III SA/Wa 1242/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2015 r. postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M.B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy Postanowieniem z 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Skarżącego K.G. z powodu jej nieopłacenia. Na postanowienie to wniósł on w dniu 29 października 2015 r. zażalenie, w którym zawarł m. in. wniosek o ustanowienie radcy prawnego. Pełnomocnika takiego ustanowiono na mocy postanowienia z 7 grudnia 2015 r. Wyznaczony nim został M. B. , który w piśmie z 19 lutego 2016 r. stanowiącym uzupełnienie wspomnianego zażalenia, wniósł o przyznanie wynagrodzenia. Oświadczył jednocześnie, że nie zostało ono uiszczone w całości, ani w części. Postanowieniem z 28 kwietnia 2016 r. (II FZ 189/16) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Skarżącego. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Do zainicjowania postępowania zażaleniowego w niniejszej sprawie doszło bowiem przed 1 stycznia 2016 r. W sprawie tej pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do przejrzenia akt oraz sporządzenia pisma procesowego, stanowiącego rozszerzenie zarzutów zawartych w uprzednio złożonym przez Skarżącego zażaleniu. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 120 zł, o czym stanowi § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d) rozporządzenia. Jednocześnie kwota ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.