III SA/Wa 1230/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant st. sekr. sądowy Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w Niemczech na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za 2007 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz R. z siedzibą w Niemczech kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. W dniu 4 lipca 2008r. do [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek firmy R. z siedzibą w Niemczech ( zwany dalej ,,Skarżący" lub ,,Strona" ) o zwrot podatku VAT w kwocie 4.958,47 zł za okres od stycznia do grudnia 2007r. Wniosek podpisał J. S.. Do wniosku dołączono kserokopię pełnomocnictwa udzielonego J. S.. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wezwał J. S., pismem z dnia 5 stycznia 2009r., do uzupełnienia wniosku o oryginał pełnomocnictwa. Pismem z dnia 3 lutego 2009r. J. S. odpowiedział, że oryginał pełnomocnictwa został złożony w dniu 21 czerwca 2007r. wraz z wnioskiem o zwrot podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2006 r. Do pisma została załączona kserokopia pełnomocnictwa z dnia 22 marca 2007 r. wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] września 2009r. nr [...] orzekł o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za okres styczeń-grudzień 2007r. W uzasadnieniu stwierdził, iż J. S. pomimo wezwania do doręczenia prawidłowego pełnomocnictwa oraz pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwania, nie przedstawił organowi podatkowemu oryginału pełnomocnictwa do reprezentowania wnioskodawcy w przedmiotowym postępowaniu. 2. Pismem z dnia 29 września 2009 r. pełnomocnik Skarżącego złożył zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] września 2009r. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż organ pierwszej instancji, jeżeli kwestionuje udzielone mu pełnomocnictwo powinien wystosować wezwanie do dostarczenia pełnomocnictwa lub złożenia podpisu pod wnioskiem bezpośrednio do firmy R. B.. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż obowiązek złożenia dokumentu pełnomocnictwa udzielonego na piśmie do akt postępowania podatkowego obciąża pełnomocnika. To pełnomocnik strony musi wykazać, że strona umocowała go do działania. Zaznaczył, iż brzmienie art. 137 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze. zm. dalej jako ,,O.p’’.) nie pozostawia wątpliwości, iż pełnomocnik chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres. Organ odwoławczy podkreślił, iż oświadczenie woli strony w przedmiocie ustanowienia pełnomocnika musi dojść do wiadomości organu. Taka wykładnia art. 137 § 3 O.p. wynika z tzw. teorii doręczenia oświadczenia woli w rozumieniu art. 61 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny Dz. U Nr 16.poz. 93) , która ma zastosowanie z uwagi na regulacje zawarte w art. 137 § 4 O.p. Podkreślił, iż oryginał pełnomocnictwa z dnia 15 kwietnia 2008r. został przekazany do [...] Urzędu Skarbowego W. dopiero przy piśmie z dnia 4 listopada 2009r. W ocenie organu porównanie wskazanych dat dowodzi, iż pełnomocnictwo z dnia 15 kwietnia 2008r. nie było złożone w przedmiotowym postępowaniu, zostało ono bowiem złożone w siedzibie organu po wydaniu postanowienia kończącego postępowanie. Zaznaczył, iż złożenie dokumentu pełnomocnictwa po jego zakończeniu nie stanowi realizacji obowiązku wynikającego z art. 137 § 3 O.p. Podniósł, iż skoro firma R. B. w dniu 15 kwietnia 2008r. ustanowiła pełnomocnika we wszelkich sprawach dotyczących zwrotu podatku od towarów i usług i PTU, to pełnomocnik miał obowiązek złożyć uwierzytelniony odpis tego pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ podatkowy pierwszej instancji słusznie pozostawił wniosek o zwrot podatku VAT bez rozpatrzenia, gdyż pełnomocnik pomimo wezwania nie przedłożył oryginału pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa. 4. Pismem z dnia 9 kwietnia 2010 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r. wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu oraz poprzedzającemu je postanowieniu zarzucił naruszenie art. 137 § 3 O.p. oraz art. 121 § 1 O.p. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organowi pierwszej instancji był znany fakt istnienia stosunku pełnomocnictwa pomiędzy Skarżącym, a J. S. oraz treść tego stosunku, która uprawniała go do występowania z wnioskiem o zwrot podatku od towarów i usług w imieniu Skarżącego. Skarżący podkreślił, że J. S. w piśmie z dnia 3 lutego 2009r. wskazał, iż oryginał pełnomocnictwa został złożony w dniu 21 czerwca 2007r. wraz z wnioskiem o zwrot VAT za okres od stycznia do grudnia 2006r. Skarżący wskazał, że dołączanie do wniosku o zwrot VAT kserokopii pełnomocnictwa wraz z informacją do którego wniosku został dołączony oryginał było praktyką oczekiwaną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. - co wynika z broszury informacyjnej zawartej na stronach internetowych [...] Urzędu Skarbowego W., a także wcześniejszej praktyki. W tej kwestii Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. aktu notarialnego z dnia 1 czerwca 2009r. protokołu stwierdzającego istnienie stron internetowych o określonej treści. Zdaniem Skarżącego organy podatkowe powołując się na przepis art. 137 § 3 O.p. dokonały jego nadinterpretacji, ponieważ z przepisu tego nie wynika, że pełnomocnictwo ma być złożone "do akt danej sprawy", a jedynie "do akt". Skarżący wskazał także na wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2009r. sygn. akt III SA/Wa 98/09, w którym Sąd komentując wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008r., sygn. akt II FSK 128/08, przywołany w uzasadnieniu skarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. jako podstawę interpretacji przepisu art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej, stwierdził, że przedmiotowy wyrok akcentuje przede wszystkim konieczność ustalenia, czy pełnomocnik zamierza w konkretnym postępowaniu skorzystać z udzielonego pełnomocnictwa. Skarżący podniósł, że zwrot podatku VAT podmiotom zagranicznym jest procedurą ogólnoeuropejską i ten zwrot Skarżącemu się należy. Organy podatkowe nie mogą pozbawić zwrotu podatku na skutek zbyt rygorystycznej interpretacji przepisów o pełnomocnictwie. Zdaniem Strony organy podatkowe naruszyły procedurę także przez to, że uznając, iż Skarżący nie ustanowił pełnomocnika nie kierowały korespondencji do Skarżącego. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu, że składanie nieuwierzytelnionej kserokopii pełnomocnictwa było wcześniej praktykowane przez J. S. w innych postępowaniach o zwrot podatku VAT bez negatywnych skutków stwierdził, że argument ten nie ma związku z przedmiotowym postępowaniem. Skarżący nie udowodnił takiego stanu rzeczy, a Dyrektor Izby Skarbowej nie ma obowiązku odnosić się do prawidłowości prowadzenia postępowania w innych sprawach nie objętych skargą. Zdaniem organu odwoławczego także wskazanie na zapisy "Broszury informacyjnej - formalne aspekty zwrotu podatku VAT" zamieszczonej na stronach internetowych [...] Urzędu Skarbowego W. nie może wpłynąć na kierunek rozstrzygnięcia. Żadna broszura ani informacja nie stanowi podstawy prawnej załatwienia sprawy. Zaznaczył, iż obowiązkiem podatnika jest zapoznanie się i działanie zgodne z obowiązującym prawem (ignoratia iuris nocet). W ocenie organu odwoławczego tym bardziej znajomość prawa podatkowego i działania zgodnie z prawem należy oczekiwać od podmiotu zajmującego się profesjonalnie zwrotem podatku VAT dla podmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje: 6.1. Skarga jest zasadna . Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. 6.2. Na wstępie należy zaznaczyć, że przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług. Należy zaznaczyć, że art. 136 O.p. dopuszcza możliwość działania strony w postępowaniu podatkowym przez pełnomocnika, którym może być wyłącznie osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych (art. 137 § 1 O.p.). Jednakże pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, co do zasady jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres, do czego bezwzględnie zobowiązuje go treść art. 137 § 3 zdanie pierwsze cytowanej ustawy. Dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa jest zatem obowiązkiem pełnomocnika, albowiem w aktach musi być dokument, z którego wynika umocowanie do działania w imieniu strony oraz jego zakres. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż pełnomocnik Skarżącego wraz z wnioskiem o zwrot podatku VAT złożył kserokopię pełnomocnictwa udzielonego w dniu 22 marca 2007 r. upoważniającego J. S. do reprezentowania Skarżącego przed właściwymi polskimi organami podatkowymi we wszystkich sprawach dotyczących zwrotu podatku od towarów i usług. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego z dnia 5 stycznia 2009 r. o uzupełnienie wniosku o oryginał pełnomocnictwa, pełnomocnik Skarżącego –J. S. ponownie przesłał kserokopię pełnomocnictwa z dnia 22 marca 2007 r. bez urzędowego poświadczenia wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz poinformował, iż oryginał pełnomocnictwa został złożony w organie podatkowym w dniu 21 czerwca 2007 r. wraz z wnioskiem o zwrot VAT za okres styczeń- grudzień 2006 r. W związku z powyższym należy przyznać rację organowi podatkowemu, iż przesłana kserokopia pełnomocnictwa nie spełniała wymogu zawartego w art. 137 § 3 O.p. co do obowiązku złożenia do akt sprawy oryginału pełnomocnictwa lub jego urzędowo poświadczonego odpisu. Natomiast w świetle powołanego art. 137 § 3 O.p. nieprawidłowe jest stanowisko Skarżącego, stwierdzające, iż żądanie organu złożenia pełnomocnictwa do ,,akt danej sprawy’’ jest nadinterpretacją tego przepisu. Należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FSK 128/08 ( publ. w zbiorze LEX nr 360005 ) stwierdził, że kategoryczne brzmienie art. 137 § 3 zd. 1 Ordynacji podatkowej nie pozostawia wątpliwości, iż pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowane powyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednakże w niniejszej sprawie należy mieć na względzie, iż Skarżący składając kserokopię pełnomocnictwa z jednoczesną informacją o złożonym oryginale pełnomocnictwa postąpił zgodnie z informacją i praktyką stosowaną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w sprawie wniosków dotyczących zwrotu podatku VAT niektórym podmiotom. Bowiem jak wynika z załączonego do skargi dowodu w postaci notarialnie poświadczonej treści "Broszury informacyjnej - formalne aspekty zwrotu podatku VAT" zamieszczonej na stronach internetowych [...] Urzędu Skarbowego W. w części zatytułowanej ,,Co ułatwi nam pracę i szybszą realizację wniosków’’ wskazano na ,, dołączenie do wniosku xero pełnomocnictwa i zaświadczenia z informacją, do którego wniosku zostały dołączone oryginały". Mając powyższe na uwadze w przedmiotowej sprawie istotnego znaczenia nabiera art. 121 O.p. Przepis ten stanowi, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym są obowiązane na wniosek strony udzielać niezbędnych informacji o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. A zatem jedną z podstawowych zasad postępowania, zawartych w Ordynacji podatkowej, jest zasada pogłębiania zaufania obywateli do całego aparatu podatkowego oraz zasada udzielania informacji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że jedną z fundamentalnych zasad, na których opiera się w Polsce porządek prawny, jest wyrażona między innymi w art. 121 § 1 O.p. zasada zaufania do organów państwa. W myśl tej zasady nie można przerzucać na podatnika błędów lub uchybień popełnionych przez samego prawodawcę (niejasność przepisów), jak i przez organ podatkowy (niewłaściwa ich interpretacja) - patrz wyrok NSA z dnia 17.06.1988 r. sygn.akt 118/88, "Gazeta Prawnicza" 1989 r. Nr 20, wyrok NSA z dnia 7.06.1996 r., SA/Gd 850/95, nie publikowany. Z kolei w wyroku NSA z dnia 12.05.2000 r. sygn. III SA 957 - 958/99 (G. Borkowski: Konstytucja broni podatnika, "Glosa" z 2000 r., nr 9, str. 33 - 35) wyrażono pogląd, że zasada państwa prawnego wyklucza możliwość obciążenia podatnika skutkami błędu spowodowanego przez pracownika urzędu skarbowego. Tym bardziej dotyczy to sytuacji, gdy ekonomiczny rozmiar skutków wielokrotnie przewyższa rozmiar błędu. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że taki błąd powinien być naprawiony już w decyzji wymiarowej, a nie w odrębnym postępowaniu o umorzenie zaległości podatkowej na zasadzie art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. W doktrynie zwraca się uwagę ( por. C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Komentarz do Ordynacji podatkowej Dom Wydawniczy ABC, 2000 r.), na to, że dotychczasowy dorobek orzecznictwa w kwestii skutków udzielenia błędnych informacji wskazuje, iż nie może to obciążać podatnika, który z nich skorzystał. Bez względu na to, jaki jest zakres odpowiedzialności i komu się ją przypisuje, najistotniejszy problem stanowi kwestia odpowiedzialności za skutki niewłaściwej informacji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA podatnik nie może ponosić niekorzystnych konsekwencji w związku z udzieloną przez organ informacją (wyrok NSA z dnia 23.05.1997 r., sygn. SA/Lu 2249/95, System Informacji Prawniczej Lex nr 29825). Dotyczy to w szczególności uzyskania w urzędzie informacji nieprawidłowej, wprowadzającej w błąd (wyrok NSA z dnia 11.04.1996 r., sygn. SA/Wr 1931/95, "Glosa" z 1997 r., nr 8, str. 32). Orzecznictwo trafnie także zauważa, że bez znaczenia są przyczyny, które powodują udzielenie podatnikowi niewłaściwej informacji. Wyrazem takiego przekonania jest między innymi pogląd, że "nie można skutecznie twierdzić, że negatywne skutki zmiany wykładni powinny dotykać podatnika" (wyrok NSA z dnia 28.11.1997 r., sygn. I SA/Wr 744/96, Lex nr 31242). Warto zwrócić uwagę, iż NSA w wyroku z dnia 25.11.1995 r., sygn. III SA 234/95 stwierdził, że udzielenie podatnikowi przez urząd skarbowy błędnych wyjaśnień uzasadnia rozważenie możliwości zaniechania poboru podatku w odpowiednim zakresie (Mon. Pod. z 1996, nr 4), podatnik bowiem nie może ponieść szkody na skutek stosowania się do znanego mu stanowiska organów podatkowych, choćby było ono błędne (wyrok NSA z dnia 25.04.1996 r., sygn. SA/Bk 375/95, Lex nr 26783). Dotyczy to zwłaszcza podatnika, który działa w dobrej wierze i w zaufaniu do treści otrzymanej decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 09.11.1987 r. sygn. III SA 702/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 79). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że pełnomocnik Skarżącego składając kserokopię pełnomocnictwa upoważniającego pełnomocnika do reprezentowania Strony przed właściwymi polskimi organami podatkowymi we wszystkich sprawach dotyczących zwrotu podatku od towarów i usług wraz z informacją, że oryginał pełnomocnictwa został złożony w [...] Urzędzie Skarbowym W. w dniu 21 czerwca 2007 r. wraz z wnioskiem o zwrot VAT za okres styczeń- grudzień 2006 r. postąpił zgodnie ze wskazaniami organu podatkowego zawartymi w broszurze informacyjnej opublikowanej na jego stronach internetowych. W związku z powyższym skoro Strona postąpiła zgodnie z informacją uzyskaną od organu podatkowego wynikającą z treści wskazanej powyżej broszury, to w ocenie Sądu nie może ponosić ujemnych konsekwencji w postaci utraty uprawnienia do złożenia wniosku o zwrot podatku VAT w sytuacji zastosowania się do tej informacji organu podatkowego, nawet gdy praktyka taka nie czyni zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 137 § 3 O.p. Skoro jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest wyrażona w powołanym art. 121 O.p. zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, to nie można przyjąć, iż dostosowanie się przez podatnika do informacji udzielonej przez organ podatkowy nie może mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu nie do przyjęcia jest argumentacja prezentowana w odpowiedzi na skargę, iż żadna broszura, ani informacja nie stanowi podstawy prawnej załatwienia sprawy, a obowiązkiem podatnika jest także zapoznanie się i działanie zgodnie z obowiązującym prawem ( ignoratia iuris nocet), w sytuacji gdy broszura ta wydana została przez ten sam organ podatkowy, który jednocześnie uznał, iż działanie podatnika zgodnie z zawartą w niej informacją jest nieprawidłowe. Przyjecie takiego stanowiska, iż nieznajomość przepisów prawa szkodzi Stronie przy jednoczesnym nie uwzględnienie faktu, iż strona postąpiła zgodnie z informacją uzyskaną od organu podatkowego w ocenie Sądu narusza powołaną zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W związku z powyższym zasadny jest zarzut naruszenia przepisu postępowania tj. art. 121§ 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 6.3. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy ustali czy zgodnie z przesłaną informacją z dnia 3 lutego 2009 r. został złożony w [...] Urzędzie Skarbowym W. oryginał pełnomocnictwa z dnia 22 marca 2007 r. upoważniającego J. S. do reprezentowania Skarżącego przed właściwymi polskimi organami podatkowymi w sprawach dotyczących zwrotu podatku VAT, a w przypadku potwierdzenia powyższego mając na względzie treść art. 121 § 1 O.p. przyjmie, iż wniosek o zwrot podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2007r. został złożony przez pełnomocnika strony. 6.4. Sąd mając na uwadze, iż wskazane powyżej naruszenie przepisu postępowania dotyczy rozstrzygnięć obu instancji, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W oparciu o przepisy art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu, a kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.