III SA/Wa 1165/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania "zaskarżonych decyzji Organów obu instancji" w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie usunięcia z wykazu podmiotów dokonujących dostawy towarów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania S. sp. z o.o. (dalej jako Strona lub Skarżąca), pismem z 10 marca 2016 r., złożyła, korzystając z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej Strona wniosła, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), o "wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji Organów obu instancji do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd" (s. 3 i s. 8 skargi). W uzasadnieniu Spółka wskazała, że "(...) wniosek ten jest o tyle zasadny, iż w niniejszej sprawie zasadniczą kwestią jest wnikliwe rozpoznanie zasadniczego problemu w niniejszej sprawie, jakim jest istnienie podmiotu na wykazie posiadającym kaucję gwarancyjną". Zdaniem Skarżącej, działanie organów administracji było przyczyną utraty zaufania kontrahentów, co "uniemożliwia prowadzenie dalszej działalności i w konsekwencji naraża Spółkę nawet na upadłość". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Wniosek Strony należy oddalić. Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05; zob. też postanowienie siedmiu sędziów z 17 lutego 2014 r., II FPS 9/13, CBOSA). Sąd wskazuje, że wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd nie może uwzględnić wniosku strony o wstrzymanie wykonania, ponieważ, jak wynika z treści wniosku, dotyczy on "zaskarżonych decyzji" (s. 3 skargi), który to rodzaj rozstrzygnięcia nie występuje w badanej sprawie. Sąd, podobnie jak ustawodawca (oraz profesjonalny pełnomocnik) jest zobowiązany odróżniać instytucję postanowienia od instytucji decyzji, ponieważ są one uregulowane przez ustawodawcę w odmienny sposób (decyzje są unormowane w Rozdziale 13, art. 207 – art. 215 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015, poz. 613 j.t., dalej jako O.p.); postanowienia w Rozdziale 14, art. 214-art. 219 O.p.). Różnice pomiędzy decyzją a postanowieniem są dostrzegane także w piśmiennictwie (por. Sławomir Presnarowicz, Komentarz do ustawy Ordynacja podatkowa, program Lex). Zatem już z tego powodu wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji nie może zostać uwzględniony w postępowaniu, w którym zaskarżone jest – postanowienie. Nawet zmieniając klasyfikację wniosku Strony -tak, by umożliwić jego rozpoznanie "co do istoty" - na wniosek o wstrzymanie zaskarżonego aktu (postanowienia) Sąd wskazuje, że jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania Spółka powołała się na "utratę zaufania kontrahentów", niemożność prowadzenia dalszej działalności oraz groźbę upadłości. Sąd wskazuje Stronie, że badając wniosek Strony o wstrzymanie wykonania jest związany przepisami prawa (art. 61 § 3 P.p.s.a.) i ocenia jedynie, czy podane przez Stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To w interesie Strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami: sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią powołujący się, że okoliczność ta istnieje. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Spółka ograniczyła się do przedstawienia możliwych zagrożeń odmowy wstrzymania wykonania (decyzji), bez uprawdopodobnienia choćby wystąpienia tych zagrożeń. Do wykazania, że wnoszącej skargę grozi niepowetowana szkoda nie jest wystarczający sam wniosek Strony, argumentacja wniosku winna być dodatkowo wsparta dokumentami źródłowymi, zwłaszcza tymi dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej składającej wniosek. Okoliczności (uprawdopodobnionych) uzasadniających wstrzymanie wykonania Sąd nie znalazł ani w treści wniosku Strony o wstrzymanie wykonania, ani w aktach administracyjnych sprawy. Dlatego, analiza powołanych przez Skarżącą we wniosku argumentów daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień obu instancji. Niewykazane pozostało, by usunięcie Strony z wykazu podmiotów dokonujących dostawy towarów mogłoby wyrządzić Skarżącej poważną szkodę i doprowadzić do trudnych dla Skarżącej następstw. Tym samym niewykazane pozostały przesłanki możliwości zastosowania przez Sąd instytucji wstrzymania wykonania. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.