III SA/Wa 1149/13

Dnia 25 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. wniosku M. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2013r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006, 2007 i 2008r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – M. F., działając poprzez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2013r. w przedmiocie uchylenia decyzji i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006, 2007 i 2008r. Skarżąca zwróciła się ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki, gdyż przekracza w chwili obecnej możliwości płatnicze Skarżącej. W ocenie Skarżącej skutki wykonania tej decyzji nie będą również mogły być naprawione przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. W związku z tym, zdaniem Skarżącej, ww. wniosek jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo i wszechstronnie uzasadniony. Konieczne jest odwołanie się do faktów i potwierdzających je dowodów, które uzasadniać mają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia sądowi ocenę czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09, w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, gdyż przekracza w chwili obecnej możliwości płatnicze Skarżącej. W ocenie Skarżącej skutki wykonania tej decyzji nie będą również mogły być naprawione przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Zdaniem Sądu, przywołane przez Skarżącą w skardze, zawierającej także przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, twierdzenia są nie tylko ogólnikowe, ale nawet nie uprawdopodobniają wystąpienia okoliczności niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie załączyła do wniosku jakichkolwiek dokumentów i nie przedstawiła związanych z tym dowodów i okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie ocen zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. I tak, do wniosku nie załączono chociażby zestawienia posiadanych składników majątkowych, deklaracji podatkowych za ostatnie lata podatkowe czy też wyciągów z rachunków bankowych. W konsekwencji okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, tj. trudne do cofnięcia skutki wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Końcowo podkreślić także należy, iż przymusowe egzekwowanie zaległości podatkowych, powodujące ze swej istoty dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inaczej mówiąc, nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Mając na uwadze powyższe okoliczności i rozważania Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.