III SA/Wa 1237/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2007 r. sprawy ze skargi Gmina J.G. na postanowienie Przewodniczącego K. w W. z dnia [..] maja 2007 r. nr [..] w przedmiocie odmowy zarejestrowania umowy o świadczenie usług nabywanych za środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej 1) stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej je decyzji Urzędu K. z dnia [..] marca 2007 r. nr [..], 2) określa, że postanowienie oraz decyzja których nieważność stwierdzono nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Przewodniczącego K. w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Urząd Miasta J. G. pismem z dnia [...]lutego 2007 r. zwrócił się do Komitetu Integracji Europejskiej o zarejestrowanie na podstawie § 6 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2007 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem"- umowy zawartej pomiędzy Gminą J. G. a konsorcjum firm P. R. I. P. S.A. i B. D. "A." Sp. z o.o., która została zawarta w ramach realizacji przedsięwzięcia nr [...], którego dotyczyło memorandum z dnia [...]września 2002 r. zawarte pomiędzy Komisją Europejską a Rzeczypospolitą Polską w sprawie przyznania środków pomocowych w ramach Przedakcesyjnego Instrumentu Polityki Strukturalnej - ISPA na przedsięwzięcie pod nazwą "Zaopatrzenie w wodę i oczyszczanie ścieków w J. G. ". Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. [...] Urząd Komitetu Integracji Europejskiej odmówił zarejestrowania wskazanych przez stronę umów. Na tę decyzję Gmina J. G. złożyła na podstawie art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 z pózn. zm.) zwana dalej "k.p.a." wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. We wniosku pełnomocnik wskazał na zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie sygn. akt III SA/ Wa 3028/05 wykładnię § 6 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, z której wynika, iż przepisy § 6 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia mają równorzędną pozycję w ramach przepisu ust. 3 rozporządzenia i ich celem jest określenie środków pomocy bezzwrotnej, o której mowa w przepisie § 6 ust. 1 rozporządzenia. Wobec czego o prawie do preferencyjnej stawki podatkowej określonej w § 6 ust. 1 rozporządzenia nie decyduje data zawarcia umowy w wykonaniu, której dochodzi do nabycia towarów lub usług, ale data zawarcia kontraktu na podstawie, którego podmiot polski otrzymał środki pomocowe. Z tego względu Sąd uznał, że zakupy dokonywane po dniu 1 maja 2004 r. za środki pomocowe przyznane w ramach programu ISPA na podstawie porozumień zawartych przed tą datą podlegają podatkowaniu stawką 0% . Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. znak Min: [...] Przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podtrzymując dotychczasowe stanowisko Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej powołał się na interpretację z dnia 8 maja 2007 r. otrzymaną z Ministerstwa Finansów (PT8-812-102/2007/MHŁ/PDJC216), z której wynika, iż kontrakty zawarte po dniu 1 maja 2004 r. będą podlegać postanowieniu VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 17 maja 1977r. Nr 77/388/EEC, która nie pozostawiła państwom członkowskim możliwości interpretacyjnych w kwestii ulg podatkowych. Na postanowienie to strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła błędną wykładnię przepisów art. 6 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 polegającą na przyjęciu, iż za kontrakty należy uznać jedynie umowy zawierane przed dniem 1 maja 2004 r. w celu wykonania inwestycji objętej finansowaniem ze środków z programu ISPA tzn. umowy wykonawcze zawierane przez inwestorów krajowych w ramach realizacji inwestycji, a nie kontrakty na mocy, których doszło do przekazania środków pomocowych podmiotowi polskiemu przez organy Unii Europejskiej. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż z treści przepisu § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wynika wprost, że za środki bezzwrotnej pomocy, o których mowa w przepisie § 6 ust. 1 rozporządzenia należy uznawać "bezzwrotne środki przekazywane polskim podmiotom z budżetu Unii Europejskiej na podstawie umów zawartych z Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, dotyczących Programu pomocy w Przebudowie Gospodarczej Państw Europy środkowej, wschodniej (PHARE), w tym złotowe fundusze partnerskie powstałe w wyniku realizacji programu, a także środki, które zostały przekazane polskim podmiotom na podstawie umów zawartych z nimi przed dniem 1 maja 2004 r. na sfinansowanie programów, realizowanych przez te jednostki w ramach Programów Ramowych Unii Europejskiej oraz w ramach innych programów wspólnotowych Unii Europejskiej oraz w ramach innych programów wspólnotowych Unii Europejskiej." Z treści przepisu § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia wynika natomiast, że za środki bezzwrotnej pomocy, o których mowa w przepisie § 6 ust. 1 rozporządzenia należy uznawać za "bezzwrotne środki przekazane polskim podmiotom z budżetu Unii Europejskiej na podstawie umów zawartych z Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, dotyczących kontraktów zawartych przed dniem 1 maja 2004 r. w ramach Przedakcesyjnego Instrumentu Polityki Strukturalnej (ISPA)." Biorąc pod uwagę, zgodnie z powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie iż: "Przepisy § 6 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia mają równorzędną pozycję w ramach przepisu ust. 3 rozporządzenia i ich celem jest określenie środków pomocy bezzwrotnej, o której mowa w przepisie § 6 ust. 1 rozporządzenia oraz to, że w przepisie § 6 ust. 3 pkt 1 prawodawca dla określenia tych środków posługuje się kryterium funduszy w ramach, których środki te przyznano, które powstały na podstawie umów zawartych przed dniem 1 maja 2004 r., to brak jest podstaw do stwierdzenia, że w przepisie § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia prawodawca fundusze te określa przy pomocy innego kryterium tj. przez uznanie za fundusze pomocowe funduszy wydatkowanych w wykonaniu konkretnych umów zawartych przed dniem 1 maja 2004 r. przez podmiot polski z poszczególnymi wykonawcami inwestycji w trakcie realizowania inwestycji, na którą przyznano pomoc. Fundusze, o których mowa w tych przepisach tj. uzyskane w ramach Programu PHARE i ISPA oraz innych programów były funduszami służącymi przygotowaniu państw członkowskich do akcesji w Unii Europejskiej przez dofinansowanie zadań określonych w rozporządzeniach regulujących pomoc realizowaną w ramach tych programów, a zatem pełniły one podobną funkcję. Podatnikom finansującym zakupy z tych funduszy, na podstawie przepisu § 15 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i 2 obowiązującego do dnia 1 maja 2004 r. Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) przysługiwał zwrot podatku naliczonego przy zakupach. Regulacja ta służyła realizacji celów tych funduszy, które przeznaczone były do wspierania konkretnych przedsięwzięć i nie miały w swym założeniu służyć zwiększaniu wpływów do polskiego budżetu przez finansowanie z tych funduszy podatku od towarów i usług wliczonego w cenę nabywanych za te fundusze towarów i usług. Interpretacja Ministra Finansów na która powołuje się urząd Komitetu Integracji Europejskiej zdaniem strony, pozostaje w oderwaniu od treści § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Kwestia interpretacji terminu kontrakt była również przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Gmina Miasto J. G. wystąpiła w trybie art. 14 a Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm.) do Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we W. o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. postanowieniem wydanym na podstawie art. 14 a § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej uznał przedstawione we wniosku stanowisko Gminy Miasta J. G. za nieprawidłowe. Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie, co do którego Dyrektor Izby Skarbowej we W. odmówił zmiany postanowienia. Wniesiona przez Gminę Miasto J. G. skarga została uwzględniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 14 marca 2007 r. sygn. akt I S.A./Wr 121/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...]listopada 2005 r. [...]. Sąd ten w całości podzielił stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołany na wstępie. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a. ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się treścią przytoczonego przepisu Sąd przy ocenie legalności zaskarżonego postanowienia uwzględnił również naruszenia prawa, które wystąpiły przy jego wydawaniu a, które nie zostały wskazane przez stronę skarżącą w skardze. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia dotknięte są wadami nieważności określonymi w art.156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., które przedstawiają się następująco: I. Rozstrzygnięcie wydane w II instancji zostało wydane bez podstawy prawnej. W rozpoznanej sprawie wydana została w I instancji decyzja, od której wniesiony został wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i w wyniku rozpatrzenia tego wniosku wydane zostało postanowienie utrzymujące w mocy na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję odmowną. Należy zauważyć, że zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia miały charakter merytoryczny, gdyż odmawiały stronie skarżącej prawa do zarejestrowania umów na podstawie przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia w wyniku czego strona skarżąca pozbawiona została możliwości dokonywania zakupów usług związanych z realizacją inwestycji finansowanej ze środków pochodzących z Unii Europejskiej bez obciążenia ich podatkiem VAT. Skład orzekający stoi na stanowisku, że w rozpoznanej sprawie organ w drodze postanowienia rozstrzygnął sprawę co do istoty wbrew przepisowi art.138 k.p.a., który nie przewiduje rozstrzygnięcia w formie postanowienia podjętego w trybie odwoławczym mającym zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionym od decyzji wydanej w I instancji. Postanowienie to narusza również art.104 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej załatwia sprawę, przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Zgodnie z kolei z treścią przepisu art. 123 § 2 k.p.a. postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Zawarty w przytoczonym przepisie zwrot "chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej" odnosi się do postanowień, które stanowią wyjątek od zasady regulowania w formie postanowienia kwestii procesowych t.j. do postanowień w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji - art. 113 § 2 oraz w przedmiocie zatwierdzenia ugody - art. 119 k.p.a. (por. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego komentarz, Warszawa - Poznań 1992, s. 299 i nast.). Przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia nie dotyczy wskazanych wyjątków, jak również nie ma żadnego związku z zagadnieniami proceduralnymi. Z tych względów należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów art. 104 § 1 i 2, art. 123 § 2 i bez podstawy prawnej, której brak w art.138 k.p.a. stanowiącego podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia, uprawniającej do wydania postanowienia w trybie zastosowanym w niniejszej sprawie. II. W zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającej je decyzji w sposób błędny określono organ, który te rozstrzygnięcia wydał. W przepisie art. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Komitecie Integracji Europejskiej (Dz. U. Nr 106, poz. 494 ze zm., w dalszej treści powoływanej jako "ustawa o KIE".) ustawodawca stwierdził, że Komitet Integracji Europejskiej jest naczelnym organem administracji rządowej. Dalej w art. 8 ust. 1 ustawodawca postanowił, że Komitet wykonuje swoje zadania przy pomocy urzędu Komitetu, którym kieruje Przewodniczący Komitetu, z zastrzeżeniem art. 9 pkt 2. Organizację Urzędu Komitetu określa statut nadany, w drodze zarządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów - art. 8 ust. 2 . u. o KIE. Zgodnie z treścią art. 9 pkt 2 u. o KIE w przypadku, gdy funkcję Przewodniczącego Komitetu pełni Prezes Rady Ministrów urzędem Komitetu kieruje, z upoważnienia Przewodniczącego Komitetu, Sekretarz Komitetu. Statut Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej - zarządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 października 1996 r. (M.P. 116, poz. 555 ze zm.), w § 1 stanowi, że Urząd Komitetu Integracji Europejskiej, zwany dalej "urzędem Komitetu", jest państwową jednostką organizacyjną obsługującą Komitet Integracji Europejskiej, zwany dalej "Komitetem". Z kolei zgodnie z art. 7 ust.1ustawy o KIE Przewodniczący Komitetu kieruje jego pracą i, jeżeli inne przepisy nie stanowią inaczej, reprezentuje Komitet na zewnątrz. Ponadto mając na uwadze art.1-5 k.p.a. określających zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz art.1 ustawy o KIE, który stanowi, iż Komitet jest naczelnym organem administracji publicznej wyjaśnić należy, iż klasyfikacja organów administracji publicznej jest sprawą umowną. Podział na naczelne organy administracji rządowej i inne miał pełne uzasadnienie w postanowieniach Konstytucji z 1952 r. Rozdział 5 tej Konstytucji nosił tytuł; "Naczelne organy administracji państwowej". W marcu 1990 roku ustawą konstytucyjną nadano temu rozdziałowi tytuł: "Rząd i administracja". Konstytucja z 1997 r. zawiera natomiast rozdział VI zatytułowany: "Rada Ministrów i administracja rządowa". Przepisy konstytucyjne nie wyróżniają obecnie naczelnych organów administracji rządowej, ale ustawy zwykle nazywają niektóre organy naczelnymi organami administracji rządowej. Np.: Komitet integracji Europejskiej, o którym mowa w przedmiotowej sprawie, Komitet Badań Naukowych, utworzony ustawą z 12 stycznia 1991 r. jest naczelnym organem administracji rządowej do spraw polityki naukowej i naukowo-technicznej państwa. Zaś takie organy jak Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów czy Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast są określane w ustawach o ich utworzeniu jako centralne organy administracji rządowej. W świetle postanowień Konstytucji dotyczących Rady Ministrów, jej składu oraz ministrów, jak i uregulowań zawartych w ustawach zwykłych, do naczelnych organów administracji rządowej zaliczyć należy samą Radę Ministrów, Prezesa Rady Ministrów, ministrów oraz osoby powołane do składu Rządu w trybie art. 147 ust. 4 Konstytucji, gdyż do nich - według art. 149 ust. 2 Konstytucji - stosuje się odpowiednio przepisy odnoszące się do ministra kierującego działem administracji rządowej. Do ostatnio wymienionych osób należy Przewodniczący Komitetu Badań Naukowych, który wchodzi w skład Rady Ministrów na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o utworzeniu Komitetu Badań Naukowych. Należy dodać, że w myśl art. 18 ust. 2 ustawy o działaniach administracji rządowej przewodniczącym Komitetu Badań Naukowych jest minister właściwy do spraw nauki, a więc minister kierujący działem administracji rządowej. Zaś ustawa o KIE , że Przewodniczący tego Komitetu jest członkiem Rady Ministrów (art. 4 ust. 2). Tak więc, Konstytucja nie wyróżnia naczelnych organów administracji rządowej, zaś ustawodawstwo zwykle stopniowo odchodzi od wyróżniania takiej grupy organów. Pojęcie naczelnego organu administracji publicznej zostało w zasadzie zrównane z pojęciem ministra w tym osób do których mają zastosowanie przepisy dotyczące ministra kierującego działem administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie Komitet kieruje działem administracji rządowej - integracja europejska (art.5 pkt 8 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.U. z 2007 r. Nr 65, poz.37 ze zm.) zwana dalej "u.o.d.a.p". Zakres zadań i kompetencji Komitetu Integracji Europejskiej w zakresie działu -integracja europejska wyznacza ustawa o KIE. Z przepisów natomiast ustawy o KIE wynika, że przewodniczący Komitetu (mimo, że w rozumieniu art.5 §2 pkt 4 k.p.a. jest ministrem jako członek Rady Ministrów) kieruje pracą komitetu i reprezentuje go na zewnątrz. Działa jednak w imieniu Komitetu. Zwrócić również należy uwagę na art. 1. u. o. d .a. p z którego wynika, iż ustawa ta określa zakres działów administracji rządowej, zwanych dalej "działami", oraz właściwość ministra kierującego danym działem, a w art.2 stanowi, iż ustawę stosuje się odpowiednio do przewodniczących określonych w ustawach komitetów, którzy są powołani w skład Rady Ministrów - z zastrzeżeniem przepisów tych ustaw dotyczących kierowania działem przez komitet oraz z zastrzeżeniem art. 18. Z powyższego wynika, iż Komitet działa jak minister kierujący działem administracji publicznej, o którym mowa w art.5 § 2 pkt 4 k.p.a. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż : 1. Przewodniczący Komitetu jest osoba upoważnioną do jego reprezentacji, w rozumieniu k.p.a. traktowany jest jako minister. Nie jest jednak uprawniony do wydawania w swoim imieniu decyzji administracyjnych, nie kieruje bowiem działem administracji publicznej - integracja europejska. W przedmiotowej sprawie zaskarżone do Sądu postanowienie zostało wydane przez Przewodniczącego Komitetu, w dodatku w treści postanowienia brak czytelnego podpisu osoby, która je podpisała z upoważnienia Przewodniczącego Komitetu. Nie można więc ustalić kto je podpisał. Biorąc pod uwagę, iż w górnej części decyzji wskazano jako organ Przewodniczącego Komitetu ze wskazaniem jego imienia i nazwiska, nie można jak się wydaje wnioskować, iż nieczytelny podpis pochodzi od Przewodniczącego Komitetu skoro pod podpisem tym zamieszczono klauzulę " z up. Przewodniczącego Komitetu Integracji Europejskiej". 2.Natomiast Urząd Komitetu Integracji Europejskiej jest tylko jednostką budżetową obsługującą Komitet Integracji Europejskiej, nie jest to organ administracji publicznej uprawniony na podstawie k.p.a. do wydawania decyzji administracyjnych, co powoduje, iż już tylko te błędy powodują nieważność wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Wydane bowiem zostały przez podmioty nieuprawnione do orzekania w sprawie. III. Niezależnie od powyższych wad prawnych decyzji wydanych w sprawie stanowiących już wystarczającą podstawę do stwierdzenia ich nieważności, Sąd postanowił również wskazać na rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonych decyzji. Organ wydający decyzję na skutek prawidłowo złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a więc wydający decyzję o charakterze odwoławczym, obowiązany jest ponownie rozpatrzeć i rozstrzygnąć sprawę. Warunkiem wydania poprawnej decyzji jest poprzedzenie jej prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Wymóg taki wynika wprost z art. 6 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Taki stan oznacza konieczność prawidłowego zastosowanie przy rozpatrywaniu i rozstrzygnięciu sprawy przez każdy organ prowadzący postępowanie administracyjne, przepisów nie tylko prawa materialnego, ale i procesowego. W pierwszej kolejności zwrócenia uwagi wymaga uzasadnienie tej decyzji, gdyż jest ono jednym ze wskazanych w art. 107 k.p.a integralnych elementów prawidłowej decyzji administracyjnej, rozumianej jako akt procesowy stosowania prawa. Na uzasadnienie decyzji składać się powinno uzasadnienie faktyczne i prawne, co wynika z art. 107 § 1 k.p.a. Rozwinięcie tych pojęć ustawodawca zawarł w § 3 tego artykułu, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie decyzji pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Prawidłowość uzasadnienia decyzji należy oceniać również w kontekście wyrażonej w art. 11 k.p.a zasady przekonywania, wedle której organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia jest zatem uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie więc zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Skarżąca w toku postępowania przedstawiła szeroką argumentację dotyczącą zasadności przedłożonych do zarejestrowania umów powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Organy orzekające w sprawie nie odniosły się jednak do argumentacji strony. Za zdecydowanie niewystarczające w tym zakresie należy uznać formułowanie jedynie ogólnikowych stwierdzeń, bez jednoczesnego wskazania na konkretne przepisy prawa i ich wyjaśnienie w kontekście argumentacji strony. Organ orzekający, kierując się regułami postępowania wskazanymi w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ma bowiem obowiązek ponownie rozpatrzyć i ocenić całokształt zebranego materiału dowodowego, bez względu na to, czy zakres tego materiału uległ zmianie na etapie postępowania toczącego się po wydaniu decyzji w pierwszej instancji, czy też w tym względzie pozostał bez zmian. Mając na uwadze wskazane wady decyzji oraz uchybienia przepisom postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.