III SA/Wa 1153/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał w dniu [...] sierpnia 2006 r. decyzję, określającą Panu M. L. (zwany dalej Skarżącym) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie wyższej niż zadeklarowana przez Podatnika w zeznaniu podatkowym za 2000 r. (PIT-37). Z uzasadnienia decyzji wynika, iż Skarżący zawierał w 2000 r. z Konsorcjum Finansowo-Inwestycyjnycm C. Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej: Spółka C.) umowy przechowywania (16 umów), których przedmiotem było przechowywanie przez określony czas kwot pieniężnych. Zgodnie z treścią tych umów oraz aneksów do nich, strony dopuszczały możliwość zobowiązania przechowawcy, przez dającego na przechowanie, do przekazania w trakcie obowiązywania umowy, części przechowywanej przez niego kwoty pieniężnej innym podmiotom wskazanym przez dającego na przechowanie. W takiej sytuacji wykonanie przez przechowawcę zobowiązania pomniejszało jego świadczenie na rzecz dającego na przechowanie o kwotę pieniędzy przekazaną wskazanym podmiotom. Skarżący złożył w dniu 6 lipca 2009 r. wniosek o wznowienie postępowania kontrolnego przeprowadzonego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych oraz w zakresie rzetelności złożonego zeznania podatkowego za 2000 r. W złożonym wniosku podał, że wszedł w posiadanie nowych dokumentów, które rzucają nowe światło na wydarzenia i dokumenty będące podstawą wydania decyzji określającej podatek dochodowy za 2000 r. Jego zdaniem, dokumentacja ta dawała pełne podstawy do wznowienia postępowania kontrolnego na podstawie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8. poz. 60 ze zm.) – dalej jako: "O.p." W jego opinii, kwota zaniżonego za 2000 r. podatku dochodowego wynikała z umów przechowania zawartych przez niego z KFI C. sp. z o.o. Podkreślił, iż w momencie upadłości spółki C. syndyk masy upadłości wystąpił z pozwami do Sądu o spłatę kwot wynikających z umów przechowania w stosunku do kilku osób związanych z KFI C.. Powództwo syndyka masy upadłości KFI C. wobec K. N. (jednej z wielu osób zawierających umowy przechowania, o zapłatę kwoty wynikającej z umów przechowania) zostało przez Sąd Okręgowy w K. oddalone, ponieważ Sąd w trakcie przewodu ustalił, że umowy przechowania zostały zawarte pozornie. Skarżący wskazał, iż w ocenie Sądu pozorność tych umów była oczywista, gdyż wiadomo było obu stronom z jakiego powodu były one zawierane i że kwoty wynikające z tychże umów nadal pozostają w dyspozycji spółki, a nie przechowawców. Stwierdził również, że wobec wady pozorności, umowy przechowania są nieważne. W związku zaś z faktem, że wszystkie umowy przechowania zawierane były w tym samym celu, to umowy przechowania zawarte pomiędzy nim a KFI C. również posiadały wadę w postaci ich pozorności skutkujące ich nieważnością. Postanowieniem [...] lipca 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wznowił postępowanie na żądanie Skarżącego a następnie decyzją z dnia [...] września 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. odmówił uchylenia w całości dotychczasowej decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2006 r. określającej dla Skarżącego zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r., wobec nie stwierdzenia istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. organ podatkowy bada czy zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w treści tego przepisu. Przez pojęcie zaś okoliczności faktycznych nie znanych organowi, który wydał decyzję, rozumieć należy tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Przez nowe dowody należy rozumieć dowody, które nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie i zostały ujawnione po zakończeniu tego postępowania. Jak wskazał organ, fakt zawierania przez Skarżącego z KFI C. umów przechowania był znany organowi kontroli skarbowej w dniu wydania przedmiotowej decyzji gdyż umowy te stanowiły podstawę dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W ocenie organu nie wystąpiła zatem przesłanka wznowienia postępowania jaką jest pojawienie się nowych okoliczności faktycznych. Odmienna ocena przez Sąd treści umów przechowania zawartych przez K. N. również nie oznacza, że zachodzi jedna z przesłanek wznowienia postępowania kontrolnego wobec Skarżącego. Odmiennej oceny faktów nie można traktować jako nowego dowodu, który istniał w dniu wydania decyzji. Wyjaśnił, iż organ podatkowy jest związany oceną stanu faktycznego pod względem prawnym, dokonaną w pierwotnym postępowaniu. Nie uzasadnia zatem żądania wznowienia postępowania odmienna, a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję. Zdaniem organu, nie wystąpiła również druga przesłanka wznowienia postępowania gdyż nie ujawniono nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, które byłyby nieznane temu organowi. Wskazał, iż Skarżący w złożonym wniosku podał, że wszedł w posiadanie nowych dokumentów, które rzucają światło na wydarzenia i dokumenty będące podstawą wydania decyzji, lecz dowodów tych nie przedstawił. W ocenie organu wyroki wydane przez Sąd w innym postępowaniu nie stanowią dowodu w niniejszej sprawie. Na marginesie organ stwierdził, że nie uzasadniają również wznowienia postępowania fakty, które powstały już po wydaniu decyzji nawet gdyby miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazane we wniosku przez Skarżącego dowody w postaci wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 października 2006 r. (sygn. akt [...]) oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 sierpnia 2008 r. (sygn. akt I SA/GI 564/08), nie istniały w dniu wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji ostatecznej. Zapadły one po wydaniu decyzji i w świetle przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie uzasadniają wznowienia postępowania. Od ww. decyzji Dyrektora UKS w K. z dnia [...] września 2009 r. Skarżący wniósł do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej datowane na [...] października 2009 r. odwołanie, zarzucając, iż decyzja ta została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, iż przedstawione przez niego dowody nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania, pomimo, iż posiadają kluczowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu sporu. Nadto zarzucił, że w sprawie doszło do naruszenia prawa poprzez złamanie zasady, że "organ administracyjny nie może czynić ustaleń odmiennych od ustaleń poczynionych przez sąd powszechny, który jest jedyny władny oceniać rodzaj łączącego strony stosunku prawnego, w tym przypadku umów przechowywania zawartych dla pozoru, które jako nieważne z mocy prawa nie podlegają obowiązkowi podatkowemu". Skarżący wyjaśnił również, iż w dniu wydania decyzji wymiarowej nie posiadał dowodów na potwierdzenie faktu, iż zawarte umowy przechowania były umowami pozornymi, a więc z mocy prawa nieważnymi. Natomiast możliwość wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania dał mu dopiero wyrok zapadły w postępowaniu sądowym z powództwa syndyka masy upadłości Spółki C. w stosunku do K. N., który otworzył drogę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Ponieważ syndyk masy upadłości ww. Spółki nie występował w stosunku do Strony z powództwem o zapłatę kwot wynikających z zawartych przez Skarżącego pozornie ze Spółką umów przechowywania – Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z prowadzonych w sprawie K. N. postępowań sądowych przed Sądem Okręgowym w K. w sprawie o sygn. akt [...] i Sądem Apelacyjnym w K. w sprawie o sygn. akt [...] oraz postępowań administracyjnych: przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach sygn. akt ISA/GI564/08 i przed Dyrektorem UKS w K. nr [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] września 2009 r. W jego ocenie odmowa uchylenia przedmiotowej decyzji była uzasadniona, gdyż powołane przez Skarżącego dowody, a mianowicie wyroki: Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 października 2006 r. sygn. akt [...], Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt [...] oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/GI 564/08, oraz ich uzasadnienie, w których dokonano oceny prawnej zawartych w 2000 r. pomiędzy Spółką C. a K. N. umów przechowania przez określony czas kwot pieniężnych, nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2006 r. Ponadto z uwagi na fakt, iż zostały wydane w sprawach dotyczących K. N. są wiążące tylko dla stron tych postępowań. W ocenie organu, przedstawione przez Skarżącego dowody oraz okoliczności z nich wynikające nie spełniły warunków określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., przez co nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Pismem z dnia 8 kwietnia 2010 r. Skarżący wniósł skargę na niniejszą decyzję z powodu wydania jej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, iż przedstawione przez niego dowody nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania, pomimo iż - w jego ocenie - posiadają kluczowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu postępowania a nadto z powodu naruszenia prawa poprzez przyjęcie, iż organ administracyjny może czynić odmienne ustalenia od poczynionych przez Sąd powszechny a dotyczących tego samego stosunku prawnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów pozwala przyjąć, iż jedynie Sąd powszechny władny jest oceniać rodzaj łączącego strony stosunku prawnego, w tym wypadku umów przechowania zawartych dla pozoru, które jako nieważne z mocy prawa nie podlegają obowiązkowi podatkowemu. W związku z tym Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. i uchylenie określonego w niej zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucił, iż GIKS wydając zaskarżoną decyzję w sposób niezasadny i sprzeczny z obowiązującym prawem utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, co powoduje, iż aktualne są wszystkie dotychczasowe twierdzenia i zarzuty podniesione przez niego w toku postępowania wznowieniowego, wskazujące oczywistą niezgodność z prawem decyzji organów prowadzących to postępowanie. W dalszej części uzasadnienia skargi Skarżący, powołując się na wyroki Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 października 2006 r., Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 22 marca 2007 r. oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 sierpnia 2008 r., powielił swą argumentację zaprezentowaną we wniosku z 3 lipca 2009 r. o wznowienie postępowania oraz wniesionym do GIKS odwołaniu, w celu wykazania, że zawarte w 2000 r. pomiędzy nim a Spółką C. umowy przechowania były nieważne z mocy prawa, a co się z tym wiąże, nie mogły podlegać obowiązkowi podatkowemu. W odpowiedzi na skargę z dnia 4 maja 2010 r. GIKS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że Sąd dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. Sąd zaakceptował stanowisko organów podatkowych, iż przedstawione przez Skarżącego dowody nie były istotne dla wyniku sprawy. Przed przystąpieniem do omówienia zasadności zarzutów skargi, warto poczynić kilka uwag natury ogólnej. Wskazać należy, iż jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji podatkowych, wyrażona w art. 128 O.p. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Wskazana zasada, pełni ważną funkcję w zakresie ochrony praw nabytych przez stronę, jak również urzeczywistnia potrzebę stabilizacji porządku prawnego, nadając decyzjom ostatecznym walor trwałości i domniemania prawidłowości. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (zob. W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, str. 242; B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, str. 275; B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter. B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, str. 611; wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 1747/97, LEX nr 41683 i z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt FSA 1/99, ONSA 2000, z. 2, poz. 45). Ponieważ wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, przesłanki wznowienia podlegają wykładni ścisłej (zob. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, str. 626; oraz wyroki: WSA z dnia 9 sierpnia 2004 r., sygn. akt SA/Rz 1824/03, LEX nr 132974 i NSA z dnia 9 września 2001 r., sygn. akt 1 SA 1788/99, LEX nr 75514 oraz z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1739/97, LEX nr 47859). W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86), wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa decyzja wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania, dotyczą w końcowym rezultacie, bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. W tych rozważaniach ogólnych należy jeszcze uwypuklić zasadnicze różnice postępowania zwykłego i nadzwyczajnego. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień (naruszeń prawa) związanych z tym postępowaniem, o tyle w postępowaniu wznowionym, organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie w którym wydano decyzję ostateczną obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Powyższe znajduje dobitne potwierdzenie w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych. Zaskarżona decyzja została wydana po wszczęciu postępowania co do przesłanek wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją w sprawie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. Inicjując postępowanie wznowieniowe, Skarżący jako podstawę swojego żądania wskazał przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z tym przepisem możliwe jest wznowienie postępowania, gdy ujawnią się nowe dowody lub okoliczności, istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który tę decyzję wydał. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wzruszenie decyzji będzie możliwe jeżeli: 1) wyjdą na jaw nowe dowody lub okoliczności faktyczne, tzn. nowe w stosunku do przeprowadzonego dotychczas postępowania, 2) dowody lub okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, 3) dowód lub okoliczność musi istnieć w dniu wydania decyzji, 4) dowód lub okoliczność nie może być znana organowi, który wydał ostateczną decyzję. Zdaniem Skarżącego, nowymi i istotnymi dowodami, których organ nie znał w dniu wydawania decyzji ostatecznej były wyroki Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 października 2006 r. sygn. akt [...], Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt [...] oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/GL 564/08. W myśl przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: - ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (wyrok NSA z 1 października 2003 r., III SA 2923/01, Biuletyn Skarbowy 2004 nr 3, s. 22). Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy także rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, LEX nr 146074). Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należało, czy przedstawione przez Skarżącego nowe dowody w postaci w/w wyroków miały wpływ na wynik sprawy. Zauważyć trzeba, iż wyroki te nie istniały w dniu wydawania decyzji ostatecznej z [...] sierpnia 2006 r. Ponadto wydane one zostały w stosunku do osoby Pana K. N.. Z tego względu są one wiążące tylko w stosunku do niego i jako takie nie mogły stanowić dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W związku powyższym wyroki niniejsze nie mają zdaniem Sądu wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy mimo, iż zdaniem Skarżącego dotyczą analogicznej kwestii. Zdaniem organu podatkowego rozstrzygającego w postępowaniu nadzwyczajnym dowody te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Ocenę tą podzielił także Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę. Zdaniem składu orzekającego niezasadny jest także zarzut, że organ poczynił odmienne od Sądu ustalenia w sprawie gdyż postępowania dotyczące pana K. N. i Skarżącego były postępowaniami odrębnymi od siebie. Z tych też powodów Sąd biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione przez Skarżącego podzielił stanowisko organów podatkowych, iż dowody na które powoływał się Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania w świetle zasady trwałości decyzji administracyjnej nie mogą być uznane za istotne dla ostatecznego wyniku sprawy. Zdaniem składu orzekającego, w niniejszej sprawie postępowanie było prowadzone zgodnie z przepisanymi regułami, merytorycznie było także poprawne, jak również uzasadnienie faktyczne decyzji było pełne, odzwierciedlało zebrany materiał dowodowy, co też w konsekwencji pozwoliło na ocenę decyzji pod kątem jej zgodności z prawem. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi i w związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.