III SA/Wa 1190/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Asesor WSA Jolanta Sokołowska ( spr. ), Asesor WSA Marta Katarzyna Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2005 r. sprawy ze skarg J. M., K. D. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Ministrze Finansów z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oddala skargi Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] lutego 2004r. nr [...], po rozpoznaniu odwołań, wniesionych przez J.M. byłego Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. oraz jego zastępcy – K.D., od orzeczeń Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w R z dnia [...] czerwca 2003r. L.dz. [...], orzekających o: - uznaniu J.M. winnym nieumyślnego naruszenia zasady odrzucania ofert nie odpowiadających warunkom wymaganym w specyfikacji istotnych warunków zamówienia i zasady unieważniania postępowania w przypadku, gdy wpłynęły mniej niż dwie oferty nie podlegające odrzuceniu, określonych w art. 27a pkt 2 ustawy z dnia z dnia 10 czerwca 1994r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 1998r. nr 119, poz. 773 ze zm.), zwanej dalej "uzp", w brzmieniu obowiązującym na dzień udzielania zamówienia i jej art. 27b ust. 1 pkt 1 przy udzielaniu w dniu 28 września 2001r. w S, w imieniu Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w S T. M. i A. M. działającym jako "[...] s.c. zamówienia publicznego na "Sprzedaż, dostawę i wykonanie w całości montażu środków łączności w celu doposażenia Powiatowego Stanowiska Kierowania dla Komendy Powiatowej PSP w S" o wartości 49.420 zł netto, co stanowi naruszenie dyscypliny finansów publicznych z art. 138 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 26 listopada 1998r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003r. Nr 15, poz. 148 ze zm.) i odstąpieniu od wymierzenia kary wobec obwinionego oraz obciążeniu go kosztami postępowania na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 180, 39 zł, - uznaniu K D winnym nieumyślnego popełnienia czynów stanowiących naruszenie dyscypliny finansów publicznych, o których mowa w art. 138 ust. 1 pkt 12 ustawy o finansach publicznych polegających na: udzieleniu w dniu 7 marca 2002r. w S, w imieniu Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w S firmie "[...]l" Sp. z o. o. w I, zamówienia publicznego na zakup paliwa i olejów silnikowych o wartości 35.157 zł netto w trybie zapytania o cenę, z naruszeniem określonej w art. 16 w związku z art. 38 uzp zasady równości podmiotów ubiegających się o zamówienie, udzieleniu w dniu 22 lipca 2002r. w S, w imieniu Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w S, "[...]" we W zamówienia publicznego na sprzedaż i dostawę indywidualnego sprzętu nurkowego o wartości 19.991 zł netto w trybie przetargu nieograniczonego, z naruszeniem określonej w art. 27a ust. 1 pkt 1 uzp zasady odrzucania ofert sprzecznych ze specyfikacją istotnych warunków zamówienia oraz określonej w jej art. 27b ust. 1 pkt 1 zasady unieważniania postępowania w przypadku, gdy wpłynęły mniej niż dwie oferty nie podlegające odrzuceniu oraz o wymierzeniu obwinionemu łącznej kary upomnienia i obciążeniu go kosztami postępowania na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 180, 39 zł, - Główna Komisja Orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Ministrze Finansów utrzymała w mocy orzeczenie w zakresie dotyczącym J M., natomiast orzeczenie dotyczące K. D. uchyliła w zakresie objętym pkt 2, w pozostałej części utrzymała w mocy. Z motywów orzeczenia wynika, że Komisja Orzekająca I instancji, uznając J M winnym nieumyślnego naruszenia zasady odrzucenia ofert nieodpowiadających warunkom wymaganym w specyfikacji istotnych warunków zamówienia z dnia 30 sierpnia 2001r. podniosła, iż zamawiający zażądał w niej od oferentów przedłożenia aktualnego wypisu z rejestru lub zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wystawionego nie wcześniej niż 90 dni przed terminem składania ofert, a w przypadku wcześniejszego dokumentu, oświadczenie oferenta o tym, że dane w tym dokumencie nie uległy zmianie. Jedna z ofert nie zawierała oświadczenia, że dane zawarte w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie uległy zmianie. Komisja uznała więc, że obwiniony naruszył zasadę odrzucania ofert nie odpowiadających specyfikacji istotnych warunków zamówienia oraz zasadę unieważnienia postępowania określonych w art. 27a pkt 2 uzp obowiązujących w dacie udzielenia zamówienia oraz art. 27b ust. 1 pkt 1 tej ustawy, co stanowiło wypełnienie dyspozycji art. 138 ust. 1 pkt 12 ustawy o finansach publicznych. Uzasadniając stopień winy, Komisja I instancji uznała, że obwiniony nie miał zamiaru popełnienia czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny finansów publicznych, popełnił go na skutek niezachowania należytej staranności, a z uwagi na to, że nie był karany za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, odstąpiła od wymierzenia kary. W stosunku do obwinionego K D Komisja Orzekająca I instancji uznała, że zarzucone czyny, tj. udzielenie w dniu 7 marca 2002r. zamówienia na zakup paliwa i olejów silnikowych o wartości 35.157 zł netto, w trybie zapytania o cenę z naruszeniem art. 16 w związku z art. 38 uzp oraz w dniu 22 lipca 2002r. na sprzedaż i dostawę indywidualnego sprzętu nurkowego o wartości 19.991 w trybie przetargu nieograniczonego z naruszeniem art. 27a ust. 1 pkt 1 i 27b ust. 1 pkt 1 uzp - popełnił z winy nieumyślnej i wymierzyła mu łączną karę upomnienia. Podkreśliła, że zgodnie z art. 38 ust. 1 uzp, ofertę złożoną po terminie zwraca się bez otwierania, a art. 16 uzp zobowiązuje zamawiającego do traktowania na równych prawach wszystkie podmioty ubiegające się o zamówienie publiczne w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Natomiast art. 27a ust. 1 pkt 1 uzp nakazuje ofertę odrzucić, jeżeli jest sprzeczna z ustawą lub specyfikacją istotnych warunków zamówienia, a zgodnie z art. 27b ust. 1 pkt 1 uzp, postępowanie powinno zostać unieważnione w przypadku, gdy w postępowaniu prowadzonym w trybie innym niż tryb zamówienia z wolnej ręki wpłynęły mniej niż dwie oferty nie podlegające odrzuceniu. Obwiniony postąpił wbrew dyspozycjom zawartym w tych przepisach, ponieważ jednak, zdaniem Komisji, nie miał zamiaru naruszyć dyscypliny finansów publicznych przy udzielaniu wymienionych zamówień, a popełnił je z braku należytej staranności oraz z uwagi na jego niekaralność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, Komisja wymierzyła karę łączną upomnienia. W odwołaniach J M i K D zarzucili przede wszystkim rozstrzygnięcie sprawy przez niewłaściwą komisję orzekającą, przyjęcie za podstawę orzekania niewłaściwie sporządzoną opinię i dowolną ocenę dowodów. Główna Komisja Orzekająca odnosząc się do pierwszego zarzutu dotyczącego rozstrzygnięcia sprawy przez niewłaściwą Komisję Orzekającą przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w R stwierdziła, że komisje orzekające przy regionalnych izbach obrachunkowych orzekają w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych m. in. w zakresie realizacji budżetu powiatu oraz w zakresie działania jednostek objętych nadzorem regionalnych izb obrachunkowych, o czym stanowi § 5 pkt 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1999r. w sprawie właściwości i trybu powoływania rzeczników dyscypliny finansów publicznych, organów orzekających oraz szczegółowych zasad postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. Nr 42, poz. 421 ze zm.). Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.) w art. 19a i 19b stanowi, że koszty funkcjonowania Państwowej Straży Pożarnej na obszarze powiatu są pokrywane z dotacji celowej budżetu państwa, a powiat może uczestniczyć w pokrywaniu części kosztów funkcjonowania Państwowej Straży Pożarnej. Środki z dotacji są ujmowane w budżecie powiatu i stanowią dochód powiatu. Realizacja wydatków na finansowanie Państwowej Straży Pożarnej jest zatem realizacją budżetu powiatu, w związku z czym Komisja Orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w R, działająca na podstawie art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 7 października 1992r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. Nr 55, poz. 577 ze zm.) była właściwa do rozpoznania sprawy w przedmiotowym zakresie i nie zostały naruszone przepisy o właściwości. Co do drugiego z zarzutów, dotyczącego przyjęcia za podstawę orzekania niewłaściwie sporządzonej opinii, zauważyła, że komisje orzekające nie są uprawnione do badania legalności sporządzonej opinii. Opinia jest dokumentem zgromadzonym w trakcie postępowania i podlega swobodnej ocenie przez skład orzekający jak każdy inny dowód w sprawie. Podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie Komisja Orzekająca I instancji biorąc pod uwagę okoliczności wpływające na wymiar kary nie opierała się na opinii, której legalność sporządzenia była przez obwinionych kwestionowana, a na innej opinii, korzystnej dla nich, czego wyrazem było orzeczenie o odstąpieniu od wymierzenia kary w stosunku do J M i upomnienie wymierzone K D, ważone odpowiednio do popełnionych czynów. Główna Komisja Orzekająca nie podzieliła poglądu wyrażonego w odwołaniu, według którego wątpliwości dotyczące dokumentu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej były niemożliwe do usunięcia. Stwierdziła, że specyfikacja istotnych warunków zamówienia wymagała, aby na dokumencie wydanym później zamieszczono adnotację stwierdzającą zgodność danych i poświadczenie za zgodność z oryginałem. Podobne wymagania dotyczyły przedłożenia zaświadczenia firmy "[....]". Podkreśliła, iż tytuł dokumentu, jaki zamawiający musi sporządzić w trybie przepisu art. 35 ust. 1 uzp - specyfikacja istotnych warunków zamówienia - oznacza, że powinien zawierać warunki nie wszystkie wymagane lub oczekiwane przez zamawiającego, lecz istotne, czyli ważne, mające znaczenie. Zamawiający wymagał, aby dokument o wpisie do ewidencji opatrzony był odpowiednią adnotacją, co oznacza, że wymóg ten był ważny dla zamawiającego, a zarazem zgodny z wymogami ustawy o zamówieniach publicznych, dotyczącymi rozumienia formy pisemnej oświadczenia. Dokumenty z przeprowadzonego przetargu wskazują, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej żądanej adnotacji nie zawierał w obu przypadkach. Tylko te dokumenty podlegały ocenie Komisji Orzekającej I instancji. Przedłożony na rozprawie przed Główną Komisją Orzekającą dokument zawierał adnotację, ale napisaną odręcznie przez kalkę lub inną techniką. Art. 21 uzp stanowi, że wszelkie oświadczenia składane przez zamawiających i dostawców lub wykonawców wymagają formy pisemnej, a w innym wypadku treść przekazanej informacji winna zostać niezwłocznie potwierdzona na piśmie. Ten wymóg ustawowy w prowadzonych postępowaniach nie został spełniony. Zgodnie z postanowieniami art. 34 § 3 ustawy z dnia 20 maja 1971r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 12, poz. 116 ze zm.), w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1149 ze zm.), wiarygodność i moc dowodów podlega swobodnej ocenie, opartej na wszechstronnym rozważeniu zebranego materiału. Ocenę taką Komisja Orzekająca I instancji przeprowadziła, co zostało potwierdzone w uzasadnieniu orzeczenia. Poza tym Komisja Orzekająca II instancji wyjaśniła, iż uchyliła orzeczenie w części dotyczącej udzielenia w dniu 22 lipca 2002r. w S w imieniu Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w S firmie "[...]" we W zamówienia publicznego na sprzedaż i dostawę indywidualnego sprzętu nurkowego o wartości 19.991 zł netto w trybie przetargu nieograniczonego i uniewinniła obwinionego od tego zarzutu, ponieważ w dacie orzekania przed Główną Komisją Orzekającą ustawa o zamówieniach publicznych uległa zmianie. Ustawa z dnia 29 sierpnia 2003r. o zmianie ustawy o zamówieniach publicznych (Dz. U. Nr 165, poz. 1591) w art. 1 w pkt 4b zmieniła art. 6 pkt 7 uzp, wprowadzając wartość zamówienia 6.000 euro, do której nie stosuje się przepisów tej ustawy. Zatem na podstawie art. 10 § 1 pkt 1 i art. 26 ust. 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w związku z art. 2 § 1 Kodeksu wykroczeń należało wydać orzeczenie w tej części o uniewinnieniu. W skargach obaj obwinieni zarzucili zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie: 1. art. 19a i 19b ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie art. 160 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1999r. w sprawie właściwości i trybu powoływania rzeczników dyscypliny finansów publicznych, organów orzekających oraz szczegółowych zasad postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, 3. art. 6 i art. 34 § 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący podobnie jak w odwołaniach zakwestionowali właściwość komisji orzekającej. J.M. podniósł, że środki finansowe wykorzystywane na realizację zamówienia publicznego z dnia 28 września 2001r. pochodziły z wpływów uzyskanych od firm ubezpieczeniowych i wpłynęły na konto pozabudżetowe Komendy Powiatowej PSP w S. Na tę okoliczność przedłożył na rozprawie kserokopie stosownych dokumentów. Utrzymywał, iż zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej zawierające odręczną adnotację o treści "zgodne z oryginałem i aktualne na dzień złożenia" znajdowało się w złożonej ofercie. Fakt ten potwierdzał świadek, przewodniczący komisji przetargowej. Brak tego dokumentu w aktach sprawy świadczy o jego celowym usunięciu. Natomiast K.D. dowodził, iż oferta firmy "I[...]" Sp. z o.o. została złożona faksem w wyznaczonym przez zamawiającego terminie, tj. w dniu 4 lutego 2002r., a w dniu następnym została potwierdzona pisemnie. Do akt sądowych dołączył oświadczenie z dnia 4.08.2003r. M.P., z którego wynika, że przewodniczący Komisji Przetargowej w dniu 4.02.2002r. dostarczył w godzinach popołudniowych do sekretariatu ofertę firmy "[...]" celem zarejestrowania, lecz jej zarejestrowanie nastąpiło w dniu następnym. Powołał się na art. 21 ust. 3 uzp oraz na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11.04.2003r. III CZP 3/03 i wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23.06. 2003r. sygn. akt V Ca 762/03. Obaj skarżący zakwestionowali legalność opinii służbowych wydanych po odwołaniu ich z zajmowanych stanowisk. W odpowiedzi na skargi Główna Komisja Orzekająca podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu i wniosła o ich odrzucenie. Zauważyła, że w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego złożenie przez firmę "[...]l" oferty za pomocą telefaksu, zaś powoływane przez K.D. orzeczenia sądów uznała za nie znajdujące zastosowania, gdyż dotyczą one złożenia protestu, a nie oferty. Stwierdziła też, iż kopia zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z adnotacją o aktualności danych w nim zamieszczonych stanowiła dowód w sprawie, który był wzięty pod uwagę przez Komisję Orzekającą I instancji oraz wskazała na jego złożenie po zakończeniu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zarzutem podnoszonym przez skarżących jest brak właściwości do orzekania Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w R. Dla potrzeb rozważenia jego zasadności niezbędne jest przywołanie szeregu przepisów regulujących tę materię. Przede wszystkim wskazać należy na postanowienia art. 33a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), zgodnie z którymi kierownicy powiatowych służb, inspekcji i straży wykonują określone w ustawach zadania i kompetencje przy pomocy jednostek organizacyjnych - komend i inspektoratów. Jednostki organizacyjne stanowiące aparat pomocniczy kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży z wyjątkiem jednostek organizacyjnych Policji, są powiatowymi jednostkami budżetowymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 listopada 1998r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014 ze zm.). Według art. 33b ustawy o samorządzie powiatowym powiatową administrację zespoloną stanowią jednostki organizacyjne stanowiące aparat pomocniczy kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży. Z kolei w myśl art. 76 ust. 1 tej ustawy nadzór nad działalnością powiatu sprawuje Prezes Rady Ministrów oraz wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa. Z przytoczonych przepisów wynika, że powiatowa straż pożarna jest powiatową jednostką budżetową w rozumieniu przepisów ustawy o finansach publicznych i w zakresie spraw finansowych nadzór nad nią, jako jednostką działającą w ramach powiatu, sprawuje regionalna izba obrachunkowa. Zauważyć przy tym trzeba, iż spod działania tych przepisów wyłączone zostały jedynie jednostki organizacyjne Policji. Funkcjonowanie powiatowej straży pożarnej w ramach powiatu wynika chociażby z regulacji zawartej w art. 4 ust. 2 omawianej ustawy, który mówi, iż do zadań publicznych powiatu należy zapewnienie wykonywania określonych w ustawach zadań i kompetencji kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży. Wracając do kwestii finansowania powiatowej straży pożarnej, która jest kryterium decydującym dla ustalenia właściwości komisji orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, należy przywołać art. 56 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o samorządzie powiatowym, zgodnie z którym dochodami powiatu są m. in. dotacje celowe z budżetu państwa na zadania realizowane przez powiatowe służby, inspekcje i straże, dochody powiatowych jednostek budżetowych oraz wpłaty innych powiatowych jednostek organizacyjnych. Z przepisu tego wynika, że dochodem powiatu są dotacje celowe przeznaczone na realizację zadań powiatowych straży, a więc i straży pożarnej oraz dochody powiatowych jednostek budżetowych. Zasady finansowania Państwowej Straży Pożarnej na terenie powiatu określone zostały w art. 19a ust. 2 i art. 19b ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, według których koszty jej funkcjonowania są pokrywane z dotacji celowej budżetu państwa i mogą w nich uczestniczyć gmina, powiat, samorząd województwa, organizatorzy imprez masowych. Zgodnie zaś z § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 czerwca 1999r. w sprawie szczegółowych zasad rozdziału środków finansowych przeznaczonych wyłącznie na cele ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 53, poz. 564 ze zm.) na cele ochrony przeciwpożarowej mogą być przeznaczone również środki finansowe pochodzące z wpływów uzyskanych ze składek z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia od ognia, przekazywanych przez zakłady ubezpieczeń. Na to rozporządzenie powołuje się J.M. podnosząc, że środki finansowe uzyskane przez Komendę Powiatową PSP w S od firm ubezpieczeniowych wpłynęły na jej konto pozabudżetowe, a więc nie pochodziły ani od powiatu, ani z dotacji celowej i tym samym nie była właściwa do orzekania w jego sprawie komisja sprawująca nadzór nad sprawami finansowymi powiatu. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Skoro bowiem, jak już wywiedziono, każdy dochód powiatowych jednostek budżetowych stanowi dochód powiatu, a powiatowa straż pożarna jest taką jednostką, o czym wyżej, to również dochód pochodzący z ze składek z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia również jest dochodem powiatu. Kwestia konta, na jakie środki te zostały przelane, nie decyduje o przynależności dochodu, która to przynależność wynika wprost z przepisu prawa (art. 56 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie powiatowym). W związku z powyższym w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 160 ust. 3 pkt 3 ustawy o finansach publicznych, w świetle którego komisje orzekające w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy regionalnych izbach obrachunkowych są właściwe w sprawach dotyczących realizacji budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei § 5 pkt 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie właściwości i trybu powoływania rzeczników dyscypliny finansów publicznych, organów orzekających oraz szczegółowych zasad postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych stanowi, że komisje orzekające regionalnych izb obrachunkowych orzekają w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie m. in. realizacji budżetu gminy oraz działania jednostek objętych nadzorem regionalnych izb obrachunkowych. Reasumując stwierdzić należy, że Komisja Orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w R była właściwa do orzekania w sprawach skarżących. Za zasadne nie można też uznać pozostałych zarzutów skarg. Według postanowień art. 27a pkt 2 uzp zamawiający zobowiązany był odrzucić ofertę, jeżeli oferent nie złożył wymaganych oświadczeń lub nie spełnił innych wymagań określonych w ustawie lub specyfikacji istotnych warunków zamówienia albo zaproszeniu do składania ofert, w szczególności nie wniósł wadium. Natomiast zgodnie z treścią art. 27b ust. 1 pkt 1 tej ustawy postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego winno być unieważnione w przypadkach, gdy w postępowaniu prowadzonym w trybie innym niż tryb zamówienia z wolnej ręki wpłynęły mniej niż dwie oferty nie podlegające odrzuceniu. W rozpatrywanej sprawie zamawiający postawił warunek, aby dokument o wpisie do ewidencji opatrzony był odpowiednią adnotacją, a to oznacza, że wymóg ten był ważny dla zamawiającego; przy tym zgodny był on z wymogami ustawy o zamówieniach publicznych. Komisje Orzekające obu instancji stwierdziły, iż w dokumentacji z przeprowadzonego przetargu brak było wpisu do ewidencji działalności gospodarczej zawierającego adnotację o aktualności danych w nim zamieszczonych, zauważyły też, że adnotacja widniejąca na przedłożonym przez J.M. na rozprawie wpisie jest napisana odręcznie przez kalkę lub inną techniką. W ramach uprawnień przyznanych im mocą art. 34 § 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, poddały ocenie ten dowód i odmówiły mu wiarygodności, uzasadniając swoje stanowisko. Przywołany przepis stanowi, że wiarogodność i moc dowodów podlega swobodnej ocenie kolegium, opartej na wszechstronnym rozważeniu zebranego materiału. W ocenie Sądu Komisje obu instancji nie przekroczyły swobodnej oceny dowodów i w ramach niej mogły odmówić mocy dowodowej przedłożonemu przez skarżącego dowodowi, szczególnie, że jego wagę rozważyły w świetle obowiązujących przepisów prawa i zaistniałych w sprawie okoliczności. Stawiana w skardze hipoteza, iż prawidłowo sporządzony wpis do ewidencji został celowo usunięty z akt sprawy, nie została udowodniona, nie może zatem być wzięta pod uwagę. Trudno też uznać za słuszny zarzut dotyczący braku oceny dokumentu złożonego w postaci faksu. Komisja I instancji zwróciła uwagę na sprzeczność oświadczeń składanych przez K.D. na okoliczność złożenia przez firmę "[...]" oferty pisemnej w terminie. Początkowo twierdził on, że oferta ta została przesłana w terminie za pomocą faksu, a potwierdzona na piśmie w dniu następnym, później zmienił swoje wyjaśnienia i utrzymywał, iż pisemna oferta została doręczona do rąk Przewodniczącego Komisji Przetargowej w terminie i zarejestrowana w dzienniku podawczym w dniu następnym. Tej ostatniej wersji zaświadczać ma też dołączone do akt sądowych oświadczenie z dnia 4.08.2003r. M.P. Główna Komisja Orzekająca w odpowiedzi na skargę zauważyła, że w aktach sprawy nie ma dokumentu potwierdzającego złożenie oferty za pomocą faksu. Niezależnie od tego, jej zdaniem, złożenie oferty w innej formie niż pisemna nie spełnia wymogów określonych w art. 21 ust. 4 uzp, a z dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie niezbicie wynika, że pisemna oferta złożona została po upływie wyznaczonego terminu. Rację trzeba przyznać Głównej Komisji Orzekającej, zgodnie bowiem z art. 21 ust. 4 uzp ofertę sporządza się w języku polskim, z zachowaniem formy pisemnej, pod rygorem nieważności. Jedynie oświadczenia lub zawiadomienia przekazane za pomocą teleksu, poczty elektronicznej lub telefaksu uważa się za złożone w terminie, jeżeli ich treść dotarła do adresata przed upływem terminu i została niezwłocznie potwierdzona na piśmie przez przekazującego (art. 21 ust. 3 uzp). W tym miejscu należy podzielić stanowisko Komisji odwoławczej w kwestii przywołanych w skardze orzeczeń sądów. Ponieważ ustawodawca nie przewidział żadnej innej formy złożenia oferty, wobec braku dowodu zaświadczającego złożenie przez firmę "[...]" oferty w formie pisemnej w wyznaczonym terminie pozostawało przyjąć, iż wpłynęła ona po upływie tego terminu. Z dziennika podawczego wynika, że pisemna oferta została złożona po upływie tego terminu, a przedstawiony przez skarżącego na etapie skargi przeciwdowód w postaci oświadczenia M.P. nie był oceniany przez orzekające w niniejszej sprawie Komisje, gdyż nie był im znany. Stosownie do postanowień art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw poprzez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia. W świetle powyższego uznać trzeba, że Komisje obu instancji zasadnie przyjęły, iż oferta firmy "[...]" została złożona po upływie wyznaczonego terminu. Wreszcie odnosząc się do niekorzystnych dla skarżących opinii pozostaje zauważyć, iż w ogóle nie były one wzięte pod uwagę, czemu szczególny wyraz daje łagodne potraktowanie obwinionych przez Główną Komisję Orzekającą. Poza tym, na co słusznie zwraca uwagę Komisja odwoławcza, istnieje wymóg ustanowiony przepisem § 37 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie właściwości i trybu powoływania rzeczników dyscypliny finansów publicznych, organów orzekających oraz szczegółowych zasad postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, iż do wniosku o ukaranie należy dołączyć m. in. opinię przełożonego o sposobie wywiązywania się obwinionego z obowiązków służbowych. Nadto opinia ta była poddana ocenie właściwego organu. Konkludując należy stwierdzić, iż w sprawie doszło do naruszenia dyscypliny finansów publicznych w rozumieniu art. 138 ust. 1 pkt 12 ustawy o finansach publicznych, zaś zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, który uzasadniałby uchylenie go w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stanowisko Komisji Orzekających zostało uzasadnione w sposób dostateczny, w oparciu o zebrany materiał dowodowy bez naruszenia swobodnej oceny dowodów. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.