III SA/Wa 135/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi U. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od grudnia 2001 r. do października 2002 r. oraz za grudzień 2002 r. oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wszczął w stosunku do U. W. – Skarżącej w niniejszej sprawie, postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu Sp. z o.o. Z. (poprzednia nazwa S. Sp. z o. o.) w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od grudnia 2001 r. do października 2002 r. i grudzień 2002 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. orzekł o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej za zaległości podatkowe Sp. z o. o. Z. w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od grudnia 2001 r. do października 2002 r. oraz grudzień 2002 r. w łącznej kwocie 80.004,02 zł, odsetki za zwłokę w wysokości 59.455,00 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 3.970,67 zł. Od decyzji tej Skarżąca złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w którym podniosła, że została ona wydana z naruszeniem art. 116 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości bezskuteczna oraz nie wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej wobec W. S., obecnego prezesa zarządu Sp. z o.o. Z.. W ocenie Skarżącej decyzja organu pierwszej instancji wydana została również z naruszeniem przepisu art. 68 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu Skarżąca podnosiła również, że występowała sprzeczność ustaleń Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z przedstawionym przez nią materiałem dowodowym, bowiem zaniechano: przesłuchania w charakterze świadka W. S. zamieszkałej na U. obecnego prezesa zarządu Sp. z o.o. Z. na okoliczność prowadzonej działalności i posiadanego majątku, wystąpienia do sądu o wyjawienie posiadanego przez Z. Sp. z o.o. majątku, wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej wobec A. P. za zaległości podatkowe Z. Sp. z o. o. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy powinien dochodzić podatku od razu po upływie terminu płatności bowiem wszczęcie egzekucji dopiero po upływie znacznego okresu czasu skutkuje trudnościami w realizacji roszczenia. W ocenie Skarżącej organ pierwszej instancji wydał również decyzję z naruszeniem przepisu art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. uznając, iż zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazał na szereg przepisów w zakresie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółek i wyjaśnił, iż wynika z nich, że: przedmiotem odpowiedzialności są zaległości podatkowe spółki kapitałowej; podmiotami odpowiedzialnymi są: członkowie zarządu spółki, w tym byli członkowie zarządu, prowadzona przeciwko spółce egzekucja: musi być bezskuteczna (w odniesieniu do zaległości podatkowych powstałych do dnia 31 grudnia 2002 roku), - z jej majątku okazała się w całości lub w części bezskuteczna (w odniesieniu do zaległości podatkowych od 1 stycznia 2003 roku). Stwierdził ponadto, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji orzekając o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za okres grudzień 2001 r., styczeń-październik 2002 r. i grudzień 2002 r. przywołał art. 116 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., mimo że po myśli art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387) dalej ustawa zmieniająca, winien do zaległości podatkowych za okres od grudnia 2001 do października 2002 r. zastosować ten przepis w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. Nieprawidłowość ta nie stanowi jednak podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji bowiem w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej mogła być i została usunięta przez organ odwoławczy. Z cytowanych przepisów wynika także, że członek zarządu może się uwolnić od odpowiedzialności, jeżeli: wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość spółki lub wszczęto postępowanie układowe; wykaże, że niezgłoszenie wniosku (niewszczęcie takiego postępowania) nastąpiło nie z jego winy (do 31 grudnia 2002 r.), bez jego winy (od 1 stycznia 2003 r.); wskaże majątek, z którego egzekucja: jest możliwa (do 31 grudnia 2002 roku), umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (od 1 stycznia 2003 roku). Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż na ogranie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji oraz pełnienia przez członka zarządu funkcji w czasie powstania zaległości podatkowych, natomiast wskazanie faktów wyłączających odpowiedzialność obciąża stronę. Organ wyjaśnił ponadto, że Skarżąca od dnia 10 maja 2000 r. do dnia 10 lutego 2003 r. była jedynym członkiem zarządu umocowanym do działania w imieniu Sp. z o. o. S., co wynika z odpisu pełnego Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 7 maja 2007 r. oraz Rejestru Handlowego. Dnia 10 lutego 2003 r. U. W. została odwołania z funkcji prezesa zarządu S. Sp. z. o.o., co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy akt notarialny z 10 lutego 2003 r. repetytorium A nr [...]. Wobec powyższego niespornym jest, że w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, Skarżąca była członkiem zarządu S. Sp. z o.o. Niespornym jest również w niniejszej sprawie, że: w okresie kiedy Skarżąca była członkiem zarządu S. zaległości tego podmiotu za okres od maja 2000 r. do grudnia 2002 r. wyniosły łącznie w podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku od towarów i usług 1.528.957,76 zł, co wynika z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 5 września 2008 r.; zaległości w wyżej wymienionych podatkach za wcześniejsze okresy, czyli maj 1999 r., lipiec 1999 r., sierpień 1999 r., styczeń 2000 r., luty 2000 r., kwiecień 2000 r. wynosiły 421.964,44 zł; Sp. z o. o. S. była również dłużnikiem Okręgowego Urzędu Miar w L. od grudnia 2000 r., co wynika z tytułu wykonawczego z dnia 12 marca 2001 roku numer 2/2001 oraz S. S.A. i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W., co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego dla W. [...] Cywilny z dnia 19 grudnia 2002 roku sygn. Akt [...]. Z akt sprawy wynika również, że organ podatkowy pierwszej instancji szukał możliwości zaspokojenia swoich wierzytelności z majątku spółki w związku z czym podjął szereg działań mających na celu ustalenie jej majątku, jak i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Z akt sprawy wynika nadto, że dnia 1 kwietnia 2003 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wystosował do Sp. z o. o. S. wezwanie o złożenie na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) pisma z wykazem środków trwałych będących w posiadaniu spółki. W odpowiedzi na wyżej wymienione pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. Spółka dnia 22 kwietnia 2003 r. przesłała wydruk ewidencji środków trwałych za 2002 r. W toku niniejszego postępowania ustalono jednak, że środki trwałe (wykazane między innymi w piśmie z dnia 22 kwietnia 2003 r. skierowanym do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.), jak i środki produkcji, sprzedane zostały Sp. z o. o. S. w G., co potwierdzają zgromadzone faktury. Z załączonego do akt sprawy pisma z dnia 13 lutego 2003 roku wynika nadto, że S. Sp. z o. o. przejęła między innymi wartości niematerialne i prawne należące do Sp. z o. o. S.. Okoliczność tę potwierdza również adnotacja sporządzona przez Skarżąca na piśmie z dnia 13 lutego 2002 r. Zatem uzasadnionym jest stwierdzenie, że to działania Skarżącej polegające na niewskazaniu do protokołu o stanie majątkowym Sp. z o. o. S. majątku trwałego i środków produkcji uniemożliwiły organowi podatkowemu skuteczne podjęcie egzekucji, a zarazem umożliwiły wyzbycie się majątku na rzecz S.. Wobec powyższego nie zasługuje na uwzględnienie podnoszona przez Skarżącą okoliczność, że możliwa jest egzekucja z majątku Sp. z o. o. S. w oparciu o wykaz załączony do pisma z dnia 22 kwietnia 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, że przesłanką do uwolnienia się od odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki może być wyłącznie powołanie się przez osobę trzecią wobec której toczy się postępowanie, iż wiedzę tą posiada świadek, w tym przypadku V. S.. Z treści przepisu art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika, że członek zarządu może się uwolnić od odpowiedzialności jeżeli wskaże majątek, z którego egzekucja: jest możliwa (do 31 grudnia 2002 roku), umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (od 1 stycznia 2003 roku). Organ zauważył, że przepis ten jednoznacznie stanowi o odpowiedzialności członka zarządu, który nie wskazał mienia spółki z którego egzekucja jest możliwa (w znacznej części od 1 stycznia 2003 r.). Przepis ten może rodzić wątpliwości co do tego w jakim stopniu wskazane przez członka zarządu mienie ma umożliwić zaspokojenie należności. Z całą jednak pewnością przepis ten zakłada, że mienie to ma obowiązek wskazać członek zarządu spółki (osoba trzecia), wobec którego toczy się postępowanie podatkowe. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca nie wskazała jednak takiego mienia. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nieprzekonywujący jest również podnoszony przez Skarżącą zarzut, że przesłuchanie świadka – W. S. doprowadziłoby do ustalenia obecnego majątku spółki, a tym samym pozwoliłoby na prowadzenie skutecznej egzekucji wobec spółki. Powyższe twierdzenie Dyrektor Izby Skarbowej wywodzi z faktu, że Sp. z o. o. S. wyzbyła się majątku, co potwierdzają zebrane faktury. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że nie zasługuje również na uwzględnienie podnoszona przez Skarżącą okoliczność, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisu art. 68 Ordynacji podatkowej, bowiem przepis ten ma zastosowanie do zobowiązań podatników, a nie odpowiedzialności osób trzecich. Przepisem wyłączającym możliwość orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości jest art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. W odniesieniu do Skarżącej decyzja o odpowiedzialności za zaległości Sp. z o.o. S. została wydana z zachowaniem terminu o którym mowa w art. 118 § 1 Ordynacja podatkowa. Zgodnie bowiem z przepisem art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176) płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek dochodowy, w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, właściwego według siedziby płatnika, a w przypadku braku siedziby - według miejsca zamieszkania płatnika. Z treści tego przepisu wyraźnie wynika, że termin płatności zaliczki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące przypada na 20 dzień miesiąca następującego po miesiącu pobrania zaliczek, o ile nie był to dzień wolny od pracy lub sobota (zgodnie bowiem z art. 12 Ordynacji podatkowej jeżeli ostatni dzień terminu przewidzianego w przepisach prawa podatkowego przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy). Czyli, termin płatności zaliczki na przykład za grudzień 2001 r. przypadał na 21 stycznia 2002 r. (poniedziałek), za październik 2002 r. na 20 listopada 2002 r., a za grudzień 2002 r. na 20 stycznia 2003 r. W niniejszej sprawie termin pięcioletniego prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej liczyć należy od 1 stycznia 2003 r. (dotyczy to zaległości za grudzień 2001 październik 2002) i 1 stycznia 2004 r. (dotyczy to zaległości za grudzień 2002 r.) bowiem zaległość podatkowa powstała odpowiednio w 2002 i 2003 r. Tak liczony termin upłynął z dniem 31 grudnia 2007 r., a w odniesieniu do zaliczek za grudzień 2002 r. upłynie z dniem 31 grudnia 2008 r. Zaskarżona decyzja wydana została z zachowaniem terminu określonego w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca nie zgodziła się z powyższą decyzją i w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca podniosła, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2008 r. wydana została z naruszeniem następujących przepisów: art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387) poprzez przyjęcie, że możliwym jest usunięcie przez organ odwoławczy nieprawidłowości w zakresie zastosowania przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. przepisu art. 116 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., mimo, że organ ten winien do zaległości podatkowych za okres od grudnia 2001 r. do października 2002 r. zastosować przepis w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r., art. 108 § 2 pkt 2a i § 3 ustawy poprzez wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej bez uprzedniego wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej Sp. z o.o. Z.), art. 68 Ordynacji podatkowej z uwagi na nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 116 § 1 poprzez przyjęcie, że egzekucja z majątku Skarżącej okazała się w całości bezskuteczna w sytuacji, gdy podmiot ten nadal prowadzi działalność gospodarczą w G. i posiada majątek w znacznej części przekraczający zobowiązanie podatkowe, które Skarżąca jako osoba trzecia ma zapłacić. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę analizowaną według powyższych kryteriów uznać należy za niezasadną. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Tut. Sąd nie dopatrzył się bowiem, zarzucanych w skardze naruszeń przepisów prawa. W szczególności nie występuje w sprawie okoliczność, by dochodzona zaległość uległa przedawnieniu. Do przedmiotowego roszczenia, w myśl art.118 o.p. zastosowanie znajdzie pięcio – letni termin przedawnienia. Najstarsza zaległość podatkowa dotyczy zaś okresu grudnia 2001 r. Wymagalność tej zaległości nie nastąpiła jednak w w/w miesiącu. Zgodnie bowiem z art. 38 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, płatnik winien odprowadzić kwotę zaliczek na rachunek Urzędu Skarbowego do dnia 20 – miesiąca następującego po miesiącu w którym pobrano zaliczki. Płatnik popadł więc w zwłokę w odprowadzeniu zaliczek na podatek za grudzień 2001 r. dopiero od dnia 21 stycznia 2002r. Ponieważ zaś norma w/powołanego art.118 § 1 o.p. wskazuje, iż nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat, organ I instancji wydając decyzję w dniu [...] listopada 2007r. nie uchybił terminowi przedawnienia. Jak bowiem wyżej wywiedziono, termin 5 lat rozpocznie bieg dopiero z końcem roku 2002, gdyż wtedy dopiero powstała zaległość podatkowa odnośnie grudnia 2001r. Tut. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ normy art.116 o.p. Całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje na to, iż egzekucja prowadzona przeciwko spółce była bezskuteczna. Organ podatkowy pierwszej instancji szukał możliwości zaspokojenia swoich wierzytelności z majątku spółki w związku z czym podjął szereg działań mających na celu ustalenie jej majątku, jak i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. I tak ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.: - już w 2000 roku wystawił tytuły wykonawcze i wystawił zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego Sp. z o. o. S. oraz przesłał je do realizacji do P. Banku [...] w W., jednak spółka zamknęła rachunek w tym banku, o czym świadczy pismo banku z dnia 3 grudnia 2001 roku znak: [...], - wystawił zajęcie znak: [...], które wysłał do Banku P.SA, a [...] Oddział tego banku pismem z dnia 10 lutego 2003 roku poinformował, że spółka zamknęła ten rachunek dnia 18 listopada 2002 roku (kserokopia pisma banku znak: WA02/MS/33/2003 w aktach), - dnia 3 kwietnia 2001 roku, 29 marca 2001 roku, 20 marca 2001 wystawił zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego w banku P. [...] O W. przy ul. [...], co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy kserokopii zawiadomień znak: US35NE/921/3/238/01,US35NE/921/3/237/01,US35NE/921/3/236/01, US35NE/921/3/235/01, US35NE/921/3/234/01, US35NE/921/3/232/01 i TZO, dnia 8 października 2002 roku wystawił zawiadomienie znak: US35/NE/721/3/1002/02, US35/NE/721/3/1009/02, US35/NE/721/3/1000/02, US35/NE/721/3/991/02, US35/NE/721/3/995/02, dnia 11 października 2002 roku znak: US35NE/721/104/02, dnia 8 października 2002 roku znak US35NE/721/3/1004/02, z dnia 8 października 2002 roku znak: US35NE/993/02, dnia 8 października 2002 roku znak: US35NE/721/3/1003/02, dnia 24 października 2002 roku znak: US35NE/721/3/1066/02, z dnia 8 października 2002 roku znak: US35NE/721/3/997/02, dnia 8 października 2002 roku znak: US35NE/721/3/999, dnia 8 października 2002 roku znak: US35NE/721/3/1001/02, z dnia 8 października 2002 roku znak: US35NE/721/3/992/02, z dnia 11 października 2002 roku znak: US35NE/721/3/1004/02 o zajęciu rachunku bankowego w banku B. [...] O. W. przy ul. [...] - dnia 24 października 2002 roku wystawił zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem do Banku P. [...] SA [...] Oddział w W. znak: US35NE/721/3/1066/02 i US35NE/721/3/1065/02, Bank B. pismem z dnia 31 października 2002 roku znak WKDJG/AJ/795/2002 poinformował Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., że aktualnie nie prowadzi rachunku Sp. z o. o. S. bowiem rachunek ten w dniu 3 grudnia 2001 roku został zamknięty. Wysyłał do Sp. z o. o. S. upomnienia od marca 2002 roku, które były przez spółkę kwitowane lub niepodejmowane z poczty (kserokopie upomnień i zwrotek w aktach sprawy). Na podstawie tytułu wykonawczego numer: SM [...] pobrał następujące kwoty: 2.909,62 zł dnia 10 października 2002 roku, 23 stycznia 2003 roku 1.344,09 zł, dnia 7 listopada 2003 roku 2.760,51 zł, a na podstawie tytułu wykonawczego SM [...] dnia 26 lipca 2002 roku pobrał kwotę 5.000,00 zł. Dnia 30 sierpnia 2002 roku poborca skarbowy był w siedzibie spółki, lecz nie zastał prezesa firmy, Wystawił zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem do Banku P. [...] SA [...] O/W., co wynika z kserokopii zawiadomienia z dnia: 17 lutego 2003 roku znak: US35/NE/721/3/222/03, z dnia 31 stycznia 2003 roku znak: US35/NE/721/3/139/03, z dnia 31 stycznia 2003 roku znak: US35/NE/721/3/140/03, z dnia 18 maja 2005 roku znak: US35/NE/721/3/175/03, dnia 24 października 2002 roku zawiadomienie znak: US35NE/721/1062/02, Pismem z dnia 18 listopada 2002 roku znak: WA02/114/458/2002 [...] Oddział Banku B. SA poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego, że rachunek należący do Sp. z o. o. S. w dniu 18 listopada 2002 roku został zamknięty. Bank H. w W. pismem z dnia 14 lutego 2003 roku znak: DD-6369/2002/BL poinformował, że "(...) firma jest w trakcie spłacania wcześniejszych zajęć. Na rachunku należącym do w/w firmy brak jest środków na pokrycie egzekwowanych zobowiązań pieniężnych. Ewentualne wpływy będą niezwłocznie przekazywane na wskazany przez Państwa rachunek według kolejności wpływu do naszego banku.". Wystawił zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem do B. [...] Oddział w W. co wynika z kserokopii zawiadomienia z dnia: 24 października 2002 roku znak: US35NE/7321/3/1063/02, trzy razy sporządzany był protokół o stanie majątkowym Sp. z o. o. S. i tak z protokołów, w których Strona występuje jako główna księgowa lub wiceprezes wynika, że spółka: posiadała urządzenia biurowe podstawowe (biurka), komputery 7 szt. w leasingu, ponosiła straty - nie posiadała samochodów, majątek do produkcji cystern znajduje się między innymi w G. (protokół z dnia 18 października 2000 roku), posiadane krzesła i biurka, komputery są w leasingu, nie dokonuje sprzedaży od września 2000 roku, ponosi straty, wszystko wynajmuje (nieruchomości), w pozycji protokołu "jakie przedsiębiorstwo posiada (ł), kiedy zlikwidowano lub komu odstąpił i co się stało z majątkiem przedsiębiorstwa" U. W. oświadczyła, że "ludzie pracują w S. i G.", czyli nie wskazała na istnienie majątku (protokół z dnia 25 kwietnia 2001 roku), posiada podstawowe meble biurowe i sprzęt komputerowy ok. 6 letni (zajęte), w pozycji protokołu "jakie przedsiębiorstwo posiada (ł), kiedy zlikwidowano lub komu odstąpił i co się stało z majątkiem przedsiębiorstwa" U. W. zeznała tylko, że spółka zatrudnia 80 osób (protokół z dnia 11 października 2002 roku), nie wskazując, że spółka posiada majątek i gdzie ewentualnie się znajduje. Dnia 8 stycznia 2004 roku poborca skarbowy w raporcie stwierdził, że "Spółka nie prowadzi działalności pod w/w adresem od 1 roku - wyprowadziła się" (kserokopia raportu w aktach). W oparciu o powyższe nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, że organ podatkowy nie podejmował zaraz po upływie terminu płatności podatków działań zmierzających do ich wyegzekwowania. Ponadto zaznaczenia wymaga, że wyegzekwowanie zaległych zobowiązań podatkowych było utrudnione bowiem Sp. z o. o. S., w imieniu, której Skarżąca działała jednoosobowo jako jedyny członek zarządu, kilkakrotnie zmieniała konta w trakcie postępowań egzekucyjnych. I tak rachunek w: • Banku P. [...] Oddział zamknięty został 18 listopada 2002 roku (pismo banku z dnia 10 lutego 2003 znak: WA 02/115/33/2003), • P. Banku [...] S.A. w W-wie [...] Odział w W. zamknięty został 3 grudnia 2001 roku (pismo banku z dnia 3 grudnia 2001 roku znak: WKG1307/2001), • Banku P. S.A. [...] Oddział w W. zamknięty został 3 grudnia 2001 roku (pismo banku z dnia 31 października 2002 roku znak: WKDJG/AJ/795/2002), • Banku P. [...] Oddział w W. zamknięty został 18 listopada 2002 roku (pismo banku z dnia 18 listopada 2002 roku znak: WA02/114/458/2002). Ponadto Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.: 1) dnia 31 stycznia 2005 roku wystawił zlecenie rekwizycyjne Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. znak: US35NE721/R/05, Poborca skarbowy z Urzędu Skarbowego w G. w notatce służbowej z dnia 28 lutego 2005 roku stwierdził, że " dnia 21-02-2005r. udałem się do firmy S. Sp. z o. o. w G. ul. [...] na wskazanym adresie w/w nie prowadzi działalności od 2003r. Informacji udzielił obecny najemca lokalu prezes E. P. S. Sp. z . o.o. ". Poborca skarbowy z G. w notatce służbowej z dnia 28 kwietnia 2005 roku stwierdził, że "dnia 28-04-2005r. udałem się firmy S. Sp. z o. o. w G. ul. [...] na wskazanym adresie w/w nie prowadzi działalności od 2003r. Brak majątku należącego do w/w spółki. Informacji udzielił obecny najemca lokalu prezes E. P. S. Sp. z . o.o.". Dnia 6 maja 2005 roku wpłynęło do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. znak: EGZ-077-1/2433/2005NT, w którym stwierdza się, że "w nawiązaniu do zlecenia rekwizycyjnego dotyczącego dokonania czynności egzekucyjnych wobec "S." Sp. z o. o. NIP [...] z siedzibą w W. przy ul. [...], z jego majątku znajdującego się w G. przy ulicy [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w G.. odsyła tytuły wykonawcze wymienione w załączniku, ponieważ spółka pod wskazanym adresem nie posiada majątku, z którego można prowadzić egzekucję", 2) dnia 18 maja 2005 roku wystawił zlecenie rekwizycyjne znak: 1435NE721/R/731/05 do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., Dnia 28 listopada 2005 roku pismem znak: EGZ-7241/5468/2005NT Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. zwrócił Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego W. 55 sztuk tytułów wykonawczych wystawionych na "S. Sp. z o. o. NIP [...] z siedzibą w W. przy ul. [...], przekazanych od organu egzekucyjnego w G. zleceniem rekwizycyjnym z dnia 18 maja 2005 roku znak: 1435/NE721/R/731/05 u uwagi na fakt, że "(...) spółka z o. o. "S." nie prowadzi działalności i nie posiada majątku pod wskazanym adresem - G. przy ul. [...]. Pod wskazanym adresem działalność prowadzi spółka z o. o. "S.", która posiada inny Numer Identyfikacji Podatnika." Z akt sprawy wynika nadto, że dnia 1 kwietnia 2003 roku Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wystosował do Sp. z o. o. S. wezwanie znak: US35-NE/721/R/363/2003 o złożenie na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 roku Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) pisma z wykazem środków trwałych będących w posiadaniu spółki. W odpowiedzi na wyżej wymienione pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. Spółka dnia 22 kwietnia 2003 roku przesłała wydruk ewidencji środków trwałych za 2002 rok. W toku niniejszego postępowania ustalono jednak, że środki trwałe (wykazane między innymi w piśmie z dnia 22 kwietnia 2003 roku skierowanym do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.), jak i środki produkcji, sprzedane zostały Sp. z o. o. S. w G. przy ul. [...] NIP [...], co potwierdzają następujące faktury: z dnia 3 marca 2003 roku nr 07/2003, z dnia 31 stycznia 2003 roku numer 04/2003, z dnia 31 grudnia 2002 roku numer 06/2002, z dnia 3 marca 2003 roku numer 07/2003, z dnia 31 stycznia 2003 roku numer 03/2003, z dnia 10 lutego 2003 roku numer 05/2003, faktura z dnia 31 grudnia 2002 roku numer: 2002/IK/45, z dnia 31 grudnia 2002 roku numer: 2002/IK/46 - kserokopia w aktach. Z załączonego do akt sprawy pisma z dnia 13 lutego 2003 roku wynika nadto, że S. Sp. z o. o. NIP [...] przejęła między innymi wartości niematerialne i prawne należące do Sp. z o. o. S.. Powyższe świadczy niezbicie o tym, iż organ podatkowy przedsięwziął wszelkie kroki w celu wyegzekwowania należności od spółki. Brak zaś zaspokojenia wierzyciela wskazuje na to, iż prowadzona egzekucja istotnie nosiła znamiona bezskutecznej. Stąd zarzut skargi dotyczący przedwczesności w stwierdzeniu o bezskuteczności egzekucji, uznać należy za chybiony. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut związany z naruszeniem normy art.108 par.2 pkt.2 lit.b o.p. Wbrew twierdzeniom skarżącej, przed wszczęciem postępowania wobec niej, miało miejsce skuteczne doręczenie spółce decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika. Decyzję przesłano bowiem pod adres jaki spółka ujawniła w Krajowym Rejestrze Sądowym. Z ujawnieniem adresu w rejestrze wiąże się zaś domniemanie, iż pod takim adresem istotnie znajduje się siedziba firmy. Ewentualne negatywne konsekwencje innego stanu faktycznego niż ujawniony w KRS, ponosi natomiast spółka. Skoro zaś pod w/w adresem firma nie znajdowała się, co wynika z raportu poborcy skarbowego, doręczenie dokonane na taki adres nosiło znamiona skuteczności. Za nietrafny należy też uznać zarzut naruszenia art.21 ustawy o zmianie ustawy ordynacja podatkowa. Co prawda istotnie organ II instancji w swojej decyzji rozszerzył wskazaną podstawę prawną powołując także przepis art.116 o.p. w znowelizowanym brzmieniu, jednakże nie spowodowało to naruszenia praw skarżącej. Skarżona decyzja zawiera bowiem szczegółowe odniesienie się do zmienionego brzmienia w/powołanego przepisu. Tym samym nie sposób skutecznie zarzucić, iż organ II instancji nie ocenił stanu faktycznego sprawy pod kątem także zmienionego przepisu ustawy. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów wskazanych w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art.151 p.p.s.a.