III SA/Wa 1240/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (sprawozdawca) Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia odsetek od zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2009r., nr [...] 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 5059 zł (słownie: pięć tysięcy pięćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 22 listopada 2007r. J. Sp. z o.o. - zwana dalej Skarżącą lub Spółką - zwróciła się o uwzględnienie korekty deklaracji w zryczałtowanym podatku dochodowym złożonej za grudzień 2006 do Urzędu Skarbowego W. ze względu na poprzednie miejsce rozliczenia. Powstały w deklaracji błąd został naprawiony a należność Strona zobowiązała się uregulować do końca 2007 r., jednocześnie zwracając się z prośbą o nie naliczanie odsetek za ten okres. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w odpowiedzi na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 27 października 2008 r. zwrócił mylnie przekazaną korektę deklaracji PIT-8A wraz z pismem Skarżącej, uznając że właściwym do załatwienia niniejszego wniosku jest Naczelnik Urzędu Skarbowego W.. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. odmówił wszczęcia na wniosek Spółki z dnia 22 listopada 2007 r., postępowania w sprawie umorzenia odsetek za zwłokę w wysokości 77 936,44 zł od zaległości podatkowej z tyt. zryczałtowanego podatku dochodowego wynikającego z korekty deklaracji PIT-8A za grudzień 2006 r. ze względu na bezprzedmiotowość postępowania. Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie, w którym działając na podstawie art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze. zm. – ord. pod.) wystąpiła o uchylenie postanowienia i wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego wynikającego z korekty deklaracji PIT-8A za grudzień 2006 r. Postanowieniu zarzuciła "naruszenie art. 139, art. 140, art. 121, art. 122 oraz art. 125 ord. pod. poprzez niepodjęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w toku postępowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, co w konsekwencji doprowadziło do dokonania przez Organ błędnej wykładni art. 217 § 1 pkt 5 ord. pod., co do rozstrzygnięcia postanowienia, a także poprzez nie udzielenie odpowiedzi na wniosek Spółki zawarty w piśmie z dnia 22 listopada 2007 r. o umorzenie odsetek od zgłoszonej korekty, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 139, art. 140, art. 121 oraz art. 125 ord. pod. W zażaleniu Spółka przedstawiła przebieg postępowania wpływający w konsekwencji na powstanie przedmiotowych odsetek. Jednocześnie zwrócił uwagę, że Spółka sama wykryła błąd i naprawiła go składając korektę deklaracji, uiszczając w końcu należny podatek. Natomiast opieszałość w postępowaniu organu przyczyniła się do odmownego załatwienia wniosku w trwającym ponad rok postępowaniu przez co Spółka została narażona na powstanie dodatkowych odsetek. Ponadto Spółka zwróciła uwagę, iż w przedmiotowej sprawie zostały naruszone nie tylko przepisy prawa podatkowego, ale również art. 417 § 1 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu po przytoczeniu treści art. . 67 a § 1 pkt 3 ord. pod. wskazał, że ustawodawca, w odniesieniu do umorzenia zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę, prawo do wystąpienia z wnioskiem o umorzenie dał tylko podatnikowi. W niniejszej sprawie Spółka występuje jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych należnego z tytułu dywidendy i innych przychodów wspólników spółki. W związku z tym, iż instytucja umorzenia zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę nie ma zastosowania do płatnika, to postępowanie w tym zakresie jest bezprzedmiotowe. Na potwierdzenie swego stanowiska organ powołał się na treść wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2001 r., sygn. akt I S.A./Ka 1581/00., w którym zdaniem Sądu: "płatnik nie może ubiegać się o umorzenie należności z tytułu nieodprowadzonego podatku na zasadzie art. 67 § 1 ord. pod., postępowanie wszczęte na wniosek płatnika w tym przedmiocie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe." Powyższe uregulowania dotyczą zarówno zaległości podatkowych jak i odsetek za zwłokę w tym również odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek oraz opłaty prolongacyjnej, a więc wszystkich należności wymienionych w art. 67 a § 1 pkt 3 ord. pod. Dalej organ wskazał, że z uwagi zatem na fakt, iż wniosek płatnika jest bezprzedmiotowy w zakresie umorzenia zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Powyższa regulacja prawna określa krąg osób uprawnionych do złożenia wniosku o umorzenie, ograniczając go tylko do podatników, osób trzecich oraz spadkobierców podatnika natomiast ustawodawca nie przewidział takiej możliwości w stosunku do płatnika. Organ podatkowy jest władny orzekać (rozstrzygać sprawę co do jej istoty) tylko w sprawie uregulowanej a więc mającej określoną podstawę prawną. Natomiast rozstrzyganie w kwestii umorzenia należnych odsetek od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych powstałych w związku ze złożoną korektą PIT-8A, byłoby orzekaniem bez podstawy prawnej. Organ zaznaczył, że Spółce zapewniono czynny udział w postępowaniu, zapoznano z całością zgromadzonych materiałów w sprawie. Korzystając ze swoich uprawnień do wypowiedzenia się w sprawie pełnomocnik Spółki wniósł pismo z dnia 24 marca 2009 r., w którym szczegółowo odniósł się do stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zawartego w arkuszu odwoławczym. W szczególności pełnomocnik Strony podnosi, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nie wyjaśnił przyczyn przewlekłości postępowania i braku odpowiedzi na wniosek Strony przez 14 miesięcy. Organ odwoławczy wskazał, iż w arkuszu odwoławczym Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, iż uchybienie w załatwieniu sprawy wynikało z przeoczenia przez pracownika, wniosku o umorzenie zawartego w piśmie wyjaśniającym przyczyny złożenia korekty deklaracji i załączonym do tej korekty a następnie przekazanie tego pisma do archiwum. W związku z tym zarzut Strony braku takiego wyjaśnienia jest bezzasadny. Organ uznał, że zarzut Strony dotyczący przewlekłości postępowania jest słuszny i zasadny jednak nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w niniejszej sprawie uchybił obowiązkom wynikającym z art. 139 i 140 ord. pod., bowiem nie załatwiając sprawy w terminie ustawowym nie zawiadomił o tym Strony i nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. W takim przypadku Strona miała możliwość wniesienia zgodnie z art. 141 ord. pod. ponaglenia do organu podatkowego wyższego stopnia. Z akt sprawy nie wynika jednak aby takie ponaglenie zostało wniesione. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż żądanie Strony merytorycznego rozpatrzenia niniejszej sprawy ze względu na opieszałość organu podatkowego I instancji jest bezpodstawne, bowiem uchybienie to nie może stanowić podstawy do działania organów podatkowych niezgodnie z przepisami prawa. W niniejszej sprawie brak jest bowiem podstawy prawnej do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Strona jako płatnik nie posiada legitymacji prawnej do występowania o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych, zatem postępowanie to nie może być wszczęte wnioskiem Strony. Na powyższe postanowienie Spółka wniosła skargę do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Spółka zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów art. 120 ord. pod., poprzez naruszenie zasady z której wynika, iż organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa; 2. naruszenie przepisów art. 121 § 1 ord. pod., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do podatnika; 3. naruszenie przepisów art. 122 ord. pod., poprzez nie podjęcie w toku postępowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o 1. uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w całości; 2. zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu Skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację jednocześnie dodając, że pomimo dwukrotnego podnoszenia argumentu, iż wniosek został złożony nie przez Spółkę, a przez Prezesa Spółki - panią D. P., która składając wniosek działała w imieniu wspólników Spółki, a więc podatników, argument ten został pominięty przez Dyrektora Izby Skarbowej w jego postanowieniu. Spółka zwróciła ponadto uwagę, iż niedopełnienie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego podstawowych zasad obowiązujących w postępowaniu podatkowym wyrażające się w zaistniałej sytuacji przez przyjęcie (bez wyjaśnienia ze składającym Wniosek), że wnioskodawcą jest Spółka, doprowadziło do skierowania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego do Spółki, a nie do pełnomocnika wspólników Spółki. Żaden przepis prawa nie zabrania, aby reprezentujący osobę prawną nie mógł reprezentować osoby fizycznej będącej wspólnikiem tej osoby prawnej. Pani D. P. składając wniosek działała w imieniu wspólników Spółki, z czego wynikał fakt złożenia wniosku na "papierze firmowym" Spółki. Z żadnego przepisu prawa nie wynika, iż złożenie Wniosku bez pełnomocnictwa oznacza, że wniosek ten złożony jest przez inny podmiot. W powyższym przypadku, stosownie do art. 169 § 1 ord. pod. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W przedmiotowej sprawie wezwanie do uzupełnienia wniosku nie zostało przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wysłane ani do Spółki, ani do pełnomocnika wspólników Spółki. Spółka przytoczyła ponadto tezę wyroku z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. I SA/Gd 756/08, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, iż: "Złożenie niewłaściwego pełnomocnictwa, podobnie jak jego niezłożenie, jest brakiem formalnym wnoszonego pisma, który może być konwalidowany. Skutkiem zaistnienia każdej z dwóch wyżej przedstawionych okoliczności winno być zatem wdrożenie przez organ trybu przewidzianego w art. 169 § 1 ord. pod., tj. wezwanie wnoszącego pismo do usunięcia braków pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia." Wobec powyższych argumentów Spółka uznała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, jak i Dyrektor Izby Skarbowej naruszyli, po pierwsze: zasadę wyrażoną w art. 120 ord. pod. zgodnie z którą organy podatkowe są obowiązane działać na podstawie przepisów prawa, a po drugie naruszyli również art. 122 ord. pod. poprzez nie podjęcie w toku postępowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Spółka dodała, że organy podatkowe, są obowiązane, w razie podnoszenia w pismach do nich skierowanych do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów. W przedmiotowej sprawie nie było kwestionowane to, iż tylko podatnik może zwrócić się z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Kwestionowane było to, że organy podatkowe nie uwzględniły faktu, iż z wnioskiem takim zwrócił się pełnomocnik podatnika, czyli wspólnika Spółki. Poprzez takie działanie Naczelnik Urzędu Skarbowego oraz Dyrektor Izby Skarbowej ewidentnie naruszyli przepisy art. 121 § 1 ord. pod., prowadząc postępowanie w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Ponadto Spółka podkreśliła, że z przepisów Ordynacji podatkowej bezsprzecznie wynika, że wniesienie ponaglenia jest prawem podatnika, a nie obowiązkiem. To nie podatnik powinien dbać o to, aby terminy w jakich sprawy podatkowe mają być załatwione nie zostały przekroczone. Przepisy Ordynacji podatkowej wyraźnie określają, że to organ podatkowy ma sprawę załatwić w określonym terminie. Inne twierdzenie jest przerzuceniem odpowiedzialności na podatnika za opieszałość Naczelnika Urzędu Skarbowego. Spółka powołała się również na orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym wyrażono pogląd, iż uchybienia organu administracji państwowej nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela, który działa w dobrej wierze (...) (por. Wyrok NSA z dnia 9 listopada 1987, III S.A. 702/87, ONSA 1987, Nr 2, poz.67), a przede wszystkim że żadnych niejasności faktycznych lub prawnych nie należy rozstrzygać na niekorzyść obywatela. Przeciwnie, wszystkie wątpliwości powinny być interpretowane na korzyść strony (por. wyrok NSA z dnia 23 września 1982, II S.A. 1031/82, ONSA 1982 Nr 2, poz. 91 a także wyrok NSA z 20 marca 1997, SA/Po 1459/96, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1999, nr. 4, poz 113). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd przed przystąpieniem do rozważenia zarzutów w niniejszej sprawie wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd poza tym oceniając zaskarżony akt, stosownie do art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako "P.p.s.a"), rozstrzyga w granicach danej sprawy. Związany jest zatem granicami sprawy, a nie wnioskami i zarzutami skargi. Sąd, mając na uwadze tak określoną kognicję sądu administracyjnego, stwierdza że postanowienia obu instancji zostały uchylone z uwagi na wadliwości natury procesowej. Organy podatkowe uznały, że możliwa jest odmowa wszczęcia postępowania w związku z tym, że płatnik nie jest uprawniony do złożenia wniosku o umorzenie. Sąd zauważa, że stanowisko organów podatkowych, o braku skutecznej możliwości wystąpienia przez płatnika z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek, z uwagi na treść powołanych przez te organy przepisów - art. 67a § 1 pkt 1, 2 i 3 ord. pod. jest słuszne co do zasady. W ocenie Sadu z wniosku musi jednak wprost wynikać, że złożył go płatnik. W niniejszej sprawie wniosek o umorzenie odsetek od korekty deklaracji podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych nie był sformułowany w sposób jednoznaczny. W powyższej sprawie oceniając treść żądania strony organ winien w celu wyjaśnienia jego treści zastosować przepisy art.168 i 169 ordynacji podatkowej. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem pod pojęciem podania, o którym mowa w art. 168 § 1 ord. pod., należy rozumieć żądania, wyjaśnienia, odwołania i zażalenia. Bez wątpienia o charakterze pisma decyduje jego treść nie nagłówek. Wymagania formalne, jakim powinno odpowiadać podanie, określa art. 168 § 2 i 3 ord. pod. Są to jednocześnie wymogi minimalne, które powinno spełniać podanie. Tym samym są to elementy obligatoryjne każdego podania (z wyjątkiem wyjaśnień). Ordynacja podatkowa przewiduje cztery zasadnicze cechy każdego podania. Są to: 1) określone żądanie, 2) wskazanie osoby, od której pochodzi podanie, 3) adres tej osoby oraz 4) jej podpis. Wskazanie osoby, od której pochodzi podanie, jej adresu oraz złożenie podpisu pozwalają organowi podatkowemu na zidentyfikowanie podmiotu, od którego pochodzi podanie. Dopiero złożenie podpisu pod treścią podania oznacza, że mamy do czynienia z uzewnętrznionym oświadczeniem woli bądź też wiedzy określonej osoby, która złożyła podpis. Brak takiego podpisu oznacza tyle, że określona w treści podania osoba nie złożyła takiego oświadczenia. Jest to brak, który może zostać usunięty w trybie przewidzianym w art. 169 ord. pod. Podpis powinien być własnoręczny (czytelny lub nieczytelny). Również brak pełnomocnictwa w wypadku działania w imieniu osoby prawnej stanowi brak formalny podania. Istotnym elementem podania jest określenie żądania. Żądanie nie jest jednak elementem charakteryzującym każde podanie składane do organu podatkowego. Pod pojęciem podania rozumie się również wyjaśnienia. Jeżeli zatem podanie zawiera wyłącznie odpowiedź określonego podmiotu na pytania postawione przez organ podatkowy, trudno mówić o żądaniu w treści takiego podania. Żądanie, a konkretnie jego zakres, jest natomiast charakterystycznym elementem wniosków inicjujących postępowanie oraz składanych w toku postępowania (np. wniosków dowodowych), a także odwołań, zażaleń, ponagleń. W przypadku postępowań wszczynanych na wniosek, to żądanie wnoszącego wyznacza zakres przedmiotowy sprawy. Zakres żądania (wniosku) strony winien być oceniany i rozpatrywany przez organy podatkowe zgodnie z sensem i racją pisma zawierającego tenże wniosek, a nie na podstawie tytułu nadanemu mu przez stronę. Powyższa reguła, mająca swe prawne unormowanie w treści art. 121 ord. pod., winna być w szczególności przestrzegana, gdy skarżący działa sam, bez profesjonalnej pomocy prawnej (zob. wyrok NSA z dnia 11 października 2002 r., I SA/Łd 1136/2001, A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Leksykon Ordynacji podatkowej, Wrocław 2005, s. 618). To treść żądania przesądza o charakterze czynności procesowej dokonanej przez stronę. Należy mieć na uwadze, że o tym, jaki jest charakter pisma strony, decyduje strona. Jeżeli jego treść nie jest jasna, obowiązkiem organu podatkowego jest wyjaśnienie, jaka była rzeczywista wola strony (wyrok NSA z dnia 3 października 2003 r., I SA/Łd 652/2002, niepubl.). Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w rozumieniu art. 122 ord. pod. obejmuje również ustalenie przez organ podatkowy treści rzeczywistego żądania strony, zwłaszcza w sytuacji, gdy zachodzi rozbieżność między nazwą pisma i jego uzasadnieniem (wyrok NSA z dnia 7 listopada 2003 r., I SA/Łd 1195/2002, niepubl.). Z treści wniosku z dnia 22 listopada 2007 r. wynika, że wniosek składają podatnicy zryczałtowanego podatku dochodowego, tak więc należy domniemywać, że chodzi o osoby fizyczne-podatników. Wniosek złożony jest jednak na papierze firmowym płatnika i podpisany przez Prezesa Zarządu płatnika - Panią D. P.. Do wniosku nie zostało jednak dołączone żadne pełnomocnictwo, z którego mogłoby wynikać, w jakim charakterze działa Pani D. P.. Ponieważ jak wyżej wskazano treść wniosku Skarżącej nie była jednoznaczna organ w trybie art.169 ordynacji winien wyjaśnić niejasności wynikające z wniosku, poprzez wezwanie Pani D. P. do złożenia stosownego pełnomocnictwa, z którego wynikałoby w sposób jednoznaczny w czyim imieniu złożyła przedmiotowy wniosek. Gdyż jak wyżej wskazano zakres żądania strony winien być oceniany i rozpatrywany przez organy podatkowe zgodnie z sensem i racją pisma zawierającego ten wniosek. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 15 stycznia 2009 r. sygn. akt. I SA/Gd 756/08LEX nr 48316 ,,Złożenie niewłaściwego pełnomocnictwa, podobnie jak jego niezłożenie, jest brakiem formalnym wnoszonego pisma, który może być konwalidowany. Skutkiem zaistnienia każdej z dwóch wyżej przedstawionych okoliczności winno być zatem wdrożenie przez organ trybu przewidzianego w art. 169 § 1 ord. pod., tj. wezwanie wnoszącego pismo do usunięcia braków pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia." Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że organy podatkowe w niniejszej sprawie naruszyły art. 169 § 1 ord. pod., co wiąże się jednocześnie z pogwałceniem zasady zaufania, zasady praworządności oraz zapewnienia czynnego udziału stronie na każdym etapie postępowania. Ponadto organ odwoławczy w ogóle nie ustosunkował się do zarzutu strony skarżącej, która zarówno w zażaleniu jaki i w odpowiedzi na arkusz odwoławczy wskazywała na fakt, że wniosek z dnia 22 listopada 2007 r. złożyła Pani Prezes w imieniu wspólników spółki. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na zasadzie art. 152 ww. ustawy określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, natomiast orzeczenie o kosztach uzasadnia dyspozycja art. 200 w zw. z art. 209 tej ustawy.