III SA/Wa 1374/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego oddala skargę Decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2005 r., na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 11 ust. 2 pkt 3a, art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 31 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § , 30 Ordynacji oraz art. 3 ust. 2, art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 26 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) dalej jako "updop", określono dla "S." sp. z o.o. z siedzibą w W. zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych z tytułu opłat licencyjnych, za korzystanie ze znaku towarowego niepobranych i niewpłaconych przez Spółkę jako płatnika, za marzec, kwiecień, maj, czerwiec i wrzesień 2002 r. Podstawą rozstrzygnięcia była umowa zawarta przez Spółkę "S." z siedzibą w G. oraz art. 12 ust. 1 i ust. 2 umowy międzynarodowej zawartej pomiędzy Republiką Grecką, a Rzeczypospolitą Polską z dnia 20 listopada 1987 r. (Dz.U. z 1991 r., Nr 120, poz. 524) w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatku od dochodu i majątku. Z zapisów umowy międzynarodowej wynika, że Polsce powinien być pobrany przez płatnika i odprowadzony zryczałtowany podatek dochodowy od opłat licencyjnych w wysokości 10%. W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 11 ust. 2 pkt 3a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) i art. 21 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. -Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej "Ordynacja" akcentując doręczenie spółce duplikatu decyzji w miejsce jej oryginału. Podniosła, że przepisy ustawy o kontroli skarbowej oraz Ordynacji nie przewidują możliwości rozstrzygnięcia sprawy duplikatem decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozparzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że organ kontroli skarbowej rozstrzygnął sprawę decyzją, której oryginał znajduje się w aktach sprawy. Decyzja ta spełnia wymogi formalne określone w art. 210 Ordynacji i z oryginałem tej decyzji strona mogła się zapoznać, w każdej chwili, przeglądając akta sprawy. Wskazał, że organ pierwszej instancji doręczając Spółce potwierdzony za zgodność duplikat decyzji zapoznał ją z treścią decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. czym wypełnił określony w art. 211 Ordynacji obowiązek doręczenia decyzji stronie postępowania. Poprzednio przekazana stronie decyzja, z niewiadomych przyczyn, nie została przez pocztę doręczona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła, że decyzja organu kontroli skarbowej oraz decyzja Dyrektora Izby Skarbowej zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 11 ust. 2 pkt 3a ustawy o kontroli skarbowej i art. 21 § 1 Ordynacji i z tego powodu są nieważne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 września 2006r. oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "ppsa". W skardze kasacyjnej z dnia 9 stycznia 2007r. Spółka zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów postępowania: - art. 65 § 2 ppsa w zw. z art. 131 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez to, iż sąd pominął, że poczta w ogóle nie podjęła próby doręczenia decyzji tylko z niewiadomych przyczyn opatrzyła kopertę napisem "wyprowadziła się firma" i wpisała adres pod którym zdaniem poczty firma winna mieć siedzibę, co nie było zgodne z faktycznym adresem siedziby Spółki. - art. 109 ppsa w związku z tym, iż zawiadomienie sądowe o terminie rozprawy zostało doręczone do innej firmy, pod inny adres, a strona nie została zawiadomiona o terminie rozprawy co powoduje, że rozprawa winna ulec odroczeniu. Wskazując na powyższe podstawy Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że Spółka S. nigdy nie zmieniała adresu swej siedziby. Jak wynika z akt sprawy Poczta Polska zaniechała doręczenia przesyłki z Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, która zawierała wezwanie na rozprawę, z nieznanych przyczyn opatrzyła przesyłkę napisem "wyprowadziła się firma" i podała inny adres pod którym zdaniem Poczty miałaby się znajdować siedziba Spółki. Poczta zwróciła przesyłkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tym samym przesyłka ta nie była nigdy awizowana. W związku z powyższym nie można uznać tej przesyłki za doręczoną. Wojewódzki Sąd Administracyjny wysłał ponownie przesyłkę z wezwaniem na rozprawę pod adres wskazany przez pocztę w poprzedniej przesyłce, która wróciła do Sądu. Przesyłka ta, jak wynika z akt sprawy (zwrotne potwierdzenie odbioru) została doręczona do innej firmy. Tej przesyłki również nie można uznać za doręczoną, ponieważ nigdy nie została doręczona stronie skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia z dnia 11 kwietnia 2008r. uwzględniając skargę kasacyjną Spółki, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że doręczenie zawiadomienia na inny adres w W. (ul. [...]), wskazany przez pocztę, potwierdzone pieczęcią spółki o innej nazwie i pokwitowane przez nieznaną osobę, przy wadliwym wypełnieniu formularza przez doręczyciela wskazuje, że doręczenia pisma dokonano niezgodnie z opisanym wyżej trybem. Ponadto wyjaśnił, że art. 109 ppsa nakazuje sądowi odroczenie rozprawy w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości zawiadomienia strony. W świetle przedstawionych wyżej uchybień w doręczeniu zawiadomienia o rozprawie naruszenie tego przepisu było oczywiste. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stosownie zaś do treści art. 134 ppsa - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z tej przyczyny Sąd w pierwszej kolejności zbadał, czy toczące się postępowanie podatkowe nie naruszyło norm proceduralnych, zawartych w Ordynacji jak też, czy wydane w sprawie decyzje są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Przyczyna dla której Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została usunięta. Spółka została prawidłowo powiadomiona terminie rozprawy. W dniu 10 września 2008 r. rozprawę odroczono wobec usprawiedliwionej nieobecności prezesa zarządu, który wnosił o uniemożliwienie osobistego uczestnictwa w rozprawie( k 120 akt ).W dniu 21 października 2008 r. w imieniu Spółki nikt się nie stawił ( k 125 akt ). Pełnomocnik Spółki, ustanowiony został jedynie do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który następnie został uchylony i nie zostało udzielone mu pełnomocnictwo w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (k 110 akt). Sąd stwierdza, że zarówno zaskarżone decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca, odpowiadają prawu. Umowa międzynarodowa pomiędzy rządami Republiki Greckiej i Rzeczypospolitej Polskiej została zinterpretowana właściwie, obowiązek pobrania i przekazania zryczałtowanego podatku dochodowego spoczywał na Spółce jako płatników z mocy art. 26 ust. 1 i ust. 3 updop. Zarzut Spółki, zawarty w skardze, iż zostało naruszone prawo strony przez doręczenie Spółce duplikatu decyzji z dnia [...] lipca 2005 r., w miejsce jej oryginału, nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazuje art. 211 Ordynacji – decyzję doręcza się stronie, a skolei przepis art. 210 Ordynacji określa elementy, które powinna zawierać każda decyzja administracyjna. Żaden z tych przepisów nie statuuje zasady, że decyzja która zostaje przesłana stronie jest oryginałem. Tocząca się sprawa podatkowa jak każda sprawa administracyjna, musi mieć odbicie w aktach, które kompletują postanowienie o wszczęciu postępowania, pisma strony, pisemne dowody, zawiadomienia, wezwania, protokoły z przesłuchań, wreszcie decyzję, o której mowa w art. 210 Ordynacji. Decyzja ta, sporządzona w określonej dacie, z podpisem osoby uprawnionej do jej wydania i znajdująca się w aktach sprawy jest oryginałem decyzji. Potwierdza to przepis art. 178 § 1 Ordynacji, zgodnie z którym w każdym stadium postępowania organ podatkowy obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów. Z każdego więc dokumentu oryginalnego z akt sprawy może być dokonana kopia lub odpis, która to kopia lub odpis po uwierzytelnieniu, staje się dokumentem równym w swej treści oryginałowi. Tak jest i w tej spawie, Spółce został wydany odpis, posiadający wszystkie cechy oryginału. Jedynie co różniło go od klasycznego odpisu to to, że opatrzono go pieczęcią "duplikat" zamiast "kopia" czy "odpis". Stało się tak zapewne wobec przyjętej ustawowej nazwy duplikat dla odpisów dokumentów księgowych, które zaginęły. Wobec tego, w ocenie Sądu Spółce został doręczony prawidłowy odpis decyzji, chociaż posiadał oznaczenie duplikat. Dokument ten Spółka przejęła jako decyzję, składając do Dyrektora Izby Skarbowej odwołanie. Mając na uwadze wskazane okoliczności – stwierdzić należy, że zarzuty Skarżącej podnoszone w skardze należało uznać za niezasadne i skargę, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd oddalił.