III SA/Wa 1322/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2007 r. określającą Z. T. (dalej Skarżąca) kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok w wysokości [...]złotych. Dyrektor Izby Skarbowej wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie następującego stanu faktycznego. W 2001 roku Skarżący osiągał dochody z wynagrodzenia ze stosunku pracy oraz z pozarolniczej działalności gospodarczej ze Spółki M. w której posiadał 40% udziałów. Organ I instancji ustalił w toku przeprowadzonego postępowania, że w latach 1999-2006 małżonkowie Z. E. T. kupowali działki, które dzielili na mniejsze, a następnie sukcesywnie sprzedawali składając do Urzędu Skarbowego w P. oświadczenia, iż środki ze sprzedaży działek budowlanych zostaną wydatkowane nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży na nabycie gruntu pod budowę oraz na budowę, rozbudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego. W związku z dokonanymi ustaleniami Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał decyzję określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok wskazując w jej uzasadnieniu, iż przychody ze sprzedaży działek powstałych z podziału nieruchomości zakupionych w celu dalszej odsprzedaży, winny być zaliczone do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jedn. tekst Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej "updof"), tj. do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Z uwagi na fakt, że małżonkowie T. nieprawidłowo zakwalifikowali przychody ze sprzedaży nieruchomości do źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c cyt. ustawy organ I instancji stwierdził, że nie mogli oni skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 32 updof. Organ wskazał, że księgi podatkowe za 2001 roku w części przychodów i kosztów związanych ze sprzedażą nieruchomości są nierzetelne, odstąpił jednakże – na podstawie art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "Op") – od określania podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione pozostałymi dowodami, pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. Wskazał, że koszty zakupu działek przyjęto w wysokości wynikającej z aktów notarialnych przedłożonych w trakcie kontroli. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, w szczególności art. 121 § 1 i 2, art. 187 § 1, art. 191 Op oraz błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 21 ust. 1 pkt 28, art. 23 ust. 2, art. 28 updof oraz wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W uzupełnieniu odwołania Skarżący, załączając protokół przesłuchania go jako strony na okoliczność wydatkowania środków uzyskanych ze sprzedaży działek, wskazał, że okoliczności te nie były pierwotnie kwestionowane przez organ, a wydanie kopii protokołu utwierdziło do w przekonaniu, że działa zgodnie z prawem. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu wniesionego odwołania wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, iż definicję działalności gospodarczej w 2001 roku zawierała ustawa z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.). Odnosząc się do tej definicji Dyrektor Izby Skarbowej w W. oraz ustaleń organu I instancji wskazał, że o zorganizowanym charakterze działalności polegającej na sprzedaży działek przez Z. i E. T. świadczy fakt zakupienia dużego obszaru ziemi i podzielenia go - po przeprowadzeniu wszelkich formalności geodezyjnych i prawnych - na kilkanaście lub kilkadziesiąt działek. O ciągłości, w ocenie organu odwoławczego, może świadczyć fakt, że podatnicy nie dokonali jednorazowej sprzedaży, tylko sprzedaży kilku lub kilkunastu działek w ciągu roku. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, zorganizowany charakter sprzedaży, powtarzalność czynności oraz chęć osiągnięcia zysku, stanowiły elementy istotne dla zakwalifikowania sprzedaży nieruchomości do pozarolniczej działalności gospodarczej. Organ II instancji akceptując ustalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego wskazał przy tym, iż przyjęcie jedynie tych kosztów nabycia działek, które wynikały z aktów notarialnych wynikało z nieprzedłożenia przez stronę postępowania innych dokumentów na okoliczność ponoszenia innych, dodatkowych kosztów. Odnosząc się do stanowiska pełnomocnika Skarżącego, że do oceny działalności gospodarczej w 2001 r. przyjęto transakcje zakupu nieruchomości, które miały miejsce w latach późniejszych, a część z tych transakcji dotyczyła nabycia udziałów w nieruchomościach także z udziałem innych osób, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że przedmiotem kontroli objęto prawidłowość rozliczeń z budżetem małżonków T. w 2001 roku, a z aktów notarialnych przedłożonych do kontroli wykorzystano jedynie ich dotyczące informacje. W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie przedstawił transakcje zakupu nieruchomości żeby pokazać zorganizowany charakter działalności oraz jej ciągłość. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że działki sprzedane w 2001 r. utraciły charakter rolny, jaki miały w momencie nabycia przez małżonków T., dlatego przychody uzyskane z tytułu sprzedaży tych działek nie mogą być wolne od podatku dochodowego w myśl art. 21 ust. 1 pkt 28 cyt. ustawy. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika Skarżącego, iż organ podatkowy posiadając wiedzę o dokonanych transakcjach kwalifikował te dochody jako pochodzące ze sprzedaży nieruchomości, po czym bez przyczyny ocenę tę zmienił, wskazał, że małżonkowie T. sprzedając działki w latach 2001-2004 złożyli sukcesywnie kilkadziesiąt oświadczeń o wydatkowaniu uzyskanych środków na cele wskazane w ustawie. Organ pierwszej instancji w związku z wielokrotnością transakcji podjął ponowne czynności sprawdzające, do czego był uprawniony w świetle przepisów Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do stanowiska zawartego piśmie stanowiącym uzupełnienie od odwołania organ II instancji wskazał, że do zakwestionowania kwalifikacji przychodów ze sprzedaży nieruchomości do źródła przychodu, o którym mowa w art.10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c updof doszło dopiero po ponownym przeanalizowaniu sprawy przez organ I instancji, z uwzględnieniem ilości sprzedanych działek oraz częstotliwość transakcji W związku z tym stwierdzono, że małżonkowie T. nie mogli skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 32 cyt. ustawy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie znalazły uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia art. 121 § 1 i § 2, 187 § 1 i art. 191 Op bowiem postępowanie przed organem I instancji przeprowadzono zgodnie z dyspozycją wskazanych przepisów. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że w przedmiotowej sprawie prawidłowo zastosowano przepis art. 193 § 4 Op. W jego ocenie, skoro przychody uzyskane przez Skarżącego w 2001 r. ze sprzedaży działek powinny być zaliczone do źródła przychodów z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej, a w związku z tym wpisane do podatkowej księgi przychodów i rozchodów organ I instancji słusznie uznał podatkowe księgi przychodów i rozchodów Spółki "M." za rok 2001 w części przychodów i kosztów związanych ze sprzedażą nieruchomości za nierzetelne. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 120-122, 180, art. 187 § 1 i art. 191 Op poprzez naruszenie zasad dotyczących prowadzenia postępowania podatkowego wynikających z tych przepisów oraz naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op poprzez brak pełnego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, a nadto art. 272 i 275 Op poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do weryfikacji zaprotokołowanego oświadczenia Skarżącego. Zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 8 lit a), art. 21 ust. 1 pkt 28 i 32 lit a) oraz art. 28 updof, a także art. 2 Prawa o działalności gospodarczej poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo brak zastosowania. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że zakup ziemi, a następnie jej podział - wbrew stanowisku organów podatkowych - nie dowodzi podejmowania "zorganizowanych" działań, a wielokrotność sprzedaży w 2001 roku nie świadczyła o stałym zamiarze działalności. W ocenie Skarżącego istotny jest zamiar co do przeznaczenia nieruchomości zarówno w chwili jej nabycia jak i zbycia. Organy nie rozważyły, czy wcześniejszy zakup gruntu był dokonywany na potrzeby działalności gospodarczej lub czy grunt ten był wykorzystywany przy jej prowadzeniu. Nie przeprowadziły analizy związku pomiędzy działaniami polegającymi na nabyciu działek z transakcjami dokonanymi w 2001 roku. W ocenie Skarżącego organy podatkowe wywiodły negatywne dla niego skutki z późniejszych faktów, automatycznie stosując te same kryteria w odniesieniu do różnych stanów faktycznych. Nie wykazały nadto, że sprzedaż nieruchomości była zyskowna, ponieważ nie przeprowadziły w uzasadnieniach decyzji żadnej analizy zysku. Powyższe braki dyskwalifikowały, zdaniem Skarżącego, ocenę, iż sprzedaż nieruchomości w 2001 roku stanowiła działalność gospodarczą. Niezależnie od powyższej argumentacji Skarżący wskazał, że fakt prowadzenia działalności gospodarczej nie wyłącza możliwości zastosowania wobec osoby prowadzącej taką działalność zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 32 updof jeśli sprzedaż ta następuje poza prowadzoną działalnością, w celu przeznaczenia uzyskanego przychodu na cele mieszkaniowe. W ocenie Skarżącego organy podatkowe nie zbadały prawidłowości złożonych oświadczeń o wydatkowaniu dochodu uzyskanego ze sprzedaży działek i nie przeprowadziły dowodu przeciwnego na okoliczność spełnienia przez stronę przesłanek uzasadniających zwolnienie od podatku dochodowego. W trakcie czynności sprawdzających po złożeniu oświadczenia potwierdziły prawidłowość postępowania Skarżącego i nie kwestionowały złożonych przez niego oświadczeń i dokumentów. Dokonały przy tym merytorycznej oceny prawidłowości skorzystania z ulgi, co wzbudziło u Skarżącego przekonanie, co do poprawności postępowania. W ocenie Skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji pomiął fakty stwierdzone w czasie czynności sprawdzających. Skarżący podkreślił również, że zmiana przeznaczenia gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwiała ich wykorzystywania w dotychczasowy sposób, a wyłączenie z produkcji użytków rolnych może nastąpić wyłącznie na podstawie decyzji administracyjnej. Jego zdaniem organ podatkowy nie ocenił przedstawionego przez Skarżącego zaświadczenia Urzędu Gminy w P. zgodnie z którym kupując działki Skarżący powiększał swój areał gospodarstwa rolnego. Organ II instancji nie uzasadnił swojej oceny tego zaświadczenia, jako pozostającego bez wpływu na rozstrzygniecie sprawy, jak również, nie udowodnił poglądu, że nieruchomości nabywane jako grunty orne traciły taki charakter. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji i wniósł oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 updof źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz wynikającego z przydziału spółdzielni mieszkaniowych: prawa do domu jednorodzinnego lub prawa do lokalu w małym domu mieszkalnym, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Przepis art. 10 ust. 1 pkt 3 tej. ustawy stanowi, że źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. W świetle powyższej regulacji za uprawnione należy uznać stanowisko organów ,iż małż. Z. E. T. w roku podatkowym 2001 zbyli odpłatnie nieruchomości w wykonywaniu działalności gospodarczej . . Działalność ta ,jak szczegółowo wykazano w decyzji organu I instancji polegała na nabywaniu nieruchomości, dzieleniu na mniejsze ,które następnie sukcesywnie sprzedawali . Dokonywanie powyższych czynności, co szczegółowo wykazano, skutkowało powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych i opodatkowaniem ich na zasadach ogólnych ,określonych dla pozarolniczej działalności gospodarczej. W zaskarżonej decyzji wskazano na podstawę prawną zakwalifikowania tej działalności jako działalności gospodarczej .Definicję tą zawierała ustawa z dnia 19.11.1999r. Prawo działalności gospodarczej .Istotne jest przy tym ,że o zakwalifikowaniu przychodów do określonego źródła decyduje faktyczny sposób wykonywania działalności. Jak ustalono w 2001 r. działki sprzedano ze znacznym zyskiem, przy czym zorganizowany charakter sprzedaży, powtarzalność czynności oraz chęć osiągnięcia zysku, to elementy istotne dla zakwalifikowania sprzedaży ; nieruchomości do pozarolniczej działalności gospodarczej. Przychody uzyskane przez małż. T. ze sprzedaży działek z podziału nieruchomości zakupionych do dalszej odsprzedaży prawidłowo zaliczono do źródła przychodów, o których stanowi art. 10 ust. 1 pkt 3 updof. tj. do pozarolniczej działalności gospodarczej. Zwrócić należy przy tym uwagę ,że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlega dochód uzyskany z ich sprzedaży, tj. przychód pomniejszony o poniesione koszty podlegające odliczeniu stosownie do przepisów updof. W trakcie prowadzonego postępowania zarówno Podatnicy jak i Pełnomocnik nie przedłożyli oprócz aktów notarialnych żadnych dokumentów na okoliczność ponoszenia innych dodatkowych kosztów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnosząc się do tej kwestii ,zasadnie podniesiono, że podstawowym ,warunkiem do tego, aby podatnik mógł z określonego faktu wywieść dla siebie korzystne skutki podatkowe, jest przedstawienie prawidłowego udokumentowania wydatków zgodnie z przepisami prawa. Wykazanie ich leży w interesie podatnika, ponieważ tym samym zmniejsza on podstawę opodatkowania. Nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających poniesienie wydatków, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik. Nie budzi wątpliwości kwestia ,że organy podatkowe uprawnione są do weryfikowania składanych przez podatników zeznań podatkowych i deklaracji . Zgodnie z art. 21 § 1 Op zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, a więc z mocy prawa i na podatniku ciąży obowiązek obliczenia i zapłaty należnego podatku. Z § 2 tego przepisu wynika, że co do zasady podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Z kolei z § 3 wynika, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzja określająca podatek w wysokości wyższej od zeznanej może być wydana w terminie pięciu lat, licząc od końca roku podatkowego w którym upływał termin płatności podatku. Przepisy Op określają przy tym zasady prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organy podatkowe, w tym także czynności sprawdzających, eliminując w tym zakresie możliwość dowolnego ,poza kontrolą, stosowania. Za uprawnione Sąd uznał stwierdzenie , że działania organu podatkowego unormowane w Op w dziale dotyczącym czynności sprawdzających nie tworzą bowiem powagi rzeczy osądzonej. Dlatego też ich podjęcie nie stwarza gwarancji dla podatnika, czy też innego podmiotu, którego dotyczą, że poddane ocenie działania, czy też dokumenty były prawidłowe. Wyjaśnić przy tym należy ,że sporządzenie protokołu i wynikające z niego stwierdzenia odnosiły się wyłącznie do podatku dochodowego w formie zryczałtowanej ( 10 % ). W związku z tym, że Podatnicy nieprawidłowo zakwalifikowali przychody ze sprzedaży nieruchomości do źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c updof organ pierwszej instancji stwierdził, że nie mogli skorzystać z tej formy opodatkowania oraz z uprawnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 32 tej. ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. potwierdził w zaskarżonej decyzji , że biorąc pod uwagę ilość sprzedanych działek, częstotliwość transakcji, organ pierwszej instancji uznał, że Podatnicy nieprawidłowo zakwalifikowali przychody ze sprzedaży nieruchomości do źródła przychodu, o którym mowa w art.10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a odnoszącym się do przychodu uzyskanego ze sprzedaży nie będącej następstwem wykonywanej działalności gospodarczej. Nie mają żadnego wpływu na tą ocenę okoliczności ,że Z .i E. T. sprzedając w 2001 r. działki składali do organu I instancji oświadczenia, zgodnie z którymi środki uzyskane ze sprzedaży działek budowlanych miały być wydatkowane nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży na nabycie gruntu pod budowę oraz na budowę, rozbudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego. Prawidłowo również przyjęto, że z uwagi na fakt, że działki sprzedane w 2001 r. przez Podatników utraciły charakter rolny, przychody uzyskane z tytułu sprzedaży tych działek nie mogą być wolne od podatku dochodowego w myśl art. 21 ust. 1 pkt 28 w/w ustawy, w związku z czym załączone do akt sprawy zaświadczenie wydane przez Urząd Gminy w P., na podstawie którego sprzedając działki Podatnicy powiększali swój areał gospodarstwa rolnego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 121 § 1 i § 2, 187 § 1 i art. 191 Op Według oceny Sądu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa procesowego podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie. Jako dowód dopuszczono wszystko, co mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Materiał dowodowy oceniony został w sposób nie wykraczający poza granice wyznaczone zasadą określoną w art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prawnie uzasadnione jest stanowisko, że przychody uzyskane w 2001 r. ze sprzedaży działek powstałych z podziału nieruchomości zakupionych do dalszej odsprzedaży , zaliczone do pozarolniczej działalności gospodarczej powinny być wpisane do podatkowej księgi przychodów i rozchodów M. za rok 2001 w części przychodów i kosztów związanych ze sprzedażą nieruchomości (działek) z określonymi w Ordynacji podatkowej konsekwencjami dla oceny ich rzetelności. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski oraz uznając, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy wskazane w skardze, jak również nie znajdując innych podstaw do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.