III SA/Wa 1240/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia odsetek od zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz J. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego J. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca") reprezentowana przez r. pr. K. R. pismem 18 czerwca 2009 r. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia odsetek od zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1240/09 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2009r., nr [...], stwierdził, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz Skarżącej kwotę 5.059 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie o kosztach wydane zostało na podstawie art. 200 w związku z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Z powyższym orzeczeniem nie zgodził się Dyrektor Izby Skarbowej w W. i w skardze kasacyjnej od przedmiotowego wyroku zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie m. in. art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., a więc niewłaściwe zastosowanie poprzez zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania sądowego w kwocie wyższej, niż niezbędna do celowego dochodzenia jej praw. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 941/10 uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego (punkt 3 sentencji wyroku) i w tej części przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W pozostałej części oddalił skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była odmowa wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia odsetek od zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Z powyższego wynika, iż wynagrodzenie radcy prawnego powinno być ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 ppkt c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. W sprawie będącej przedmiotem skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. WSA w Warszawie zasądził od organu na rzecz Skarżącej kwotę 5.059 zł. Sąd tutejszy na podstawie art. 190 p.p.s.a. jest związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 941/10. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej w W.. NSA stwierdził, że: Spółkę w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji reprezentował radca prawny. Jak słusznie zauważył autor skargi kasacyjnej, w sytuacji braku spisu kosztów, zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Odrębne przepisy, w rozumieniu powołanego art. 205 § 2 p.p.s.a., są zamieszczone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) cyt. rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w "innej sprawie" (tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej) wynosi 240 zł. NSA podniósł, że sąd pierwszej instancji, jako podstawę zasądzenia kosztów postępowania powołał art. 200 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Przywołane przepisy nie uzasadniały zasądzenia od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz Skarżącej kwoty 5.059 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jak wynika bowiem z treści art. 205 § 2 p.p.s.a., § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wysokość kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji winna wynosić 340 zł. Mając na względzie powyższe, Sąd działając w oparciu o art. 190, art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.