III SA/Wa 1277/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Asesor WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Jakub Pinkowski (spr.), Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok podatkowy 1999 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. stwierdził wygaśnięcie decyzji [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] marca 1999r. w sprawie ustalenia A. K., dalej zwanemu skarżącym, wysokości karty podatkowej na rok 1999. W uzasadnieniu wskazał, iż skarżący w złożonej w dniu 4 czerwca 1996 r. deklaracji PIT - 16 w sprawie ustalenia opodatkowania w formie karty podatkowej jako zakres wykonywanej działalności wskazał usługi transportowe do 1,5 tony. W toku postępowania organ ustalił, że skarżący wykonywał na rzecz Hurtowni Leków "A." S.A. usługi polegające na przewożeniu lekarstw do stałych klientów oraz inkasowaniu należności - co potwierdzał wystawieniem dokumentu "KP" z pieczęcią firmy, a ponadto rozwoził oferty handlowe tej firmy. Z przedłożonego zestawienia wystawionych przez skarżącego rachunków, dotyczącego 1999r., wynikało, iż wartość wyświadczonych w ten sposób usług wyniosła 62 665,71 zł. Usługi te skarżący wykonywał w ramach umowy zawartej ze Spółką "A." w dniu 10 listopada 1998r. Organ ustalił również, że skarżący zawarł z "R." S.A. umowę z 1 czerwca 1996r. na świadczenie usług przewozu prasy i innych ładunków oraz usług spedycji. Z tytułu świadczonych na rzecz "R." S.A. usług skarżący wystawiał rachunki uproszczone, w których oprócz przewozu prasy wyszczególniał również inkaso należności. Łącznie wystawił 16 rachunków uproszczonych na kwotę 38 598,20 zł. Mając powyższe na uwadze organ podatkowy uznał, że skarżący wykonywał działalność gospodarczą w szerszym zakresie niż świadczenie usług transportowych i nie powiadomił o tym fakcie organu podatkowego. Z tego względu, działając na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz.930 z póżn. zm.) - dalej powoływana jako z.p.d.o.f., stwierdził wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku w formie karty podatkowej na rok 1999. W odwołaniu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż skarżący nie świadczył działalności w zakresie inkasa ale były to jedynie czynności dodatkowe w stosunku do usług transportowych. Wcześniejsze kontrole przeprowadzone u skarżącego nie wykazały nieprawidłowości, a kontrolujący nie kwestionowali tego, iż skarżący dokonuje także inkasa należności. Z pisma otrzymanego z Urzędu Statystycznego w Ł. wynikało, iż usługi świadczone przez skarżącego są kwalifikowane jako usługi transportowe - co potwierdza możliwość ich opodatkowania w formie karty podatkowej, a takie stanowisko prezentowały również organy podatkowe z Ł. i L. w analogicznych stanach faktycznych. Decyzją z dnia [...] marca 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazał, iż poczynione ustalenie wskazują, że skarżący wykonywał działalność polegającą na inkasowaniu należności firmy "A." oraz odbieraniu pakietów z gotówką dla firmy "R.". Taka działalność nie mieściła się w zakresie podlegającym opodatkowaniu w formie karty podatkowej i nie była zgodna ze złożoną w 1996r. przy wyborze formy opodatkowania deklaracją PIT-16. Organ stwierdził, iż na gruncie zarówno poprzednio obowiązujących przepisów jaki i części V załącznika nr 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne obowiązującej od początku 1999r., działalnością transportową podlegającą opodatkowaniu kartą podatkową stanowiły usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków, przy użyciu samochodu ciężarowego o ładowności do 2 ton. Działalność skarżącego polegająca na inkasowaniu należności i przekazywaniu pieniędzy, rozwożeniu ofert, odbieranie pakietów z gotówką nie mieściła się w powyższym zakresie. Co za tym idzie skarżący naruszył art. 25 ust. 1 pkt 4 z.p.d.o.f. i nie poinformował organu o zmianach jakie zaszły w zakresie świadczonej działalności, a które powodowały utratę prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej - wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 36 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 cyt. ustawy. Wobec powyższego decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej za 1999r. była prawidłowa. Organ odniósł się również do przytoczonej przez skarżącego opinii statystycznej wskazując, że nie kwestionuje, iż skarżący świadczył działalność transportową w ogóle, ale jedynie możliwość jej opodatkowania w formie karty podatkowej. Wyjaśnił także, iż organ podatkowy I instancji nie potwierdził faktu przeprowadzenia u skarżącego kontroli podatkowych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Stwierdził, iż w decyzjach organów obu instancji nie wykazano, że skarżący prowadził działalność niezgodnie ze zgłoszeniem i decyzją o opodatkowaniu kartą podatkową. Wskazał, iż w obowiązujących przepisach brak było definicji "usług taksówkowych", a wykładnia tego pojęcia wskazuje, iż przewożonym ładunkiem mogą być wszystkie przedmioty, które mieszczą się w cywilnoprawnym pojęciu "rzeczy" - a więc również pakiety z pieniędzmi. Wobec braku stosownej definicji nic nie sprzeciwiało się przyjęciu, iż składnikiem takich usług może być również przewóz gotówki. Usługi przewozu pakietów z pieniędzmi mieściły się w pojęciu "przewozu przesyłek pocztowych" a te z kolei zaliczyć można było do "usług transportowych" wskazanych pod numerem 60.24.B w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 października 1997r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 128, poz. 829) Pozycja ta wobec braku w klasyfikacji "usług taksówkowych" jest jedyną, która opisuje działalność wykonywaną przez skarżącego, co potwierdziła również uzyskana opinia statystyczna, a czego nie wzięły pod uwagę organy podatkowe. Pełnomocnik skarżącego zarzucił również, iż wbrew zasadom wynikającym z art. 121 § 1 oraz 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.) - dalej powoływana jako ord. pod., organ podatkowy pominął wniosek dowodowy dotyczący porównania swoich rozstrzygnięć z rozstrzygnięciami Dyrektora Izby Skarbowej w L. wydanymi w analogicznych sprawach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając co do zasady argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - dalej powoływana jako u.p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tym zakresie należy stwierdzić, że odpowiada ona prawu. Na wstępie Sąd zauważa, że pełnomocnik skarżącego we wniesionej skardze posługuję się nazwiskiem skarżącego w brzmieniu zarówno "K." jaki i "K.". Sąd zważył jednak, iż na dokumentach znajdujących się zarówno w aktach sądowych jaki i podatkowych sam skarżący podpisuje się jako "A. K.", tym brzmieniem nazwiska posłużyły się również organy podatkowe wskazując adresata swoich rozstrzygnięć. Z tego względu Sąd uznał, iż taka pisownia nazwiska skarżącego jest prawidłowa. Przechodząc do meritum sprawy Sąd zwraca uwagę na ukształtowany w orzecznictwie pogląd, iż opodatkowanie w formie karty podatkowej ma charakter preferencyjny i jako odstępstwo od powszechnie obowiązujących zasad ogólnych może być realizowane jedynie na warunkach i w zakresie określonych w obowiązujących przepisach (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 1995 r., sygn. akt SA/Bk 1026/95, wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 1996 r., sygn. akt SA/Sz 1553/95). Przewidziana w art. 23 ust. 1 pkt 5 z.p.d.o.f. możliwość opodatkowania w formie karty podatkowej dotyczy podatników prowadzących działalność w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu - w warunkach określonych w części V tabeli zawartej w załączniku nr 3 do ustawy. W tabeli tej odnośnie transportu drogowego wymieniono jedynie usługi taksówkowe w zakresie przewozu osób lub ładunków - w tym drugim przypadku przy użyciu samochodu ciężarowego o ładowności do 2 ton. Należy więc uznać, iż wyłącznie działalność transportowa o takim charakterze podlega opodatkowaniu w formie karty podatkowej, a w pozostałym zakresie zasadą jest jej opodatkowanie na zasadach ogólnych. Powyższe pozostaje w ścisłym związku z postanowieniami art. 25 ust. 1 z.p.d.o.f., w którym określono warunki na jakich podatnicy, prowadzący działalność wskazaną w art. 23 ustawy, podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej. Zgodnie z pkt 4 cyt. przepisu podatnicy podlegają tej formie opodatkowania, jeśli poza jednym z rodzajów działalności wymienionej w art. 23 nie prowadzą jednocześnie innej pozarolniczej działalności gospodarczej. Warunkiem skorzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej jest więc nie tylko prowadzenie działalności w zakresie wskazanym w ustawie, ale również nieprowadzenie w tym samym czasie żadnej innej działalności gospodarczej. Podjęcie takiej działalności powoduje utratę warunków do preferencyjnej formy opodatkowania i - zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit a z.p.d.o.f. - wiąże się z koniecznością zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego i obowiązkami, o których mowa w art. 39 cyt. ustawy. Brak stosownego zgłoszenia skutkuje przewidzianą w art. 40 ust. 1 pkt 3 z.p.d.o.f. koniecznością stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Odnosząc powyższe do ustaleń poczynionych w rozpatrywanej sprawie Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, iż działalność prowadzona przez skarżącego wykroczyła poza ramy wskazane w art. 23 ust. 1 pkt 5 z.p.d.o.f. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień skarżącego, bezsprzecznie wynikało, iż oprócz działalności typowo transportowej polegającej na przewożeniu ładunków przyjmował on również należności za towar wystawiając potwierdzenia wpłat, a potem rozliczał się z przyjętych należności. Czynności te wykraczają poza ramy działalności transportowej - usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków, o których mowa w części V załącznika nr 3 do ustawy. Podobnie ocenić należy świadczone na rzecz "R. S.A." usługi inkasa. Mają one odrębny charakter i nie są związane z działalnością transportową. Zauważyć również należy, iż skarżący wystawiając rachunki obciążające zleceniodawcę wyodrębniał w nich wartość usług inkasa obok usług transportowych w zakresie przewozu prasy. Skoro zatem skarżący naruszył warunki opodatkowania w formie karty podatkowej wskazane w art. 23 ust. 1 pkt 4 z.p.d.o.f., to podjęte w konsekwencji rozstrzygnięcia organów obu instancji należy uznać za prawidłowe, podobnie jak zaprezentowaną w ich uzasadnieniach argumentację. Zauważyć przy tym należy, iż stanowisko takie znalazło potwierdzenie zarówno w orzeczeniach, które zapadły w tutejszym Sądzie wobec samego skarżącego (por. wyroki WSA w Warszawie z 29 listopada 2004r. sygn. III SA 2429/03 oraz III SA 3132/02) jak i w analogicznych stanach faktycznych wobec osób świadczących usługi o podobnym zakresie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 października 2004r. III SA 2039/03). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania podatkowego Sąd nie znajduje podstaw do jego uwzględnienia. W ocenie Sądu postępowanie to zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a organy podjęły działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Wskazane przez pełnomocnika skarżącego dowody w postaci rozstrzygnięć Dyrektora Izby Skarbowej w L. nie mają wpływu na ocenę działalności skarżącego i w żaden sposób nie wiązały organu w rozpatrywanej sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji