III SA/Wa 1214/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. O. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2005 r. oraz poszczególne miesiące 2006 r. oddala skargę 1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, iż decyzją z dnia [...] września 2011 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") określił Z. O. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "S." (dalej jako: "Strona" lub "Skarżący") wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2005 r. oraz poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2006 r. w wysokości 25.131 zł. 2. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Prezes PFRON nadał ww. decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie organu pierwszej instancji w sprawie zaistniała przesłanka wynikająca z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej "ustawy Ord. pod."). Zgodnie z ww. przepisami decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące i organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie do upływu terminu przedawnienia pozostało mniej niż 3 miesiące, gdyż zobowiązania Skarżącego ulegają przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2012 r. Ponadto wskazał, że dotychczasowy brak samodzielnego wyliczenia w deklaracji kwoty zobowiązania i wpłacenia jej w odpowiedniej wysokości przez Skarżącego uprawdopodabnia niewykonanie zobowiązania przed upływem terminu przedawnienia i wyczerpuje przesłanki do nadania ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. 3. W dniu 22 listopada 2011 r. na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie. Strona zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 239b § 1 i 2 ustawy Ord. pod. poprzez uznanie, że dotychczasowy brak realizacji przez Stronę przepisów ustawy uprawdopodobnia brak wykonania zobowiązania przed upływem terminu przedawnienia, podczas gdy organ pierwszej instancji nie wskazał żadnych przesłanek, na których oparł swoje stanowisko. Ponadto Strona zarzuciła obrazę przepisów prawa tj. art.: 120 ustawy Ord. pod. poprzez naruszenie zasady działania na podstawie prawa, art. 121 § 1 ww. ustawy poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i art. 122 ustawy wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej. 4. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że w dniu 7 listopada 2011 r., w którym organ pierwszej instancji postanowił o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, spełniona była przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4 ustawy Ord. pod., bowiem okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż trzy miesiące i upływał z końcem 31 grudnia 2011 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej odnosząc się do konieczności uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane wskazał, że Skarżący w ciągu 5 lat nie uregulował ciążących na nim należności, co może świadczyć o tym, że nie zrobi tego również w ciągu niespełna dwóch miesięcy, które pozostały do upływu terminu przedawnienia. Ponadto organ, odnosząc się do argumentu Strony o prawdopodobieństwie uchylenia decyzji Prezesa Zarządu PFRON z dnia 11 października 2011 r. określającej wysokość zobowiązania strony za okres od stycznia do listopada 2006 r., wyjaśnił, że prawidłowość ww. decyzji zostanie zbadana w toku ewentualnego postępowania odwoławczego, w związku z czym decyzja ta pozostaje bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, iż zarzut strony dotyczący naruszenia art. 239b § 1 i 2 ustawy Ord. pod. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w przypadku, gdy nie istnieją ku temu przesłanki i nie zostało zweryfikowane ich istnienie, nie zasługuje na uwzględnienie albowiem organ wykazał stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego opóźnienia w wydaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania, organ wyjaśnił, że organ pierwszej instancji ma prawo wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania Strony przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania niezależnie od tego, czy do upływu tego przedawnienia pozostało mniej niż 3 miesiące. Natomiast odnośnie stwierdzenia, że Skarżący nie był świadomy istnienia obowiązku płatności podkreślił, że obowiązek dokonywania wpłat na PFRON wynika wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego i Strona nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku. W dalszej części organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu Strony dotyczącego naruszenia art. 120, art. 122 oraz art. 121 § 1 ustawy Ord. pod. wyjaśnił, iż w jego uznaniu organ pierwszej instancji nie naruszył zasady praworządności jako przestrzegania prawa, natomiast podjął niezbędne działania do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto wbrew twierdzeniom Skarżącego postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, jak również organ pierwszej instancji ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego stan faktyczny i prawny sprawy, co wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 5. Skargą z dnia 13 marca 2012 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 239b § 2 ustawy Ord. pod. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że dotychczasowy brak realizacji przez stronę przepisów ustawy uprawdopodabnia brak wykonania zobowiązania przed upływem terminu przedawnienia, podczas gdy organ pierwszej instancji nie wskazał żadnych przesłanek, na których oparł swoje stanowisko. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 (zasada prawdy obiektywnej) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa), art. 11 k.p.a. (zasada wyjaśnienia zasadności przesłanek) oraz art. 12 k.p.a. (zasada szybkości postępowania). Skarżący uzasadniając zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 239b § 2 ustawy Ord. pod. podkreślił, że ograniczenie uzasadnienia organu odwoławczego do stwierdzenia, że "dotychczasowy brak realizacji przez Stronę przepisów ustawy, uprawdopodabnia niewykonanie zobowiązania przed upływem terminu przedawnienia" jest zbyt ogólnikowe i niedopuszczalne, gdyż nie zawiera argumentu, na podstawie którego można uznać, że zachodzi prawdopodobieństwo, iż zobowiązanie wynikające z decyzji zostanie wykonane. W związku z tym Skarżący stwierdził, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem organu podatkowego, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane przed upływem terminu przedawnienia, bowiem nie był świadomy istnienia obowiązku płatności, gdyż czynności związane z wszelkimi płatnościami należą do kompetencji księgowej, która w niniejszej sprawie nie dopełniła tego obowiązku, a ponadto organ wydający decyzję i zaskarżone postanowienie w żaden sposób nie poinformował go o istnieniu jakichkolwiek zaległości w płatnościach, a uczynił to dopiero po upływie 5 lat, czyli przed samym końcem terminu przedawnienia. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a. Skarżący stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie zbadał wnikliwie sprawy i nie przedstawił stosownych argumentów przemawiających za słusznością wydanego postanowienia. Nadto podkreślił, iż organ wydający zaskarżone postanowienie uczynił to dopiero po upływie 6 lat od zaistnienia wskazanego w decyzji Prezesa Zarządu PFRON stanu faktycznego, a nie w czasie, w którym stwierdzono nieścisłości, czy ewentualne braki w płatnościach. Tym samym organ wydał swoją decyzję "na ostatnią chwilę" nie dając mu żadnej możliwości wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości, czy uchybień w płatnościach. W dalszej części skargi Skarżący uzasadniając zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. stwierdził, że organ podatkowy nie podjął działań, aby precyzyjnie i w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnić podstawę nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i nie wskazał okoliczności, na podstawie których uznał, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Odnośnie naruszenia art. 11 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, Skarżący wskazał, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił precyzyjnie okoliczności świadczących o uznaniu, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie przez stronę postępowania wykonane przed upływem terminu przedawnienia i najogólniej uznał, że Skarżący i tak nie zapłaciłby zaległych składek. Jego zdaniem organ administracyjny bezpośrednio po powstaniu zaległości płatniczych po jego stronie winien nie tylko poinformować go o tym, lecz także udzielić dalszych wskazówek co do sposobu i terminu płatności tak, aby zaległości z tytułu wpłat na PFRON nie osiągnęły sumy niemożliwej jednorazowo do zapłacenia i pozwoliły uniknąć nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnośnie naruszenia art. 12 k.p.a. Skarżący wskazał, że organ administracji nie poczynił żadnych kroków zmierzających do szybkiego przeprowadzenia postępowania mającego na celu wyegzekwowanie od niego zaległych wpłat i uczynił to dopiero po upływie 5 lat po to, aby nie doszło do przedawnienia tych zobowiązań. 6. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 7. Przenosząc określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a") kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż zaskarżone do Sądu postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia jak również przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd uznał stanowisko merytoryczne Ministra Pracy i Polityki Społecznej wyrażone w zaskarżonym postanowieniu za zgodne z przepisami prawa. 8. Podnieść należy, iż od 1 stycznia 2009 r. ustawodawca wprowadził w Ordynacji podatkowej możliwość nadania decyzji nieostatecznej tzw. rygoru natychmiastowej wykonalności. Analiza wprowadzonych regulacji prawnych wskazuje, że muszą zostać spełnione kumulatywnie (łącznie) dwie przesłanki, aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności: 1) musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w § 1 art. 239b ustawy – Ordynacja podatkowa, 2) organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 powołanej ustawy). Ustawodawca przewidział w art. 239b § 1 ustawy cztery warunki do nadania decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Jak wynika z omawianych regulacji prawnych, przesłanką drugą uzasadniającą nadanie decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W wyroku z dnia 26 stycznia 2010 r. WSA w Gorzowie Wielkopolskim akcentuje, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nakładającej na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zostanie wykonane za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (I SA/Go 620/09, LEX nr 607669). W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż uprawdopodobnienie jest instytucją postępowania administracyjnego oraz cywilnego. Art. 243 ustawy – Kodeks postępowania cywilnego stanowi, że: "zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne, ilekroć ustawa przewiduje uprawdopodobnienie zamiast dowodu." Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania. (por.: W. Siedlecki: Postępowanie cywilne. Zarys wykładu. Warszawa 1977; B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 1996;por. też: S. Presnarowicz: Komentarz do art. 239(b) ustawy – Ordynacja podatkowa – LEX 2011). W tezach wyroku z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt I Sa/Sz WSA w Szczecinie (LEX nr 586005) WSA podkreślił, iż: "1. Okoliczność upływu terminu przedawnienia zobowiązania, krótszego niż z trzy miesiące, ma charakter rozłączny, jej zaistnienie daje bowiem samodzielną podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przesłanka ta, podobnie jak inne, od których zależy nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie jest bezpośrednio związana z treścią decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś wymienione w art. 239b § 1 ustawy Ord. pod. przesłanki mogą być związane albo z sytuacją materialną strony postępowania, jej stosunkiem do wykonania nałożonego obowiązku, albo możliwościami wykonania tego obowiązku w drodze przyszłej egzekucji. Co do zasady więc, zaistnienie stanowiącej podstawę prawną postanowienia przesłanki w kontekście czasu trwania postępowania odwoławczego, może spowodować trwałą utratę możliwości wykonania decyzji. Wydanie decyzji przez organ podatkowy lub wniesienie od niej odwołania nie przerywa ani nie zawiesza biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy ta decyzja, jej niewykonalność nie może być instrumentem do doprowadzenia do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez przedawnienie w toku postępowania odwoławczego, ani też nie może doprowadzić do praktyki, w której odwołanie będzie wnoszone jedynie z pobudek związanych z wykonalnością decyzji, a nie w celu uzyskania merytorycznej weryfikacji decyzji w toku instancji. Błędne jest utożsamianie przesłanki uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania z udowodnienie tej okoliczności. Organ winien jedynie wskazać stosowną argumentacją istnienie uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia." WSA w Białymstoku w orzeczeniu z dnia 9 czerwca 2010 r. zauważał, że: " skoro pomimo doręczenia decyzji w dniu 16 listopada 2009 r. do 8 grudnia 2009 r. zobowiązanie podatkowe nie zostało wykonane, to organy podatkowe miały wszelkie podstawy do przyjęcia, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, a to z powodu przedawnienia, które następowało z upływem 2009 r. W takim przypadku uprawdopodobnienie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane wiąże się z wykazaniem, że pomimo doręczenia decyzji podatkowej zobowiązany nie wykonuje jej, zaś wysokie prawdopodobieństwo niewykonania wiąże się ze zbliżającym się przedawnieniem zobowiązania podatkowego." 9. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż organy obu instancji w niniejszej sprawie w dostatecznym stopniu uprawdopodobniły zaistnienie przesłanki z art. 296b § 2 ustawy Ord. pod. tj. że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Stwierdzenie takich faktów jak to, iż: 1) zaległość Skarżącego wobec PFRON powstała kilka lat temu, a mimo to Skarżący przez tak długi okres czasu nie uiścił opłat na rzecz PFRON, 2) od wydania decyzji przez PFRON z dnia 27 września 2011 r. do dnia wydania postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z dnia 7 listopada 2011 r. upłynął miesiąc, a mimo to Skarżący nie wykonał zobowiązania podatkowego z niej wynikającego pozwala na stwierdzenie domniemania, iż zobowiązanie wobec PFRON nie zostanie wykonane. W ocenie Sądu zasadne było w przedmiotowej w sprawie stanowisko organów, iż fakt, iż w ciągu 5 lat Skarżący nie uregulował ciążących na nim należności mógł świadczyć o tym, iż nie zrobi tego również w ciągu niespełna dwóch miesięcy, które pozostały do upływu terminu przedawnienia. Organy dokonując takiej oceny zaistniałych faktów nie naruszyły także zasady prawdy obiektywnej i nie przekroczyły granic zasady swobodnej oceny dowodów. 10. Ostatnim, czwartym warunkiem z art. 239b § 1 ustawy Ord. pod. do nadania decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności jest okoliczność zaistnienia okresu do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, tj. krócej niż 3 miesiące. Początek wskazanego tu przez ustawodawcę 3-miesięcznego terminu należy liczyć od daty wydania przez organ podatkowy pierwszej instancji postanowienia o nadaniu decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności. W niniejszej sprawie zaistnienie tego warunku nie jest sporne miedzy stronami. Jak już wskazano uprzednio nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji uwarunkowane jest wystąpieniem jednej z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 w/w ustawy. Jedną z nich jest sytuacja, w której okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Należy również wskazać, że zgodnie z art. 70 § 1 w/w ustawy zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Należy w tym miejscu zauważyć, że do upływu terminu przedawnienia zobowiązania za okres od grudnia 2005 r. do listopada 2006r. określonego decyzją Prezesa Zarządu PFRON z dnia 27 września 2011 r. pozostało mniej niż trzy miesiące i mogło ono się przedawnić z końcem 31 grudnia 2011 r. Wobec tego, nie budzi wątpliwości, że w dniu 7 listopada 2011 r., w którym organ pierwszej instancji postanowił o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, spełniona była przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4 ustawy Ord. pod., bowiem okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż trzy miesiące. 11. Odnośnie zarzutów Skarżącego dotyczących naruszenia przepisów ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego należy wyjaśnić, iż na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - do wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych mają zastosowanie przepisy ustawy Ord. pod. Tym samym zarzuty Skarżącego co do naruszenia przepisów Kpa Sąd uznał za niezasadne. 12. Odnosząc się natomiast do zarzutu Strony, iż organ dopiero po upływie 5 lat od chwili powstania zaległości zwrócił się do Skarżącego z żądaniem zapłaty zaległych składek, należy wyjaśnić, iż obowiązek wpłat na PFRON powstaje z mocy powszechnie obowiązującego prawa - zobowiązanie istnieje przed wydaniem decyzji określającej wysokość jak i po jej wydaniu na warunkach, w jakich powstało z mocy prawa. Pracodawca na zasadzie samoobliczenia powinien dokonać obliczenia wysokości zobowiązania we wpłatach za poszczególne okresy rozliczeniowe poprzez składanie deklaracji. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nic złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy zgodnie z treścią art. 21 § 3 ustawy Ord. pod. wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego w wysokości innej niż wpłacona bądź wynikająca z deklaracji, albo w ogóle zamiast podatnika. Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3851/06 w takiej sytuacji wydana decyzja zastępuje złożoną deklarację i to ona staje się formalnym źródłem zobowiązania. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organy w sposób prawidłowy korzystały z posiadanych przez siebie uprawnień. Zważywszy powyższe uznać należy, iż zarzut Skarżącego w tym zakresie był nietrafiony. 13. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego "opóźnienia" w wydaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania, przyznać należy rację organom podatkowym, że organ pierwszej instancji ma prawo wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania stron) przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania niezależnie od tego, czy do upływu tego przedawnienia pozostało mniej niż 3 miesiące. Natomiast odnośnie stwierdzenia, że Skarżący nie był świadomy istnienia obowiązku płatności, należy podkreślić, że obowiązek dokonywania wpłat na Fundusz wynika wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego i Strona nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku. Z tych też powodów zarzuty Skarżącego dotyczące "opóźnienia" w wydaniu decyzji uznać należy za niezasadne. 14. Odnosząc się do zarzutu Strony dotyczącego naruszenia zasady praworządności Sąd ocenił go jako niezasadny. Sąd podzielił stanowisko organów, iż organy administracji wydając rozstrzygnięcia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności działały na podstawie przepisów prawa, przytaczając niezbędne przepisy prawa, które stanowiły podstawę podjęcia rozstrzygnięć. Zdaniem Sądu organy także podjęły w rozpoznawanej sprawie wszelkie niezbędne działania celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Za bezpodstawne Sąd uznał również zarzuty naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji. 15. W tym stanie sprawy, uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej.