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na niebezpieczeństwo całkowitego uniemożliwienia Skarżącej dalszego prowadzenia swojej działalności gospodarczej. Spółka stwierdziła, że do końca 2016r. osiągała wysokie obroty, odnotowała przychód w kwocie ok. 29 mln zł i zysk netto w wysokości ok. 298 tys. zł. Skarżąca zauważyła, że na mocy zaskarżonej decyzji ciąży na niej zobowiązanie podatkowe w kwocie 286.425 zł. Organ podatkowy zakwestionował również rozliczenia Spółki za inne okresy rozliczeniowe, a w konsekwencji dokonał zabezpieczenia łącznej kwoty w wysokości ok. 426 tys. zł na należnych Skarżącej zwrotach VAT. Stało się to przyczyną załamania sprzedaży Spółki. W okresie od maja 2017 r. do lipca 2017 r. wartość sprzedaży Spółki, zarówno krajowej, jak i zagranicznej, kształtowała się w sposób regularny, generujący stałe zyski. Począwszy od sierpnia, w związku z dokonanymi zabezpieczeniami, równowaga działalności Skarżącej została zaburzona. Skarżąca, wobec kwestionowania jej rozliczeń i zwrotów podatku, zmuszona była przenosić nadwyżki podatku naliczonego na kolejne okresy rozliczeniowe. Stąd środki obejmujące niezwrócone nadwyżki podatku naliczonego nie mogły zostać wykorzystane przez Skarżącą na potrzeby realizowania dostaw na rzecz kontrahentów. Skarżąca przedstawiła zestawienie sprzedaży sporządzone na podstawie danych wykazanych w deklaracjach VAT-7 za okres od maja 2017 r. do stycznia 2018r. i wskazała na możliwość utraty płynności finansowej. Zdaniem Skarżącej z załączonych przez nią rachunków zysków i strat za poszczególne okresy 2017 r. wynika, że doszło do zaburzenia jej równowagi finansowej. W ocenie Spółki mając na uwadze zaprezentowane przez nią dane dotyczące sprzedaży na tle poszczególnych miesięcy 2017 r. oraz na tle całego roku 2016 r. należy uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji może ściągnąć na Skarżącą niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, włączając w to w szczególności ustanie bytu Spółki jako przedsiębiorcy. Do wniosku załączono uwierzytelnione kopie decyzji w przedmiocie zabezpieczenia na zwrocie VAT przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku VAT wydanych wobec Skarżącej, a także rachunki zysków i strat za poszczególne okresy 2017 r. na tle danych z 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do przedstawienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej, ponieważ Skarżąca nie wykazała, aby wykonanie decyzji, przy jej sytuacji finansowej, spowodowało ryzyko niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja Spółki koncentruje się wokół okoliczności pogorszenia się jej sytuacji finansowej wskutek działań organów podatkowych polegających na kwestionowaniu jej rozliczeń oraz dokonaniu zabezpieczenia na zwrocie VAT. Odnosząc się do twierdzeń Skarżącej Sąd zauważa, że z zestawienia sprzedaży sporządzonego na podstawie danych wykazanych w deklaracjach VAT-7 za okres od maja 2017 r. do stycznia 2018 r. zaprezentowanego przez Spółkę we wniosku (k. 53 akt sądowych) wynika co prawda, że od sierpnia 2017 r. Spółka ograniczyła zakres wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, ale należy uwzględnić, że jednocześnie Spółka wykazuje zwiększone wartości dostaw na terenie kraju, a także wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Sąd wskazuje również, że sam fakt odnotowania przez Spółkę straty w 2017r. (rachunki zysków i strat, k. 75-79 akt sądowych) nie przesądza automatycznie o złej sytuacji finansowej. Nie jest wykluczone, że podmiot wykazujący stratę bilansową w danym roku dysponuje równocześnie dużymi zasobami pieniężnymi. Przy ocenie sytuacji płatniczej przedsiębiorców miarodajna jest natomiast kategoria przychodu, bowiem istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, aby w końcowym rozliczeniu minimalizować lub w ogóle eliminować obciążenia podatkowe. Tymczasem z nadesłanych dokumentów wynika, że w ciągu 2017 r. przychód Skarżącej sukcesywnie rósł i finalnie osiągnął wartość ok. 22 mln zł. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że pomimo deklarowanych trudności w funkcjonowaniu Spółka nadal aktywnie działa na rynku i prowadzi działalność gospodarczą dużych rozmiarów z pozytywnym skutkiem. Nie należy tracić z pola widzenia również i tej okoliczności, że do lipca 2017 r. kondycja finansowa Skarżącej była bardzo dobra (co Skarżąca sama przyznaje we wniosku). W 2016 r. Spółka odnotowała przychód w wysokości ok. 29 mln zł i wykazała zysk w kwocie ok. 298 tys. zł. Przy czym zauważyć należy, że w latach 2016 – 2017 r. Spółka przeznaczyła znaczne kwoty na usługi obce (1 mln – 2 mln zł), co oznacza że była w stanie wygospodarować środki na ich zakup. W ocenie Sądu z powyższego nie wynika wystąpienie potencjalnego zagrożenia utraty płynności finansowej Skarżącej czy też spowodowania jej upadłości wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą dużych rozmiarów, ma więc możliwość regulowania zobowiązań podatkowych, jednorazowo lub w ratach, ze środków pochodzących z przychodu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie było zatem podstaw do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.