III SA/Wa 1176/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), Sędzia WSA Sylwester Golec, Protokolant Iwona Mazek, po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji utrzymującej w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie Przedmiotem skargi jest skierowana do strony skarżącej – T. S.A. z siedzibą w W. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] września 2009 r. nr [...]. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 13 §1 pkt 3 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako ustawa o VAT. Sąd orzekał na podstawie następującego stanu sprawy. Do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w dniu 9 października 2009r. wpłynął wniosek z 6 października 2009 r. T. SA z siedzibą w W., reprezentowanej przez pełnomocnika o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. na kwotę 85.000,00 zł. Powołując się na treść art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 84 i art. 217 Konstytucji RP pełnomocnik Spółki stwierdził, iż aby określić jedyną prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego należy, przy wydawaniu decyzji, o której mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, uwzględnić wszystkie zdarzenia stanowiące przedmiot opodatkowania. W ocenie pełnomocnika Spółki jedynie w przypadku uwzględnienia wszystkich położonych we właściwości organu podatkowego nieruchomości oraz obiektów budowlanych, ustalone zobowiązanie będzie odpowiadało stanowi faktycznemu. Pełnomocnik Spółki stwierdził, iż pominięcie niektórych z przedmiotów opodatkowania w sytuacji, w której nie budzi wątpliwości, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. na kwotę 85.000,00 zł. Od powyższej decyzji pełnomocnik Spółki wniósł odwołanie z dnia 1 lutego 2010 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. W ocenie Spółki, wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] października 2009 r. jest zasadny, bowiem pominięcie przy wydawaniu decyzji w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości niektórych obiektów podlegających opodatkowaniu tym podatkiem stanowi w jej ocenie rażące naruszenie art. 207 § 2, art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wyjaśniło, że deklaracja z dnia 12 stycznia 2007 r. dotycząca gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej została skorygowana przez Spółkę dniu 15 stycznia 2007 r. Organ stwierdził, iż w prawie podatkowym brak jest regulacji dotyczących deklaracji częściowych, natomiast art. 81 Ordynacji podatkowej stanowi, iż jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację (§ 1). Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty (§ 2). W ocenie organu odwoławczego nie narusza prawa przyjęcie, że druga w kolejności deklaracja podatkowa Spółki, stanowiąca korektę deklaracji poprzedniej jest właściwą na dany rok. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wywiodło, że każda kolejna deklaracja złożona przez podatnika nawet jeżeli nie zaznaczy on w odpowiedniej rubryce deklaracji, iż jest to korekta powinna być traktowana jako korekta deklaracji poprzedniej. W rezultacie organ skonstatował, iż twierdzenie odwołującego o pominięciu niektórych obiektów, w sytuacji, w której nie budzi wątpliwości, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie przesądza o rażącym naruszeniu art. 207 § 2 i 21 § 3 Ordynacji podatkowej. W petitum skargi wywiedzionej dnia 6 kwietnia 2010 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. Wskazała na naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez odmowę stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi Spółka powtórzyła dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę z dnia 6 maja 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.): "Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu: 1) jeśli rozstrzygniecie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym". Jak podnosi się w literaturze przedmiotu przepis ten reguluje podstawy fakultatywnego zawieszenia postępowania. O zawieszeniu postępowania w tych przypadkach decydują względy celowościowe. Celowość zawieszenia postępowania w sytuacjach uregulowanych w tym przepisie pozostawiona jest ocenie sądu. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadminstancyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy sądowoadministracyjnej, na tle której wystąpiło (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s.401-402). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, spełniony został warunek zawarty w powołanym przepisie, a dotyczący innego toczącego się postępowania, od którego wyniku zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Powyższy wniosek wnika z faktu, iż w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą akt SK 21/07 zarejestrowano skargę konstytucyjną P. S.A., dotyczącą zgodności z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 2, w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) Orzeczenie, które zapadnie w sprawie ze wspomnianej skargi konstytucyjnej będzie mieć kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie i wywrze wpływ na wynik przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd postanowił zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.