III SA/Wa 1258/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi R. W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę R. W., dalej “Skarżący", złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi prorodzinnej. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Skarżący wraz z żoną wspólnie wykonuje władzę rodzicielską nad małoletnią, urodzoną w 2012 r., córką. Jest ona w chwili obecnej ich jedynym dzieckiem. W dniu 20 listopada 2012 r. w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej poz. 1278 opublikowany został tekst Ustawy Zmieniającej. Ustawa Zmieniająca, z mocą od 1 stycznia 2013 r. wprowadza zmiany w zakresie prawa do odliczenia przysługującego, na podstawie art. 27f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm. dalej "u.p.d.o.f." ), podatnikowi na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym wykonywał on władzę rodzicielską, pełnił funkcję opiekuna prawnego (jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało) albo sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą (dalej ogólnie jako "Ulga Prorodzinna"'). Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami u.p.d.o.f. zastosowanie Ulgi Prorodzinnej nie jest uzależnione od wysokości dochodów podatnika. Tymczasem po wejściu w życie Ustawy Zmieniającej Ulga Prorodzinna ulegnie ograniczeniu w przypadku tych podatników, którzy wykonują władzę w stosunku do jednego tylko dziecka - przy czym ograniczenie to uzależnione będzie od osiąganych dochodów. W związku z powyższym, opierając się na obecnych wartościach uzyskiwanych przez Wnioskodawcę i Jego małżonkę dochodów oraz przyjmując, że wysokość zarówno Wnioskodawcy, jaki Jego małżonki dochodów nie ulegnie drastycznym zmianom po dniu 1 stycznia 2013 r. można założyć, że: - roczne dochody Wnioskodawcy (w rozumieniu art. 27f ust. 2a u.p.d.o.f.) w roku 2013 (i zapewne także kolejnych latach) prawdopodobnie nie przekroczą kwoty 112.000 zł, - dochody małżonki Wnioskodawcy (w rozumieniu art. 27f ust. 2a u.p.d.o.f.) w roku 2013 (i zapewne także kolejnych latach) prawdopodobnie nie przekroczą kwoty 112.000 zł, - suma dochodów (w rozumieniu art. 27f ust. 2a u.p.d.o.f.) małżonków w roku 2013 (i zapewne także kolejnych latach) prawdopodobnie przekroczy kwotę 112.000 zł. Oboje wraz z małżonką zamieszkują i zamieszkiwać będą na terenie RP. Nie osiągają i nie będą osiągać dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f., ani ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne lub ustawy z dnia 26 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym. W związku z powyższym zadał pytanie. Czy w stanie prawnym, który wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. na mocy Ustawy Zmieniającej i będzie mieć zastosowanie do dochodów osiągniętych począwszy od tegoż dnia, Skarżący będzie miał prawo do odliczenia za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym będzie wykonywał władzę rodzicielską wobec jednego małoletniego dziecka kwoty stanowiącej 1/6 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f., jeżeli Jego dochody uzyskane łącznie w danym roku podatkowym w rozumieniu art. 27f ust. 2a u.p.d.o.f. wyniosą nie więcej niż 112.000 zł, a dochody (w rozumieniu art. 27f ust. 2a u.p.d.o.f.) małżonki w tym samym roku podatkowym również wyniosą nie więcej niż 112.000 zł, zaś suma dochodów (w rozumieniu art. 27f ust. 2a u.p.d.o.f.) Skarżącego i jego małżonki wyniesie więcej niż 112.000 zł, ale nie więcej niż 224.000 zł? Zdaniem Skarżącego w stanie prawnym, który wejdzie z dniem w dniu 1 stycznia 2013 r. na mocy Ustawy Zmieniającej i będzie mieć zastosowanie do dochodów osiągniętych począwszy od tegoż dnia. Wnioskodawca będzie mieć prawo do odliczenia za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym będzie wykonywał władzę rodzicielską wobec jednego małoletniego dziecka kwoty stanowiącej 1/6 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 updof, jeżeli dochody Wnioskodawcy uzyskane łącznie w danym roku podatkowym w rozumieniu art. 27f ust. 2a u.p.d.o.f. wyniosą nie więcej niż 112.000 zł, a dochody (w rozumieniu art. 27f ust. 2a u.p.d.o.f.) Jego małżonki w tym samym roku podatkowym również wyniosą nie więcej niż 112.000 zł, zaś suma dochodów (w rozumieniu art. 27f ust. 2a u.p.d.o.f.) Skażącego i i jego małżonki wyniesie więcej niż 112.000 zł, ale nie więcej niż 224.000 zł. W ocenie Skarżącego przyjmując fikcję racjonalności działań ustawodawcy należy założyć, że z całą pewnością nie tworzyłby on przepisów ustawowych, które byłyby sprzeczne z najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej jakim jest Konstytucja RP. Według Skarżącego celem ,,racjonalnego ustawodawcy" przy konstruowaniu normy prawnej wyrażonej przepisem art. 27f ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. nie mogło być stworzenie sytuacji dyskryminowania podatników pozostających przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim, z których żaden nie jest pozbawiony praw rodzicielskich do wspólnego jedynego dziecka, ani nie odbywał w roku podatkowym kary pozbawienia wolności. Zdaniem Skarżącego "racjonalny ustawodawca", kierując się Konstytucyjną Zasadą Ochrony Małżeństwa, Konstytucyjną Zasadą Uwzględniania Dobra Rodziny i Pomocy Rodzinie, a także Konstytucyjną Zasadą Zakazu Dyskryminacji nakazał traktować takich podatników co najmniej tak samo jak podatników, których małżonkowie odbywali karę pozbawienia wolności albo byli pozbawieni praw rodzicielskich, a także - nakazał traktować takich podatników w sposób uprzywilejowany w stosunku do podatników niepozostąjących w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, innych niż osoby samotnie wychowujące małoletnie dzieci (a więc przede wszystkim konkubentów, a także rozwodników i osoby pozostające w separacji wykonujące razem władzę rodzicielską nad jednym małoletnim dzieckiem). Skarżący stwierdził, iż cel "racjonalnego ustawodawcy" spełnia taka wykładnia przepisu art. 27f ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., która opiera się na przyjęciu, iż zdanie "dochody podatnika pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112.000 zł" zawiera w sobie nie jedną - ale dwie niezależne przesłanki skorzystania z prawa do Ulgi Prorodzinnej odnoszące się do poziomu dochodów, tj,: - przesłanka 1: dochody podatnika pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim nie przekroczyły w danym roku podatkowym kwoty 112.000 zł: - przesłanka 2: dochody małżonka podatnika, z którym tenże podatnik pozostawał przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim nie przekroczyły w danym roku podatkowym kwoty 112.000 zł. W ocenie Skarżącego na taką wykładnię tego przepisu pozwala użycie przez "racjonalnego ustawodawcę" spójnika "i", który w tym przypadku należy interpretować jako spajający ze sobą dwie przesłanki zastosowania ulgi, a nie jako nakaz sumowania dochodów obojga małżonków na potrzeby ustalenia prawa do zastosowania Ulgi Prorodzinnej. Zdaniem Skarżącego zgodnie z prokonstytucyjną interpretacją powyższego przepisu, prawo do zastosowania Ulgi Prorodzinnej przysługuje podatnikowi wykonującemu władzę w stosunku do jednego dziecka i pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim, gdy zarówno jego dochody nie przekroczyły 112.000 zł, jak i dochody jego małżonka nie przekroczyły 112.000 zl. W skrajnej sytuacji, tj. takiej, w której podatnik uzyskał dochody równe dokładnie 112.000 zł i jego małżonek uzyskał dochody równe dokładnie 112.000 zł, prawo do Ulgi Prorodzinnej na jedyne dziecko przysługuje im, choć łącznie uzyskali dochód w wysokości 224.000 zł. Jednakże uzyskanie przez któregokolwiek z małżonków dochodów wyższych niż 112.000 zł pozbawiałoby prawa do Ulgi Prorodzinnej oboje małżonków. Skażący zaznaczył, iż przedstawiona przez niego wykładnia nie eliminuje całkowicie rodzących się wątpliwości. Takie rozumienie przepisu arl. 27f ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. w dalszym ciągu pozbawia prawa do zastosowania Ulgi Prorodzinnej podatnika, który sam uzyskał w ciągu roku dochody nie wyższe niż 112.000 zł, ale jego małżonek uzyskał dochody przekraczające 112.000 zł. Mogłoby to zostać uznane za dyskryminację w stosunku do sytuacji podatnika, który pozostawał co prawda przez cały rok w związku małżeńskim, ale jego małżonek choćby przez jeden dzień odbywał karę pozbawienia wolności albo był pozbawiony praw rodzicielskich. W ocenie Skarżącego wątpliwości te całkowicie eliminowałyby dopiero przyjęcie, że - tak jak to ma miejsce w przypadku tych ostatnich podatników prawo do zastosowania Ulgi Prorodzinnej w przypadku podatnika wykonującego władzę w stosunku do jednego dziecka i pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim, którego małżonek nie odbywał kary pozbawienia wolności, ani nie jest pozbawiony praw rodzicielskich przysługuje zawsze wtedy, gdy dochody tego podatnika nie przekraczają 112.000 zł w ciągu roku - niezależnie od tego, jakie dochody uzyskał jego małżonek. Skarżący stwierdził, że rozstrzygnięcie tej ostatniej wątpliwości pozostaje bez znaczenia dla udzielenia odpowiedzi na postawione w niniejszym wniosku pytanie. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2013 r. uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazując na treść literalnego brzmienia art. 27f ust. 2 pkl 1 lit. a) u.p.d.of. stwierdził, że możliwość zastosowania przedmiotowej ulgi, w przypadku rodziców wychowujących jedno dziecko będzie przysługiwała jedynie w przypadku, gdy łączne dochody małżonków pozostających przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim nie przekroczą w skali roku kwoty 112.000 zł. Organ zauważył, iż w treści wniosku wskazano, że łączne dochody Skarżącego oraz Jego małżonki przekroczą w 2013 r. kwotę 112.000 zł. W ocenie Organu zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. przesłanka negatywna wyklucza możliwość zastosowania przedmiotowego odliczenia. Tym samym w ocenie Organu Skarżącemu nie będzie przysługiwała ulga z tytułu wychowywania dziecka. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Fiansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą interpretację indywidualną wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący w razie gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił jego poglądu, co do właściwej wykładni art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f , alternatywnie wniósł o skierowanie przez sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, w trybie art. 193 Konstytucji RP, o następującej treści: "Czy art. 27f ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r. oraz mającym zastosowanie do dochodów uzyskanych (strat poniesionych) od dnia 1 stycznia 2013 r. jest zgodny z art. 18. art. 71 ust. 1 oraz art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim wspomniany przepis pozbawia prawa do ulgi, o której w nim mowa, podatnika, który wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę w stosunku do jednego małoletniego dziecka i którego dochody w danym roku podatkowym nie przekroczyły 112.000 zł oraz dochody jego małżonka w danym roku podatkowym nie przekroczyły 112.000 zł - jeżeli podatnik ten pozostawał przez cały rok w związku małżeńskim, a łączne dochody jego i jego małżonka przekroczyły kwotę 112.000 zł?" Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie: - art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 października 2012 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r" poz. 1278), polegające na przyjęciu przez Organ, że począwszy od rozliczenia za rok podatkowy 2013 nie będzie mi przysługiwać ulga z tytułu wychowania dziecka albowiem z "literalnego brzmienia" art. 27f ust, 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f wynika, że możliwość zastosowania przedmiotowej ulgi przysługuje jedynie w wypadku, gdy łączne dochody małżonków pozostających przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim nie przekroczą w skali roku kwoty 112.000 zł. W ocenie Skażącego dokonując powyższej błędnej wykładni przepisów Organ naruszył również: - art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) poprzez jego pominięcie w procesie wykładni art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f.; - art. 71 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego pominięcie w procesie wykładni art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f.; - art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich pominięcie w procesie wykładni art. 27f ust, 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f.; W uzasadnieniu skargi podtrzymał stanowisko zawarte we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji. Wskazał, iż wykładnia dokonana przez Organ znowelizowanych przepisów o uldze prorodzinnej nie może zostać uznana za prawidłową, gdyż prowadzi on do sprzeczności z postanowieniami Konstytucji RP. Zdaniem Skarżącego tak interpretowana regulacja znowelizowanych przepisów byłaby sprzeczna z wyrażoną w art. 18 Konstytucji RP zasadą ochrony i opieki Rzeczypospolitej Polskiej nad małżeństwem, rodziną, macierzyństwem i rodzicielstwem ("Konstytucyjna Zasada Ochrony Małżeństwa"), jak również - byłaby sprzeczna z wyrażoną w art. 71 ust. 1 Konstytucji RP zasadą uwzględniania przez państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej dobra rodziny oraz szczególnej pomocy ze strony władz publicznych dla rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej ("Konstytucyjna Zasada Uwzględniania Dobra Rodziny i Pomocy Rodzinie"), a także wyrażoną w art 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP zasadą równości i niedyskryminacji iudzi w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny ("Konstytucyjna Zasada Zakazu Dyskryminacji"). W ocenie Skarżącego wykładnia zaprezentowana przez Organ powoduje dyskryminację podatników pozostających przez cały rok w związku małżeńskim w stosunku do będących w identycznej lub lepszej sytuacji materialnej osób pozostających w związkach nieformalnych, będących w separacji lub po rozwodzie, a w szczególności - wobec osób pozostających w związku małżeńskim, których małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub choćby przez jeden dzień w danym roku podatkowym był pozbawiony wolności. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu. W niniejszej sprawie indywidualnej wykładni podlegały przepisy u.p.d.o.f. o ulgach z tytułu wychowywania dzieci (w przypadku Skarżącego – jednego dziecka). Ulga na dzieci uregulowana jest w art. 27f ww. ustawy. I tak, odliczeniu od podatku podlega kwota stanowiąca 1/6 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, za każdy miesiąc kalendarzowy, w którym podatnik w stosunku do małoletniego dziecka: 1) wykonywał władzę rodzicielską, 2) pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało, 3) sprawował opiekę przez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą. Odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do: 1) jednego małoletniego dziecka - kwota stanowiąca 1/6 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, jeżeli dochody podatnika pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112.000 zł, Za dochody, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się dochody uzyskane łącznie w danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, pomniejszone o kwotę składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a. Na podstawie ww. przepisów Skarżący wywiódł - Jego obszerna argumentacja w tym zakresie została przytoczona w części historycznej uzasadnienia - że ulga z przepisów tych wynikająca, będzie mu przysługiwała wtedy, gdy jego przychody nie przekroczą w roku podatkowym kwoty 112.000 zł, także przychody Jego małżonki nie przekroczą tej kwoty, zaś suma dochodów obojga małżonków przekroczy kwotę 112.000 zł, nie przekroczy zaś kwoty. 224.000 zł. Organ interpretacyjny - odwołując się do literalnego brzmienia art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. – wskazał zaś, że możliwość zastosowania ulgi, w przypadku rodziców wychowujących jedno dziecko będzie przysługiwała jedynie w przypadku, gdy łączne dochody małżonków pozostających przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim nie przekroczą w skali roku kwoty 112.000 zł. Zważywszy zaś na okoliczność, że w stanie faktycznym sprawy suma dochodów obojga małżonków przekroczy tę kwotę, to Skarżącemu nie będzie przysługiwała ulga podatkowa z tytułu wychowywania dziecka. Oceniając zaskarżoną interpretację z punktu widzenia realizowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności wykonywania administracji publicznej, Sąd oddalił skargę uznając, że stanowisko organu interpretacyjnego co do znaczenia w okolicznościach faktycznych wniosku przepisów w nim wskazanych ma swoje uzasadnienie w literalnej ich wykładni. Wykładnia językowa ma bowiem podstawowe znaczenie we wszystkich dziedzinach prawa. W orzecznictwie podkreśla się, że stanowi ona punkt wyjścia dla wszelkich wykładni, lecz także zakreśla jej granice w ramach możliwości sensu słów zawartych w tekście prawnym (por. wyrok NSA z 24 lipca 2002r. sygn. akt I SA/Gd 1979/99, POP 2003/2/43, uchwała NSA z 20 marca 2000r. FPS 14/99, ONSA 2000/3/92). Stanowisko to ma swoje oparcie przede wszystkim w założeniu, że źródłem wiedzy, zarówno dla podatnika, jak i organów stosujących prawo, jest i zawsze będzie tylko językowe znaczenie norm prawnych, albowiem przekaz językowy rozumiany jako możliwy sens słów jest powszechną metodą komunikowania się ustawodawcy z podatnikiem i organami stosującymi prawo. Ten rodzaj wykładni pozwala na odkodowanie interpretowanej normy w taki sposób, aby ustalona w niej ulga podatkowa miała zastosowanie wyłącznie w sytuacjach w niej przewidzianych. Wszelkiego rodzaju uprzywilejowanie w systemie prawa podatkowego - jako odstępstwo od zasady sprawiedliwości podatkowej (powszechności i równości opodatkowania) - nie może być oderwane od zasad wykładni gramatycznej i odbywać się według wykładni rozszerzającej. Nie można domniemywać czy uzupełniać przesłanek skorzystania z nich w drodze wykładni celowościowej, jeżeli nie zostały one wyraźnie przewidziane w przepisach prawnych (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 7 maja 1997 r. sygn. akt III RN 22/97 opubl. Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1998/4/124; uchwała NSA z 20 marca 2000 r., sygn. akt FPS 14/99 opubl. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 2000/3/92; wyrok NSA z 5 sierpnia 2004 r. FSK 372/04, opubl. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sadów Administracyjnych 2005/1/17). W dalszej części rozważań należy zwrócić uwagę na szczególny charakter instytucji interpretacji podatkowych, które nie są wszak rozstrzygnięciami władczymi ani też aktami stosowania prawa, brakuje bowiem w nich procesu ustalania stanu faktycznego sprawy, skoro organ przyjmuje stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację. Indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego nie mają też mocy formalnie wiążącej w stosunku do organów podatkowych. Są one jedynie poglądem organu w kwestii stosowania prawa. Czynność ta nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada; polega ona wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się natomiast z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Samo wydanie interpretacji nie wywołuje żadnych skutków w sferze praw i obowiązków wnioskodawcy. Skutki takie, w postaci ochrony prawnej, wywołuje dopiero zastosowanie się do indywidualnej interpretacji. Wnioskodawca nie jest związany wydaną interpretacją i może do niej się nie zastosować. Nie może zatem ona naruszać (ograniczać) jego praw i obowiązków wynikających z Konstytucji. Natomiast na swoje uprawnienia w ww. zakresie wnioskodawca może powołać się przy okazji sądowej kontroli ewentualnej, późniejszej decyzji podatkowej (por. przywołany w odpowiedzi na skargę wyrok 7 sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt I FPS 4/12). Mając na względzie powyższe Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku Skarżącego o zwrócenie się w trybie art. 193 Konstytucji RP do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym sformułowanym w skardze, uznając taki wniosek za przedwczesny na tym etapie sprawy. W konsekwencji Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).