III SA/Wa 1331/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Hieronim Sęk, , po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. r., nr [...] w przedmiocie udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi Pismem z dnia 25 czerwca 2007 r. D. K.- Skarżący w niniejszej sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego. Równocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że z powodu trudniej sytuacji rodzinnej spowodowanej kłopotami zdrowotnymi żony i dziecka o doręczeniu powyższej decyzji dowiedział się dopiero w dniu 22 czerwca 2007 r. Wtedy to właśnie uzyskał informację z Izby Skarbowej w S., że decyzja została doręczona, a fakt ten potwierdza jego podpis widniejący na "Potwierdzeniu odbioru". Wyjaśnił, że po uzyskaniu tej informacji, udał się na pocztę, "aby wyjaśnić tą sytuację". Po rozpoznaniu na potwierdzeniu odbioru podpisu żony, pojechał do domu i "za szafką na buty znalazł dwa listy", w tym decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. Według niego sytuacja ta stanowi potwierdzenie braku jego winy w uchybieniu terminu w związku z czym, uzasadnia przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają art. 86 § 2 i art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a. Są to: a) wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w okresie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; b) uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu; c) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego; d) równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie. Z regulacji tych wynika ponadto, że w stosunku do strony ubiegającej się o przywrócenie terminu powinny być spełnione wszystkie przesłanki w sposób kumulatywny, a zatem niespełnienie choćby jednej z nich, wyklucza możliwość przywrócenia terminu. Dokonując powyższej oceny ziszczenia się przesłanki braku winy Sąd przyjął obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminu można bowiem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego nawet wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/00, niepubl.) i że nie można za winę poczytać niedopełnienie jakiegoś nadzwyczajnego wysiłku, np. zagrażającego jej zdrowiu lub życiu, albo narażającego ją na poważne straty (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IV Warszawa 1970, s. 136). Przykładem tego można wskazać okoliczności faktyczne takie jak przerwa w komunikacji, powódź, pożar, nagła choroba nie pozwalająca na wyręczenie się inną osobą, które mogą stanowić o niezawinionym uchybieniu terminu. Zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może jedynie nastąpić w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależnie od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, Warszawa 2005, s. 219 wraz ze wskazanym orzecznictwem). Skarżący wnosząc o przywrócenie terminu, dołączył do niego skargę, czym spełnił wymóg dokonania czynności dla której upłynął termin. Jednocześnie jako przyczynę uchybienia terminu wskazał brak wiedzy o wydaniu i doręczeniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r., wynikający z faktu, że przesyłkę odebrała jego żona. Podniósł, że o wydaniu i doręczeniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. dowiedział się dopiero w dniu 22 czerwca 2007 r. Oznacza to, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (wniosek nadano drogą pocztową w dniu 25 czerwca 2007 r.). Ponadto, dla przywrócenia terminu w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a. koniecznym warunkiem jest uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że uchybienie terminu dla dokonania określonej czynności procesowej nastąpiło bez jego winy. Według Skarżącego przyczyną, która spowodowała brak zaskarżenia decyzji w stosownym czasie było to, iż nie wiedział on o wydaniu i doręczeniu przedmiotowej decyzji. Niewiedza ta wynikała, z faktu, że przesyłkę odebrała jego żona, gdyż on w tym czasie przebywał w delegacji. Ponadto, jak podkreślił późniejsze wydarzenia, czyli kłopoty zdrowotne jego żony i nowonarodzonego dziecka "przysłoniły mu oczekiwanie na odpowiedź z Izby Skarbowej". Dodał, że kilka lat temu wniósł skargę na bezczynność Starosty do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., a cała sprawa trwała około trzech miesięcy, w związku z tym "tutaj liczył się z podobnym terminem" do wydania decyzji. Oceniając powyższe przesłanki na gruncie niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że Skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu. Uznając, że niedochowanie terminu przez Skarżącego do wniesienia skargi jest następstwem okoliczności, których Skarżący nie mógł przezwyciężyć i od niego niezależnych, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.