III SA/Wa 137/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak, , po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2013 r. wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie P. sp. z o.o. z siedzibą w K. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia [...] października 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 marca 2013r., sygn. akt III SA/Wa 137/13 odrzucił skargę Skarżącej – P. sp. z o.o. z siedzibą w K. wniesioną na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia [...] października 2012r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu postanowienia WSA wskazał, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone na adres pełnomocnika w dniu 4 lutego 2013 r. W dniu 13 lutego 2013 r. wpłynął do Sądu oryginał pełnomocnictwa dla dor. pod. W. S. oraz aktualny odpis KRS, nadany w Urzędzie Pocztowym K. w dniu 12 lutego 2013 r., tj. po upływie 7-dniowego terminu na usunięcie wskazanych przez Sąd braków. Z uwagi na powyższe, Sąd zadecydował o odrzuceniu skargi. Pismem z dnia 28 marca 2013 r. pełnomocnik Skarżącej – dor. pod. W. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wskazał, że termin do usunięcia braków formalnych skargi nie został przez niego dotrzymany, bez jego winy. Wyjaśnił, że w dniu 27 marca 2013 r., w trakcie wizyty w siedzibie Skarżącej, zostało mu przekazane wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 137/13) z dnia 30 stycznia 2013 r., wraz z postanowieniem z dnia 18 marca 2013 r. o odrzuceniu złożonej skargi. Pełnomocnik Skarżącej, wskazał, iż dla celów korespondencyjnych, w skardze podał adres Skarżącej z dopiskiem "W. S.", bowiem jest to standardowa procedura stosowana przeze niego w toku postępowań podatkowych i sądowych. Powyższe ma za zadanie wyłączenie możliwości odbierania przez przedstawicieli klientów, pism i dokumentów związanych z przedmiotem postępowania. Celem powyższej procedury jest zachowanie pełnej kontroli nad terminami i obiegiem dokumentacji w sprawie. Wskazał, że dokumenty takie mogą być odbierane przeze mnie wyłącznie osobiście. Wskazał, że wezwanie do usunięcia braków odebrane zostało przez jednego z pracowników Spółki i przekazane mu zostało dopiero w dniu 27 marca 2013 r., w trakcie wizyty poświęconej omówieniu szczegółów prowadzonego postępowania sądowego. Powyższe, zdaniem pełnomocnika powoduje, iż adnotacja o dacie doręczenia wezwania dokonana została nieprawidłowo. Podkreślił, iż jako doradca podatkowy, w toku prowadzonej działalności stosuję najwyższe standardy ścisłej kontroli obiegu korespondencji, których elementem jest szczegółowy nadzór nad wyznaczaniem osób upoważnionych do odbioru w jego imieniu dokumentacji urzędowej i sądowej. W ocenie pełnomocnika Skarżącej powyższe uprawdopodobnia brak winy, co spełnia przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia wpisu, zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a.". Równocześnie w oparciu o przepisie art. 87 § 4 p.p.s.a., w załączeniu składam żądane przez Sąd dokumenty wskazane w Wezwaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Konsekwencją niedochowania terminu w postępowaniu sądowym jest bezskuteczność czynności podjętej po jego upływie - art. 85. Jednakże - zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu i z uprawdopodobnieniem okoliczności wskazujących na brak winy w jego uchybieniu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana (art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.) w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, a w ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że pełnomocnik Skarżącej spełnił warunki formalne wymienione w art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. W punkcie wyjścia tej części rozważań należy podkreślić, iż zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się bardzo rygorystyczne kryteria oceny postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie (por. poglądy przytoczone przez B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 334 i n.). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż od strony dokonującej czynności procesowej wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01; LEX nr 76309). Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144). W związku z powyższym "przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00; LEX nr 46437, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96; LEX nr 30748). Kryteria oceny braku winy są zatem sformułowane surowo. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, iż "o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. (...) W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, teksty, wzory i formularze, wydanie IV, Warszawa 1970, s. 136, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02; LEX nr 55832). Przybliżone wyżej kryteria ujmowane są jeszcze surowiej w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 745/98; LEX nr 42023). Osoby te zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Sąd, rozpatrując zarzut pełnomocnika dotyczący nieprawidłowego uznania przez Sąd, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi nie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Spółki, zauważył, iż wezwanie zostało wysłane na adres Spółki tj., P. sp. z o.o. ul. [...], [...] K., tj. adres podany przez pełnomocnika w skardze, zaś odbioru pisma dokonała osoba, która, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, była upoważniona do odbioru korespondencji Spółki. Przepisu art. 67 § 5 p.p.s.a nie można zaś rozumieć w ten sposób, iż wymaga on doręczenia pisma do rąk pełnomocnika, w sytuacji, gdy on sam wskazał jako adres do doręczeń spółkę P. sp. z o.o. mieszczącą się w budynku przy ulicy [...] w K.. Co prawda pełnomocnik Spółki stwierdził, że doręczenie wszelkiej korespondencji powinno odbywać się poprzez osobiste jej doręczenie do rąk pełnomocnika, jednakże zaznaczyć należy, że skoro w skardze pełnomocnik Skarżącej podając adres do doręczeń wskazał adres Skarżącej to sam zadecydował, iż korespondencja winna być kierowana do tej spółki pod wskazany adres. W ocenie Sądu, pełnomocnik Spółki prawidłowo został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi. W aktach sprawy (k. 25,) znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi. Na potwierdzeniu obok daty odbioru w przesyłki widnieje podpis osoby uprawnionej do odbioru przesyłki w imieniu Skarżącej. Sąd podkreślił, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą domniemywać należy, że pracownik potwierdzający odbiór korespondencji jest osobą upoważnioną do odbioru pism. Jakkolwiek bowiem doręczyciel dostarczając pismo do miejsca pracy winien upewnić się, że osoba je odbierająca została do tego upoważniona, to jednak w sytuacji, kiedy osoba obecna w miejscu pracy adresata podejmuje się odebrać pismo wykazując, że jest zatrudniona w tymże miejscu przez adresata i potwierdza to dostępem do firmowych pieczęci lub innych urządzeń biurowo-administracyjnych, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tymże miejscu nie może nasuwać żadnych uzasadnionych zastrzeżeń. Z ustaleń Sądu wynika jednoznacznie, że doręczenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami. W tej sytuacji Sąd przyjął, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek niedochowania należytej staranności przez pełnomocnika Spółki, którego obowiązkiem było zapewnienie takiej organizacji pracy we wskazanej przez niego Spółce, by przebieg korespondencji odbywał się w sposób niezakłócony. W tym miejscu należy podkreślić, że błędy, bądź zaniechania ze strony osoby, której zlecono podjęcie określonych czynności, obciążają bezpośrednio zlecającego, o ile nie wynikają z przeszkód, które obiektywnie uznane zostałyby za niemożliwe do przezwyciężenia (por. post. WSA w Szczecinie z 24 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 431/05, post. NSA z 31 sierpnia 2010r., sygn. akt I GZ 291/10 – niepubl.). W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik Spółki ponosi odpowiedzialność za działania osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w P. sp. z o.o. jako wskazanej w adresie do doręczeń. Podsumowując należy podkreślić, że doręczenie wezwania było prawidłowe, a uchybienie terminu do usunięcia braków formalnych skargi zawinione przez pełnomocnika. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.