III SA/Wa 1135/15

Dnia 3 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę A.G. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu skargi Skarżący poddał w wątpliwość skuteczność doręczenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji jego poprzedniemu pełnomocnikowi. Skarżący wskazał, że wypowiedział w dniu 28 listopada 2014 r. pełnomocnictwo dla jego poprzedniego pełnomocnika, tj. adw. G.F. Organ odwoławczy został zawiadomiony o tym fakcie w dniu 1 grudnia 2014 r., a więc jeszcze przed upływem terminu do odbioru korespondencji, o którym mowa w art. 150 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p." Z kolei w dniu 3 grudnia 2014r., organ odwoławczy został zawiadomiony o ustanowieniu nowego pełnomocnika Skarżącego, tj. adw. L.R. Biorąc powyższe pod uwagę Skarżący wskazał, że jego zdaniem zaskarżona decyzja winna być przesłana ponownie przez organ odwoławczy jego nowemu pełnomocnikowi. Jednocześnie Skarżący, na wypadek nie uwzględnienia przez Sąd powyższej argumentacji, wystąpił w swojej skardze z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. Po rozpoznaniu wskazanego powyżej wniosku Skarżącego, tut. Sąd postanowieniem z dnia 1 października 2015 r. odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 13 października 2015 r. Skarżący nie zaskarżył powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie. Zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zatem zachowanie 30-dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego zapadłego w sprawie oraz wniesienie skargi za pośrednictwem właściwego organu administracji. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2014 r. została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 3 grudnia 2014 r. w trybie określonym w art. 150 O.p. Natomiast skarga na powyższą decyzję, skierowana do tut. Sądu nadana została w urzędzie pocztowym w dniu 2 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego – karta nr 13 akt sądowych). Odnosząc się do kwestii doręczenia zaskarżonej decyzji w związku ze zmianą pełnomocnika w czasie procedury doręczania przesyłki pocztowej zawierającej zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że okoliczność ta nie miała wpływu na ocenę skuteczności dokonanego doręczenia w trybie art. 150 O.p. Zgodnie z art. 150 § 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Stosownie do treści art. 150 § 1a O.p., adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Na podstawie art. 150 § 2 O.p. zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W rozpatrywanej sprawie - jak wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie przesyłki pocztowej przesłanej przez organ odwoławczy do poprzedniego pełnomocnika Skarżącego, tj. adw. G.F. - zaskarżona decyzja została wysłana na adres pełnomocnika Skarżącego w dniu 17 listopada 2014 r. Przesyłka ta po nieudanej próbie doręczenia była dwukrotnie awizowana w dniach 19 i 27 listopada 2014 r. Natomiast w dniu 4 grudnia 2014 r. przesyłkę zwrócono nadawcy (wpływ do Izby Skarbowej w W. w dniu 9 grudnia 2014r.). Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że w dniu 1 grudnia 2014 r. wpłynęło do organu odwoławczego wypowiedzenie pełnomocnictwa adw. G.F., a w dniu 3 grudnia 2014 r. organ odwoławczy otrzymał informację o ustanowieniu nowego pełnomocnika Skarżącego, tj. adw. L.R. Należy zatem uznać, że organ, nadając przesyłkę pocztową zawierającą zaskarżoną decyzję, miał podstawy do przyjęcia, iż doręcza ją ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi Skarżącego. Organ dla ustalenia osoby, do której powinna być nadana przesyłka, kierował się przedłożonym do akt sprawy pełnomocnictwem i danymi adresowymi umocowanego prawidłowo pełnomocnika. Ponadto przed dniem wysłania korespondencji zawierającej zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie został powiadomiony o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, co powodowało niewątpliwie, że obowiązany był dokonywać czynności bezpośrednio wobec pełnomocnika strony. Obowiązek wysyłania wszelkiej korespondencji do strony działającej już bez pełnomocnika powstaje od dnia, w którym organ uzyskuje wiadomość o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez mocodawcę lub wygaśnięciu obowiązku działania pełnomocnika, gdy to on był stroną wypowiadającą (por. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I OZ 564/15). Podobne stanowisko wyrażono m.in. w wyroku NSA z 3 listopada 2011 r., II FSK 2586/10, w którym stwierdzono, że "stan wiedzy organu o istnieniu pełnomocnictwa powinien zostać oceniony na dzień dokonania konkretnej czynności, w tym wypadku nadania przesyłki na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Nadanie przesyłki w sposób prawidłowy na wskazany adres wiąże się również z oceną skuteczności jej doręczenia". W ocenie Sądu, poinformowanie organu odwoławczego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi Skarżącego trzy dni przed upływem ostatniego dnia z czternastodniowego terminu wynikającego z art. 150 § 2 O.p., nie spowodowało obowiązku doręczania decyzji organu odwoławczego do rąk nowego pełnomocnika. W konsekwencji należy przyjąć, że do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji doszło w dniu 3 grudnia 2014 r. Sąd zauważa ponadto, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia - skargi do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu na decyzję doręczoną Skarżącemu w dniu 3 grudnia 2014 r. rozpoczął bieg w dniu 4 grudnia 2014 r. i upłynął z dniem 2 stycznia 2015 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Jak wskazano powyżej skarga została wniesiona w dniu 3 kwietnia 2015 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.