III SA/Wa 1356/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz - Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (sprawozdawca), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług oddala skargę Pismem z dnia [...] marca 2009 r. P. – zwana dalej Skarżącą lub Organizacją - wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. dalej ord. pod.) pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT usług świadczonych przez Operatora w opisanym stanie faktycznym. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Skarżąca wyjaśniła, iż jest organizacją charytatywną, działającą w formie fundacji, której celem jest propagowanie wartości humanitarnych oraz organizowanie wszelkiej pomocy, głównie natychmiastowej, wysyłając w miejsce tragedii konwoje z darami pierwszej potrzeby - żywnością lekami, sprzętem rehabilitacyjnym i innymi, najbardziej podstawowymi środkami niezbędnymi do przeżycia w sytuacji wojny czy katastrofy naturalnej. Dla realizacji swoich celów Skarżąca dokonuje zbiórki pieniędzy przy wykorzystaniu krótkich wiadomości tekstowych, tzw. sms-ów. Schemat zbiórki pieniędzy przeprowadzanej w ten sposób przedstawia się następująco: - Organizacja zawiera umowę z operatorem (lub operatorami) telefonii komórkowej (dalej: "Operator"), na podstawie, której Organizacji udostępniany jest specjalny numer telefoniczny. - Organizacja, za pomocą środków masowego przekazu, informuje potencjalnych darczyńców i użytkowników telefonów komórkowych (dalej: "Użytkownik"'), iż wysłanie sms-a na powyższy numer telefoniczny będzie skutkowało dokonaniem przez Użytkownika darowizny na rzecz Organizacji. Jednocześnie Organizacja przekazuje Użytkownikom informację o koszcie wysłania takiego sms-a. - Funkcją wspomnianego sms-a nie jest przesyłanie wiadomości ani komunikatu przez Użytkownika - jak w "zwykłym" sms-ie - a jedynie wykorzystanie powszechnie dostępnego i co istotne - łatwego sposobu przekazywania darowizn organizacjom charytatywnym. Koszt "charytatywnego" sms-a jest kilka, a nawet kilkanaście razy wyższy od kosztu "zwykłego" sms-a. - W zależności od ustaleń z konkretnym Operatorem i ze względu na warunki techniczne, wysyłany sms powinien być pusty lub zawierać hasło typu: "pomagam", "krew", "pomoc" itp. Wymagane hasło, wraz z wyżej wspomnianym numerem telefonu, przekazywane jest przez Organizację potencjalnym darczyńcom za pomocą środków masowego przekazu. - Po wysłaniu przez Użytkownika sms-a pod numer nadany Organizacji przez Operatora, Operator obciąża Użytkownika kosztem takiego sms-a. Następnie Operator dokonuje przekazania kwot należnych od Użytkowników na konto Organizacji. W związku z powyższym Skarżąca zadała następujące pytanie: Czy podstawa opodatkowania VAT usług świadczonych przez Operatora w przedmiotowym stanie faktycznym obejmuje kwotę pobieraną od Użytkownika i przekazywaną przez niego na rachunek Organizacji? Zdaniem Skarżącej podstawa opodatkowania VAT usług świadczonych przez Operatora nie obejmuje kwoty, którą Operator pobiera od Użytkownika i przekazuje na rachunek Organizacji. Skarżąca uzasadniając, iż jest podmiotem zainteresowanym uzyskaniem odpowiedzi na postawione we wniosku pytanie wskazała, że wysokość podstawy opodatkowania usług świadczonych przez Operatora, a co za tym idzie stopień opodatkowania tych usług, wpływa na wysokość kosztów ponoszonych przez darczyńców - Użytkowników. Zdaniem Skarżącej jest to okoliczność mająca bezpośredni wpływ na ilość darowizn uzyskiwanych z tytułu zbiórki przy wykorzystaniu sms-ów. Skarżąca stanęła na stanowisku, iż jest podmiotem uprawnionym do zwrócenia się z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na zadane wyżej pytanie. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 29. ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) "Podstawą opodatkowania jest obrót (...). Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy (...)". Spółka podkreśliła, że powyższy przepis jest rezultatem przyjęcia do polskiego porządku prawnego postanowień art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej powoływanej jako "Dyrektywa VAT"), który stanowi, iż "w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług (...) podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymana lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej (...). Skarżąca podkreśliła, że kwota którą w przedstawionym stanie faktycznym Operator obciąża Użytkownika w wyniku wysłania sms-a a następnie przekazuje na rzecz Organizacji nie stanowi zapłaty otrzymanej przez Operatora tytułem wyświadczonej usługi. Takim wynagrodzeniem, a w konsekwencji też podstawą opodatkowania VAT, może być jedynie prowizja, która w niektórych przypadkach, w zależności od umowy z Organizacją może być potrącona od kwoty przekazywanej Organizacji i faktycznie zatrzymana przez Operatora. W sytuacji, natomiast, przekazywania wspomnianych kwot bez pobierania prowizji, tj. nieodpłatnie, podstawa opodatkowania może obejmować jedynie koszt usługi zgodnie z art. 29 ust. 12 u.p.t.u. Skarżąca uznając, że powyższe stanowisko potwierdza orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Elida Gibbs Ltd vs Commissioners of Customs and Excise (C-317/94) z dnia 24 października 1996 r wskazała, że w orzeczeniu tym, w pkt 28 zdanie drugie, Trybunał stwierdził, iż, (...) nie byłoby zgodnym z dyrektywą, aby podstawa opodatkowania służąca obliczeniu VAT należnego od producenta (...) przekraczała sumę ostatecznie przez niego otrzymaną". W związku z powyższym Skarżąca stanęła na stanowisku, że w przedmiotowym stanie faktycznym, podstawa opodatkowania VAT świadczonej usługi nie może obejmować kwoty, której Operator faktycznie nie otrzymuje, lecz jedynie pobiera celem dalszego przekazania. Zdaniem Spółki w istocie rzeczy, usługa świadczona przez Operatora w przedstawionym stanie faktycznym jest analogiczna do usługi, jaką wykonuje poczta bądź wyspecjalizowana instytucja finansowa przyjmując do przekazu określoną kwotę pieniędzy. Wynagrodzenie takich instytucji (a w konsekwencji podstawa opodatkowania) nie jest równe kwocie pieniędzy przyjętej do przekazu, lecz odrębnie ustalonemu wynagrodzeniu, tj. prowizji (np. 1% kwoty przekazu plus 5 zł zgodnie z cennikiem Poczty Polskiej). Nie ma zatem powodu, aby w analogicznej sytuacji Operator traktował całość przekazywanej kwoty pieniędzy jako wchodzącą w skład podstawy opodatkowania VAT. Skarżąca dodała, że w przypadku, gdy Operator dokonuje przekazu pieniędzy na rzecz Organizacji jeszcze przed zapłatą należności przez Użytkownika (czyli w sposób odmienny niż czyni to poczta), nie ma podstaw by twierdzić, iż kwota, którą obciążany jest Użytkownik powinna być w całości uwzględniana w podstawie opodatkowania VAT usług świadczonych przez Operatora. W takiej sytuacji Operatorowi jest bowiem jedynie zwracana kwota wydatku poniesionego w imieniu Użytkownika. Natomiast zgodnie z art. 79 lit. c) Dyrektywy VAT, podstawa opodatkowania nie obejmuje "kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy". W konsekwencji Operator, który przekazuje Organizacji środki pieniężne w imieniu Użytkownika nie powinien uwzględniać kwoty zwrotu tych wydatków otrzymanych od Użytkownika w podstawie opodatkowania VAT świadczonych przez siebie usług. Skarżąca podkreśliła ponadto, iż świadczone przez Operatora w powyższym stanie faktycznym usługi nie są usługami telekomunikacyjnymi. W ramach usługi telekomunikacyjnej, usługodawca zobowiązuje się do przekazywania bądź odbierania na rzecz usługobiorcy sygnałów, tekstów, obrazów, dźwięków bądź jakichkolwiek innych komunikatów za pomocą systemów elektromagnetycznych. Tak więc, usługą telekomunikacyjną będzie, przykładowo, przekazanie w formie sms-a tekstu (wiadomości, informacji) z telefonu nadawcy wiadomości do telefonu wybranego przez niego odbiorcy. Opisane w stanie faktycznym sms-y charytatywne mają inną funkcję. Wysłanie przez Użytkownika takiego sms-a nie ma na celu przekazania komunikatu (wiadomości, informacji). Wysłanie sms-a z ustalonym hasłem na podany przez Organizację numer, skutkuje zobowiązaniem Operatora do przekazania Organizacji określonej kwoty pieniędzy, która to kwota jest pobierana przez Operatora od Użytkownika. Skarżąca uznała, że wysłanie przedmiotowego sms-a nie stanowi samo w sobie, usługi telekomunikacyjnej, lecz jest jedynie przekazem kwoty pieniężnej na rzecz Organizacji. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie problem przedstawiony we wniosku nie dotyczy zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Skarżącej, dotyczy sfery opodatkowania odrębnych podmiotów tj. Operatorów. Zdaniem organu odpowiedź na postawione we wniosku pytanie, tj. "Czy podstawa opodatkowania VAT usług świadczonych przez Operatora w przedmiotowym stanie faktycznym obejmuje kwotę pobieraną od Użytkownika i przekazywaną przez niego na rachunek Organizacji?", pozostaje bez wpływu na zakres opodatkowania Skarżącej podatkiem od towarów i usług. Organ stanął na stanowisku, że wykładnia przepisów o podatku od towarów i usług mających zastosowanie do przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego nie dotyczy jej sytuacji prawnopodatkowej. Dalej organ wskazał, że analiza złożonego wniosku wskazuje, że Skarżącą nie łączy i nigdy łączyć nie będzie stosunek podatkowoprawny ze związkiem publicznoprawnym, którego przedmiotem jest opodatkowanie podatkiem od towarów i usług czynności wymienionych we wniosku. Obowiązek określenia właściwej podstawy opodatkowania, a tym samym "wyliczenia" właściwej kwoty podatku nie będzie ciążył na Skarżącej, gdyż spoczywa on na podmiocie świadczącym opisaną we wniosku usługę. Organ dodał, że we wniosku Skarżąca jednoznacznie wskazała, że usługi świadczone są przez "Operatora". Organ zaznaczył, że skoro wątpliwości odnoszą się do sytuacji prawnopodatkowej Operatora, brak jest podstaw, aby to Skarżąca występowała o pisemną interpretację przepisów z tą sytuacją związanych. Organ podatkowy podkreślił, że jest pozbawiony możliwości wnikliwego ustalenia elementów stanu faktycznego istotnych dla podjęcia prawidłowego, z punktu widzenia prawa materialnego, rozstrzygnięcia. O zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług świadczonych przez "Operatora" usług decydować będzie treść stosunku prawnego łączącego "Operatora" oraz "Użytkownika". Tym samym organ nie ma możliwości uzyskania od Skarżącej informacji mającej bezpośredni wpływ na dokonanie właściwej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ponadto podkreślił, że zgodnie z art. 14b § 4 ord. pod., Skarżąca składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej, oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. Oświadczenie takie, może złożyć tylko podmiot, którego sprawa dotyczy bezpośrednio (indywidualnie). Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła zażalenie zarzucając mu naruszenie przepisu art. 14b § 1 ord. pod. W związku z powyższym wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wydanie na podstawie art. 14b § 1 ord. pod. pisemnej interpretacji prawa podatkowego. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że kwestia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług SMS-ów charytatywnych bezpośrednio wpływa na sytuację Skarżącej, a ściślej mówiąc na jej ekonomiczną stronę działalności. Skarżąca dodała, że sprawa, o której mowa we wniosku, jest indywidualną sprawą Skarżącej. Skarżąca dodała, że odpowiedź na pytanie przedstawione przez Skarżącą we wniosku, odnoszące się do podstawy opodatkowania charytatywnych SMS-ów, o których mowa we wniosku, jest czynnikiem decydującym o kwocie darowizn uzyskanych ze zbiórek pieniędzy prowadzonych przez Skarżącą za pomocą Operatorów. A zatem, interpretacja prawa podatkowego dokonana w odpowiedzi na złożony wniosek mając wpływ na wysokość darowizn uzyskiwanych przez Skarżącą, będzie miała wpływ na wysokość środków, którymi dysponować będzie Skarżąca na realizację celów statutowych. Skarżąca podkreśliła, że otrzymuje darowizny od Użytkowników. Operator występuje jedynie w roli pośrednika, który na podstawie umowy świadczy na rzecz Organizacji usługi polegające na skupieniu rozproszonych środków od użytkowników i przekazaniu ich Organizacji. Innymi słowy jest jedynie dzierżycielem środków, które otrzyma od Użytkowników. Dodała ponadto, że koszt ponoszony przez Użytkownika nie jest zapłatą otrzymaną przez Operatora tytułem wyświadczonej usługi. Oznacza to, że w świetle art. 29 ust. 1 u.p.t.u. obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy(..)" kwota, którą Operator obciąża Użytkownika, nie jest częścią kwoty należnej stanowiącej podstawę opodatkowania. Skarżąca wskazała, że Organizacja pozostaje w ten sposób stroną stosunku z Użytkownikiem, a przepisy prawa podatkowego wpływają na jej sytuację, określają bowiem, jaką kwotę Organizacja otrzyma wskutek darowizny. W związku z tym Skarżąca uznała, że sprawa opodatkowania SMS-ów charytatywnych pozostaje w ścisłym związku z sytuacją Organizacji. Według Organizacji pojęcie "zainteresowanego" należy interpretować szerzej, niż dokonał tego Dyrektor w zaskarżonym postanowieniu. Jej zdaniem, za "zainteresowanego" należy uznać każdy podmiot, u którego zainteresowanie wzbudzają prawnopodatkowe skutki danego stanu faktycznego lub który zainteresowany jest uzyskaniem większej ilości informacji odnośnie zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym. Reasumując Skarżąca stanęła na stanowisku, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie opodatkowania SMS-ów charytatywnych zasługuje na merytoryczne rozpatrzenie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r . W uzasadnieniu organ podtrzymał dotychczasową argumentację jednocześnie dodając, że nie można zgodzić się ze Skarżącą że pojęcie "zainteresowanego" należy interpretować szeroko i że praktycznie każdy podmiot może być potencjalnym Wnioskodawcą. Organ zaznaczył, że reść art. 14b § 1 ord. pod. wyraźnie wskazuje, iż wniosek może być złożony tylko w indywidualnej sprawie zainteresowanego. Przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może być taki stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, której oceną prawną będą zainteresowane liczne podmioty. Nie powoduje to jednak, że każdy z tych podmiotów może wystąpić w roli "zainteresowanego" składającego wniosek. Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła skargę. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 ord. pod. poprzez uznanie, iż Skarżąca nie jest podmiotem zainteresowanym w jej indywidualnej sprawie, dotyczącej wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe naruszenia Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) 2. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącej na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. I i 2 ustawy 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 256 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami, zwana dalej p.p.s.a.) podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem. Przedmiotem sporu między stronami w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy Skarżąca z mocy art. 14b § 1 ord. pod. była podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. W myśl przywołanego wyżej przepisu minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatnego. Istotnie, pojęcie "zainteresowany" jest pojęciem szerszym niż wcześniej stosowane w przepisach ordynacji podatkowej dotyczących wydawania interpretacji indywidualnych, pojęcie podatnika, płatnika i inkasenta. Jednak w celu ustalenia, czy możliwe jest tak szerokie interpretowanie powyższego pojęcia, jak to przedstawiła Skarżąca w zażaleniu a następnie skardze do tutejszego sądu, konieczne jest rozważenie w jakim kontekście normatywnym użyte ono zostało przez ustawodawcę. Instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości co do prawnopodatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym. Instytucja ta wywołuje jednak również dodatkowe skutki polegające na ochronie podmiotu, który zastosował się do treści wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści. Stosownie do przepisu art. 14k § 1 ord. pod. podmiot, który uzyskał interpretację i zastosował się do niej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną, chroniony jest przed skutkami jej wadliwości. Zyskuje więc swego rodzaju gwarancję, że zastosowanie się do interpretacji indywidualnej nie może mu szkodzić. Nie sposób też pominąć art. 14o ord. pod., czyli tzw. milczącej interpretacji, tj. prawnego usankcjonowania prawidłowości stanowiska zawartego we wniosku, w przypadku, gdy organ podatkowy nie wyda interpretacji w ustawowym terminie. W konsekwencji, dla zapewnienia zrealizowania obu powyższych celów dla jakich wprowadzona została instytucja interpretacji, przewidziane zostały specjalne wymogi, co do treści wniosku o udzielenie interpretacji zawarte w art. 14b § 3 i 4 ord. pod. Zgodnie z powyższymi przepisami, podmiot występujący o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub przyszłego stanu faktycznego jak również do złożenia oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty rozstrzygnięciem organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. (art. 14b § 4 ord. pod.). Wskazane również zostało, że interpretacja nie jest udzielana w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej (art.14b § 5 ord. pod.). Strony postępowania niejako we wzajemnej opozycji jako główny cel postępowania o udzielenie interpretacji przedstawiały funkcję informacyjną (Skarżąca) lub też funkcję ochronną (Minister Finansów). Sąd wskazuje, że żadna z powyższych funkcji nie może zostać uznana za wiodącą – dopiero uwzględnienie obu powyższych funkcji pozwala na prawidłowe określenie kręgu podmiotów zainteresowanych a w konsekwencji uprawnionych w rozumieniu art. 14b § 1 ord. pod. do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie interpretacji. Za zainteresowanego, o którym mowa w art. 14b § 1 ord. pod. uznać więc należy podmiot, który jest lub będzie w przyszłości bezpośrednio podmiotem praw i obowiązków o charakterze prawnopodatkowym wynikających ze zrealizowania się stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji. W konsekwencji, nie jest możliwe przyjęcie tak szerokiego pojęcia "zainteresowanego" jak to prezentowane przez Skarżącą. Skarżąca jest niewątpliwie zainteresowana rozstrzygnięciem co do podstawy opodatkowania w przypadku SMS-ów "charytatywnych" jednak to jej zainteresowanie ma charakter ekonomiczny – w zależności od tego jaka kwota uznana zostanie za podstawę opodatkowania zmianie ulegnie wysokość darowizny przekazanej jej przez operatora od użytkownika. Jednak w razie nieprawidłowego ustalenia przez operatora podstawy opodatkowania Skarżąca nie poniesie żadnych konsekwencji prawnopodatkowych, nie będzie zobowiązywana przez organy podatkowe do zwrotu jakichkolwiek kwot, zaś osoby ją reprezentujące nie staną się podmiotami postępowania karno-skarbowego. Skarżąca nie może również, jak słusznie podniósł organ, złożyć oświadczenia o którym mowa w art. 14b § 4 ord. pod., gdyż wobec niej nie może toczyć się żadne postępowanie w tak określonym we wniosku przedmiocie, gdyż nie jest adresatem norm prawnopodatkowych regulujących kwestię opodatkowania podatkiem VAT charytatywnych sms-ów. Podsumowując tę część rozważań wskazać należy, że zawarte w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Podmiot występujący z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji może wnioskować o określenie własnej sytuacji prawnopodatkowej, a nie sytuacji prawnopodatkowej innych podmiotów, w tym podmiotów związanych z wnioskodawcą stosunkami obligacyjnymi. Skoro problem przedstawiony we wniosku nie dotyczył zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Skarżącej, lecz dotyczył sfery opodatkowania jej kontrahenta - operatora telefonii komórkowej Minister Finansów prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji. Końcowo Sąd wskazuje, że wniosek Skarżącej o merytoryczne rozpoznanie sprawy interpretacji indywidualnej przez Sąd nie mógłby zostać rozpoznany nawet gdyby ustalone zostało, że Skarżąca istotnie jest podmiotem zainteresowanym. Sądy administracyjne nie zostały bowiem powołane do stosowania prawa administracyjnego poprzez konkretyzację stosunków administracyjnoprawnych, ale do kontroli legalności konkretyzacji powyższych stosunków przez organy administracji, czego potwierdzeniem jest okoliczność, że uwzględniając skargę sądy administracyjne wydają co do zasady orzeczenia o charakterze kasatoryjnym (z zastrzeżeniem sytuacji o której mowa w art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne nie mogą rozstrzygać spraw administracyjnych. Jedyny wyjątek od powyższej zasady przewiduje art. 146 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a może w wyroku znać uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa. Dotyczy to jednak tylko sytuacji w których uprawnienie lub obowiązek wynika bezpośrednio z przepisów prawa i nie zachodzi potrzeba ich konkretyzacji. Wobec powyższego, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.