III SA/Wa 1254/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Baran, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, asesor WSA Agnieszka Sułkowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Z akt egzekucyjnych sprawy wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec K. Sp. z o.o. Sp. komandytowa (dalej "Skarżąca" lub "Spółka") na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...], nr [...], nr [...] wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres 04-12/2015, w łącznej kwocie należności głównej 793.311,00 zł wraz z należnymi od tej kwoty odsetkami. Na podstawie ww. tytułów wykonawczych Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. zawiadomieniami z [...] listopada 2020 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. i w [...] S.A. [...] poinformował, że nie prowadzi rachunku dla Zobowiązanego, zaś [...] S.A. poinformował, że nie może zrealizować w całości zajęcia ze względu na brak środków. W dniu 25 listopada 2020 r. bank przekazał tytułem realizacji zajęcia kwotę w wysokości 32,23 zł, którą w całości organ zaliczył na poczet powstałych kosztów egzekucyjnych. Zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono Spółce w dniu 25 listopada 2020 r. Spółka złożyła zarzuty w sprawie wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz skargi na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych dokonanych zawiadomieniami z [...] listopada 2020 r. W uzasadnieniu pism stanowiących skargi na czynności egzekucyjne Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 80 § 1 - § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej "u.p.e.a.") i zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnych. Spółka wskazała, że zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego są nieprawidłowe pod względem formalnym, a środki egzekucyjne zostały zastosowane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych, które podlegają umorzeniu na skutek wniesionych zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. oddalił skargi na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych dokonanych zawiadomieniami z dnia [...] listopada 2020 r. Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny wskazał, że zastosowany środek egzekucyjny polegający na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego nie może być kwalifikowany jako zbyt uciążliwy i dolegliwy, tym bardziej, że zajęcie skierowane do [...] S.A. okazało się nieskuteczne, a Spółka nie wskazała alternatywnego środka egzekucyjnego, który można by zastosować w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym i który byłby w jej ocenie mniej uciążliwy. W dalszej części uzasadnienia organ egzekucyjny wskazał, iż sporządzone zawiadomienia z [...] listopada 2020 r. zawierają wszystkie niezbędne elementy wymagane w art. 67 § 2 u.p.e.a. i zostały sporządzone zgodnie ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 lipca 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1314). Spółka nie zgodziła się z powyższym postanowieniem i wniosła zażalenie. Postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a i § 6 w związku z art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a.; - art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a."), w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie w całości skarg na czynności egzekucyjne oraz uchylenie czynności egzekucyjnych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej "Dyrektor IAS") postanowieniem z [...] marca 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] grudnia 2020 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a. Wskazał też, że sposób dokonania czynności zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, a równocześnie prawidłowość jej przeprowadzenia, należy rozpatrywać na podstawie regulacji zawartych w przepisie art. 80 u.p.e.a. W przedmiotowej sprawie zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych dokonano zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. poprzez doręczenie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe zawiadomienia o zajęciu z dnia [...] listopada 2020 r., zgodnie z art. 80 § 2 i 3 u.p.e.a., wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono Spółce w dniu 25 listopada 2020 r., natomiast do [...] S.A. i [...] S.A. poprzez system OGNIVO w dniu [...] listopada 2020 r. Sporządzone zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych zawierały elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. z uwzględnieniem art. 67 § 2a u.p.e.a. W ocenie Dyrektora IAS, brak jest nieprawidłowości w podjętych przez organ egzekucyjny czynnościach dokonanych w związku z działaniami zmierzającymi do zastosowania środka egzekucyjnego, które zostały przeprowadzone zgodnie z art. 80 u.p.e.a. Nie ziściła się zatem przesłanka określona przez ustawodawcę w art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a., gdzie mowa jest, że podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy. Zdaniem Dyrektora IAS czynności egzekucyjne polegające na zajęciu rachunku bankowego w [...] S.A. i [...] S.A. zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zastosowany środek egzekucyjny nie był zbyt uciążliwy. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Dyrektora IAS i złożyła skargę do Sądu. Postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. - w związku z art. 18 u.p.e.a., - art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a i § 6 w związku z art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a., - art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie od Dyrektora IAS zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem Skarżącej, zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych w [...] S.A. i [...] S.A. nastąpiły z naruszeniem art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a., który został nieprawidłowo zastosowany przez organ egzekucyjny. Zawiadomienia o zastosowaniu środków egzekucyjnych są nieprawidłowe pod względem formalnym, przy czym środki egzekucyjne zostały zastosowane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wadliwych tytułów wykonawczych, a więc powinno ono zostać umorzone na skutek wniesionych przez Skarżącą w odrębnym piśmie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Skarżącej nie mogą być uznane za zgodne z prawem czynności w postępowaniu egzekucyjnym, które zostało nieprawidłowo wszczęte. W niniejszej sprawie istnieją wątpliwości, czy Wierzyciel zajmując stanowisko w sprawie zarzutów egzekucyjnych zastosował prawidłowe przepisy, ponieważ tytuły wykonawcze zostały wystawione po wejściu w życie nowelizacji. Skarżąca podniosła też błędne wypełnienie poz. D.4 i D.5 tytułów wykonawczych: dane dotyczące należności pieniężnych, gdyż w tych rubrykach wymieniono decyzję nieprawomocną oraz zastosowanie nieaktualnego wzoru tytułu wykonawczego. Ponadto, w ocenie Skarżącej, wszczęcie postępowania bezpodstawnie nie zostało poprzedzone upomnieniem. Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 o.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie oddalenia skarg na dwie czynności egzekucyjne, polegające na zajęciu zawiadomieniami z [...] listopada 2020 r. wierzytelności z rachunków bankowych w [...] i [...] SA. Jak wynika z akt sprawy, pierwsze z zajęć okazało się nieskuteczne, bowiem bank poinformował, że nie prowadzi rachunku bankowego spółki. Jeśli chodzi o drugie zajęcie, to bank poinformował, że na koncie spółki brak środków. W dniu 25 listopada 2020 r. przekazał natomiast tytułem zajęcia kwotę 32,23 zł. Skarżąca spółka wywiodła skargi na obie opisane wyżej czynności egzekucyjne zarzucając, że zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego są nieprawidłowe pod względem formalnym, a zastosowane środki egzekucyjne są zbyt uciążliwe. Z uwagi na oddalenie skarg przez organ egzekucyjny, a następnie utrzymanie w mocy postanowień w tym zakresie przez organ II instancji, skarżący wywiódł do tutejszego Sądu skargę. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze wskazać należy, że zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Choć skarżąca w skardze skierowanej do Sądu sformułowała formalnie zarzuty dotyczące naruszenia art. 54 u.p.e.a., to jej argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi abstrahuje od treści tego przepisu. Skarżąca kwestionuje bowiem w skardze prawidłowość wszczęcia postępowania egzekucyjnego i podkreśla, że wynik niniejszej sprawy jest uzależniony od innych postępowań zainicjowanych zarzutami w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca twierdzi, że zobowiązania w podatku VAT objęte tytułami wykonawczymi wymienionymi w postanowieniu organu I instancji wygasły, przedawniły się i nie istnieją. Skarżąca dodała, że odsetki w tytułach wykonawczych wskazane są nieprawidłowo, zastosowano nieaktualny wzór tytułu, nie doręczono jej upomnienia, a dane dotyczące należności pieniężnej wzięto z decyzji nieprawomocnej. Odnosząc się do okoliczności podniesionych przez spółkę uznać należy, że organy egzekucyjne prawidłowo wyjaśniły, iż nie mogą one być podstawą skargi na czynność egzekucyjną. W przypadku skargi na czynności egzekucyjne wniesionej na podstawie ww. przepisu, ocenie organu egzekucyjnego podlega prawidłowość czynności organu egzekucyjnego dokonanej w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym przez skarżącego przez złożenie skargi na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 u.p.e.a. - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia z wyjątkiem zakwestionowanej czynności. Skarga na czynności egzekucyjne składana w trybie art. 54 u.p.e.a., nie może więc być traktowana jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów prawnych i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego, umożliwia zobowiązanemu kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć. Dlatego też zarówno w orzecznictwie (por. np.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2555/10 i z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1285/12), jak i piśmiennictwie (zob. M. Romańska w: System egzekucji administracyjnej, pod redakcją J. Niczyporuka, S. Fundowicza, J. Radwanowicza; Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, s. 536) przyjmuje się, uwzględniając zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym, i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Innymi słowy, skarga na czynności egzekucyjne jest przysługującym zobowiązanemu środkiem prawnym o charakterze subsydiarnym i stanowi uzupełnienie innych środków zaskarżenia, przysługujących zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym. W konsekwencji za prawidłowe należało uznać stanowisko organu, iż w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynności egzekucyjne nie bada się zasadności i prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych przez wierzyciela, kwestii doręczenia upomnienia czy też istnienia egzekwowanego obowiązku. Analiza akt administracyjnych wykazuje, że działania organu w zakresie dokonania dwóch czynności egzekucyjnych opisanych na wstępie były zgodne z prawem, a zaskarżone czynności egzekucyjne przeprowadzone zostały zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd podkreśla, o czym już była mowa wyżej, że skargę na czynność egzekucyjną wnosi się wyłącznie na działania organu o charakterze wykonawczym. W związku z tym w ramach takiej skargi można podnosić jedynie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Zgodnie z art. 1 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych zostały zdefiniowane w art. 1a pkt 12 lit. a). Wśród tych środków egzekucyjnych jest m.in. egzekucja z rachunków bankowych. W świetle powyższego wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania i zrealizowania egzekucji z rachunku bankowego stanowią czynności egzekucyjne. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunku bankowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. W odpowiedzi na zajęcie pismem z [...] listopada 2020 r. bank poinformował, że nie prowadzi rachunku bankowego dla Spółki. Kolejnym zawiadomieniem z [...] listopada 2020 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. W odpowiedzi na zajęcie pismem z 17 listopada 2020 r. bank poinformował, że nie może zrealizować w całości zajęcia ze względu na brak środków. Następnie w dniu 25 listopada 2020 r. przekazał tytułem realizacji zajęcia kwotę w wysokości 32,23 zł, którą w całości zaliczono na poczet powstałych kosztów egzekucyjnych. Zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono Spółce w dniu 25 listopada 2020 r. Sposób dokonywania zajęcia rachunku bankowego regulują przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. (w adekwatnym stanie prawnym) organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. W myśl art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Należy wskazać, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego (art. 80 § 3 u.p.e.a.). Zawiadomienie o zajęciu sporządza się według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 lipca 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. poz. 1314), a jego obowiązkowymi elementami są (art. 67 § 1, 1a i 2 u.p.e.a.): - oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; - oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; - określenie stosowanego środka egzekucyjnego; - numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju; - kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; - kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; - wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; - pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; - datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska. W ocenie Sądu, organ egzekucyjny dokonał zaskarżonych czynności - zajęcia rachunku bankowego zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W konsekwencji zarzuty skarżącej w tym zakresie Sąd uznał za niezasadne. Skarżąca, choć sformułowała w skardze zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, to nie wyjaśniła jednak, na czym uciążliwość ta miałaby polegać. W odniesieniu do zajęcia rachunku w [...], który nie prowadzi rachunku dla spółki, zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. Natomiast w odniesieniu do zajęcia rachunku w banku [...] SA Sąd nie dopatrzył się nadmiernej uciążliwości zastosowanego środka, zważywszy, że skarżąca nie wyjaśniła ani na czym uciążliwość ta miałaby polegać, ani też nie wskazała innego środka egzekucyjnego, którego zastosowanie byłoby w jej ocenie mniej uciążliwe. Sąd stwierdza natomiast, że przesłanki uprawniające do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie podlegają badaniu w toku przedmiotowego postępowania - prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. Jak wyjaśniono powyżej, przedmiotem skargi nie mogą być okoliczności stanowiące podstawę do zastosowania innych środków prawnych, przewidzianych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym zarzutu z art. 33 § 1 u.p.e.a. lub wniosku o umorzenie prowadzonego postępowania z art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. Przeciwne działanie prowadziłoby bowiem do naruszenia przyjętej w przepisach u.p.e.a. zasady niekonkurencyjności środków prawnych. Podsumowując, Sąd stwierdza, że tryb dokonanych zajęć był prawidłowy i zgodny z obowiązującym w tym zakresie stanem prawnym, a zarzuty podnoszone w skardze nie zasługują na uwzględnienie, gdyż skarżąca w istocie nie kwestionuje prawidłowości czynności egzekucyjnych, lecz podważa zasadność i prawidłowość wszczęcia oraz prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jak to zostało wyjaśnione powyżej, tego rodzaju argumenty nie mogą natomiast zostać poddane analizie w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynności egzekucyjne, lecz zostały przeanalizowane przez organ w innym akcie administracyjnym, który skarżąca może odrębnie poddać kontroli sądu. Skarżąca skorzystała bowiem z prawa wniesienia zarzutów w sprawie wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]11.2020 r., które zostały oddalone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] 01.2021 r. Sąd w niniejszym postępowaniu z uwagi na granice sprawy nie może natomiast oceniać prawidłowości stanowiska organów w sprawie zgłoszonych zarzutów. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.