III SA/Wa 1193/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za październik i listopad 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący S. R. , działając przez pełnomocnika wniósł skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za październik i listopad 2008 r. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc na uzasadnienie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla Skarżącego powstaniem znacznej szkody majątkowej. Pełnomocnik wskazał, że na chwilę obecną zaległość podatkowa "łącznie z podatkami" wynosi ponad 10 000,00 zł, co dla Skarżącego jest niebagatelną sumą. Ponadto zasadność wniosku potwierdzają wytknięte uchybienia popełnione podczas dotychczasowego postępowania, co przemawia za uznaniem, że Skarżący nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i zależy w dużym stopniu od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek taki powinien być wszechstronnie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich pełną wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Pogląd wymieniony w wyżej przywołanym postanowieniu Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Pełnomocnik Skarżącego uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Pracy wskazał jedynie, że wykonanie decyzji spowoduje dla Skarżącego powstanie znacznej szkody majątkowej, zauważając, iż kwota zaległości podatkowej w wysokości ponad 10 000, 00 zł stanowi dla Skarżącego niebagatelną sumę. Nadto pełnomocnik stwierdził, iż zasadność wniosku potwierdzają wytknięte uchybienia popełnione podczas dotychczasowego postępowania, co przemawia za uznaniem, że Skarżący nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Pełnomocnik Skarżącego nie wskazał jednak konkretnych, popartych stosownymi dokumentami okoliczności, dotyczących sytuacji majątkowej Skarżącego, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Nie powołał również żadnych faktów, które świadczyłyby niezbicie, że obciążenie obowiązkiem spłaty zobowiązań za zaległości spółki spowoduje znaczną szkodę majątkową. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). W ocenie Sądu, pełnomocnik Skarżącego nie wykazał żadnych przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Nadmienić z kolei należy, iż powoływanie się przez pełnomocnika Skarżącego na uchybienia popełnione w dotychczasowym postępowaniu, przemawiające za uznaniem, iż Skarżący nie ponosi odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki nie może być argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania decyzji, bowiem na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi, a co za tym idzie nie bada czy wydana decyzja jest wadliwa. Skoro zatem pełnomocnik Skarżącego nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.