III SA/Wa 135/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie : odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stronie skarżącej A. L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm. zwanej dalej "O.p.") Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu kolejnego wniosku A. L. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] 04.2007r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług, odmówił wszczęcia postępowania. Z akt sprawy wynika, że A. L. uchybiła termin do wniesienia odwołania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] 04.2007 r. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] 06.2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania i pozostawił je bez rozpatrzenia. Następnie wnioskiem z dnia 24.07.2007 r. Pani A. L. wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wyżej wymienionej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ze względu na upływ 7 dniowego terminu do jego złożenia od dnia ustania przyczyny uniemożliwiającej dokonanie czynności prawnej. Następnie skarżąca wniosła kolejny wniosek z dnia 18 września 2007 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Tym razem Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił wszczęcia postępowania, ze względu na rozpoznanie już jednego wniosku o przywrócenie terminu i wydanie w tym zakresie postanowienia o odmowie od którego skarżąca nie wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o czym została pouczona. Skarżąca nie zgodziła się z tym postanowieniem i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zgodnie z pouczeniem. W uzasadnieniu wskazała, iż nie doręczono korespondencji zawierającej decyzję do rąk adresata. Ponadto skarżąca podniosła, iż mieszka sama, wykonuje wolny zawód, często wyjeżdża, do czego ma prawo. Skarżąca stwierdza, że awiz w skrzynce nie było a listy odebrała na poczcie po terminie, w związku z czym pisma zostały złożone przez nią po terminie. Mając to na uwadze skarżąca wnosi o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje; Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a".), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (podkreślenie Sądu). Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od w/w zasady generalnej ustawodawca przewidział w § 4 cyt. wyżej artykułu wyjątek określający możliwość wniesienia skargi w sytuacji gdy ustawodawca nie przewidział środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie postanowił inaczej. Mianowicie należy, przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym prawo do zaskarżania do sądu tego rodzaju postanowień określa obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia jeżeli służyły skarżącemu albo zwrócenia się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w sytuacji gdy ustawodawca nie przewidział środków zaskarżenia. Z tego względu w sytuacji, gdy nie został on spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Z kolei w myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast na postanowienia, na które ustawodawca nie przewidział środków zaskarżenia zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2007 r. zostało wydane na podstawie art. 165a § 1 O.p. stanowiącym o wydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Z kolei zgodnie zaś z § 2 tegoż artykułu na tego rodzaju postanowienie służy zażalenie, tym samym zgodnie z art. 128 O.p. nie jest ono ostateczne. W przekonaniu Sądu powyżej wskazane okoliczności wskazują, iż na postanowienie to służy zażalenie i na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego po spełnieniu warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a., tj. po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a mianowicie wniesieniu przez skarżącą zażalenia i w konsekwencji otrzymaniu rozstrzygnięcia ostatecznego w administracyjnym toku instancji. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia w postaci zażalenia, w opinii Sądu, w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki warunkujące niedopuszczalność skargi. Z tych też względów Sąd odstąpił od oceny argumentacji przedstawionej w skardze i odpowiedzi na skargę. Jednocześnie Sąd zważył, że zaskarżone postanowienie jako podlegające kognicji sądu, na podstawie art. 210 § 2 w zw. z art. 219 O.p. powinno było zostać opatrzone przez organ pouczeniem o sposobie jego zaskarżenia do sądu. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd zważył, że brak pouczenia w zaskarżonym postanowieniu o sposobie jego zaskarżenia do sądu nie może tamować stronie drogi do zaskarżenia aktu administracyjnego do Sądu. Pogląd ten ma szerokie uzasadnienie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego por. wyrok z dnia 4 września 1981 r. sygn. akt II SA 505/81, OSPiKA 1982 z 9-10, poz. 170, postanowienie z dnia 1 października 1997 r. sygn. akt. III SAB 30/97, Fiskus 1998 nr 2 s. 31, postanowienie z dnia 20 listopada 1997 r. I SA/Po 1094/97 Wspólnota 1998 nr 33 s. 26, wyrok z dnia 3 września 2002 r. sygn. akt SA/Rz 486/01 nie publ. Z tego względu strona w celu skutecznego wniesienia skargi do sądu powinna przed wniesieniem skargi wystąpić do Dyrektora Izby Skarbowej w W. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie składając jednoczenie na nie zażalenie. Ponieważ w niniejszym stanie faktycznym i prawnym rozpoznanie merytoryczne skargi jest niedopuszczalne, zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono z urzędu zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.