III SA/Wa 1330/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... maja 2007r. Nr ... w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oraz odmowy zwrotu oprocentowania postanawia: odrzucić skargę Skarżący M. W., wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., z ... lutego 2007r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego. Zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie, iż stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w W., w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Strona nie zastosowała się jednak do tego pouczenia wnosząc skargę bezpośrednio do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej "P.p.s.a.") wynika, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Sąd zauważa jednocześnie, że w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. do 31 grudnia 2005r., skargę wniesioną w terminie, bezpośrednio do Sądu administracyjnego, Sąd przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. Działo się tak na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271). Wobec skarg wnoszonych z dniem 1 stycznia 2006r. omawiany wyżej przepis przejściowy nie znajduje już zastosowania. Brak jest też przepisów, które wprost normowałyby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego z pominięciem organu administracji oraz określały czynności, jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć Sąd. Z tego też względu zasadne jest, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wypracowanego na gruncie procedury cywilnej w analogicznym stanie prawnym, odnoszącego się do sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Zgodnie ze stanowiskiem zarówno judykatury (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. III CZP 33/87), jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, CH BECK Warszawa 2002, Tom I, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, Tom I, s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w Urzędzie Pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sadu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. Odpowiednie zastosowanie ww. stanowiska nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania tejże skargi przez Sąd w Urzędzie Pocztowym. Sąd wskazuje, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, że termin do wniesienia skargi, jeśli wniesiono ją za pośrednictwem organu, a więc w sposób przewidziany w prawidłowym pouczeniu zawartym w treści zaskarżonej decyzji, upłynąłby z dniem 25 czerwca 2007r. Skargę, wniesioną bezpośrednio do Sądu, nadano natomiast dopiero 26 czerwca 2007r., uchybiając już w ten sposób 30-dniowemu terminowi, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego III Wydziału z 25 czerwca 2007r., przekazał ww. skargę Dyrektorowi Izby Celnej w W. 26 czerwca 2007r. Tę ostatnią datę, zgodnie z przedstawionym wyżej poglądem, należy traktować jako datę wniesienia skargi. Oznacza to, iż skarga została ona wniesiona z jednodniowym opóźnieniem. Sąd, mając powyższe na uwadze, stwierdza, że skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, wskazanego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.