III SA/Wa 1387/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi T. H. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia 2011 r. do listopada 2011 r. oraz od stycznia 2012 r. do czerwca 2013 r. oddala skargę W związku z bezskutecznością egzekucji zaległości [...] Sp. z o. o. w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do listopada 2011r. oraz od stycznia 2012r. do czerwca 2013r. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] września 2015r. wszczął postępowanie podatkowe wobec pani [...] (dalej jako "Skarżąca" lub "Strona") - wiceprezesa zarządu [...] Sp. z o. o. w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za przedmiotowe zaległości Spółki. Następnie decyzją z dnia [...] października 2015r. orzekł o solidarnej z [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. oraz pozostałymi członkami zarządu: [...] oraz [...] odpowiedzialności Skarżącej za zaległości tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okres wraz z odsetkami za zwłokę od powyższej zaległości, na dzień wydania decyzji oraz kosztami egzekucyjnymi. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, a w przypadku braku uwzględnienia tego wniosku, o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów proceduralnych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015r. poz. 613, dalej jako "O.p.") - poprzez zastosowanie w sprawie sytuacji, gdy próba egzekucji z majątku Spółki została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa, w szczególności w zakresie: - art. 165 § 4 ustawy O.p. poprzez błędne wszczęcie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług wobec [...] Sp. z o. o., - art. 150 § 2 O.p. poprzez błędne zastosowanie w kwestii dotyczącej doręczenia decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług wobec [...] Sp. z o. o., - art. 138 § 1 O.p. poprzez brak zastosowania w kwestii dotyczącej doręczenia decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług wobec [...] Sp. z o. o., - art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 145 § 1 O.p. poprzez brak zastosowania w sprawie w sytuacji, gdy Strona ze względu na błędne doręczenie pism nie mogła wziąć udziału w postępowaniu dotyczącym określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług [...] Sp. z o. o. Dodatkowo Pełnomocnik Strony wskazał, iż w Krajowym Rejestrze Sądowym widnieje informacja o zawieszeniu działalności gospodarczej [...] Sp. z o. o. w dniu [...] kwietnia 2012r., ponadto Spółka została wykreślona z rejestru podatników VAT. Zarzucił, iż organ pominął powyższe fakty przy próbie dokonania doręczeń pism w postępowaniu wymiarowym i egzekucyjnym wobec Spółki. Ponadto wskazał, iż [...] Sp. z o. o. nie wystawiła żadnych z powołanych w decyzjach określających faktur na rzecz kontrahentów, ponieważ w tym okresie Spółka pozostawała już w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] marca 2016r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż postępowanie podatkowe zostało wszczęte w dniu [...] września 2015r., natomiast decyzje wydane przez Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. określające wysokość zobowiązania [...] Sp. z o. o. z tytułu podatku od towarów i usług z dnia [...] grudnia 2013r., [...] grudnia 2013r. oraz [...] sierpnia 2014r. zostały doręczone w dniu 14 stycznia 2014r. oraz w dniu 28 sieronia 2014r. w trybie art. 150 § 2 O.p. W związku z powyższym organ uznał wymóg wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej po doręczeniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego wynikający z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) O.p. za zachowany. Organ zaznaczył, iż Skarżąca w terminie płatności podatku od towarów i usług za 08-11/2011r., od 01/2012r. do 06/2013r. (tj. w dniu 26.09.2011r., 25.10.2011r., 25.11.2011r., 27.12.2011r., 27.02.2012r. 26.03.2012r., 25.04.2012r., 25.05.2012r., 25.06.2012r., 25.07.2012r., 27.08.2012r., 25.09.2012r., 25.10.2012r., 26.11.2012r., 27.12.2012r., 25.01.2013r., 25.02.2013r., 25.03.2013r., 25.04.2013r., 27.05.2013r., 25.06.2013r., 25.07.2013r.) pełniła funkcję wiceprezesa zarządu [...] Sp. z o. o. Skarżąca pełniła funkcję wiceprezesa zarządu [...] Sp. z o.o. od 16 lipca 2008r. w okresie powstania zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 08-11/2011r., od 01/2012r. do 06/2013r. Organ zwrócił uwagę, iż za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za 08-11/2011r., od 01/2012r. do 06/2013r. Skarżąca ponosi solidarną odpowiedzialność podatkową z dwoma członkami zarządu – [...] wiceprezesem zarządu [...] Sp. z o. o., o czym świadczy decyzja Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] października 2015r. orzekająca o odpowiedzialności za ww. zaległości Spółki oraz [...], o czym świadczy decyzja Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] października 2015r. orzekająca o odpowiedzialności za ww. zaległości Spółki. Z uwagi na efekt działań egzekucyjnych tj. brak zaspokojenia dochodzonych zaległości podatkowych Dyrektor Izby Skarbowej w W. przychylił się do stanowiska organu I instancji, iż pomimo podjęcia wszelkich możliwych środków przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucja z majątku [...] Sp. z o. o. okazała się bezskuteczna. Organ podkreślił, iż wniosek o ogłoszenie upadłości [...] Sp. z o.o. nie wpłynął, ani nie toczy się postępowanie układowe lub naprawcze wobec ww. Spółki. Zwrócił uwagę, iż zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 08-11/2011r., od 01/2012r. do 06/2013r. objęte decyzją Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] października 2015r. nie były jedynymi nieuregulowanymi zaległościami przez [...] Sp. z o.o. Spółka zaprzestała wykonywania swoich zobowiązań względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych począwszy od terminu płatności składki na fundusz ubezpieczeń społecznych oraz fundusz ubezpieczeń zdrowotnych za 01/2008r. W związku z powyższym Spółka wygenerowała zaległości z tytułu nieopłaconych składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (za 01-06, 09/2008r., 01-12/2009r., 01-05, 08, 10- 12/2010r., 01-02, 06-12/2011r. oraz 01-04/2012r.) oraz Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych (za 01-08, 12/2008r., 03, 05-12/2009r., 01-03, 08, 09, 11,12/2010r., 06-07 i 10-12/2011 r.). Organ stwierdził, iż powyższe ustalenia pokazują zaistnienie pierwszej przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości [...] Sp. z o. o. w świetle art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, z uwagi na trwałe niewykonywanie przez Spółkę wymagalnych zobowiązań wobec dwóch wierzycieli tj. Skarbu Państwa oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, że w świetle przepisów art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. zasadnie uznał, że wniosek o ogłoszenie upadłości [...] Sp. z o. o. powinien być złożony w ciągu 2 tygodni licząc od terminu płatności pierwszej zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 08/2011r., tj. od dnia 26.09.2011r., gdyż od tego momentu Spółka nie wykonuje wymagalnych zobowiązań wobec dwóch wierzycieli, tj. Skarbu Państwa oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Organ zwrócił uwagę, iż w latach 2010-2012 Spółka osiągnęła wzrost zobowiązań w stosunku do posiadanych aktywów przez Spółkę oraz wzrost uzyskanej straty, która w 2012r. wyniosła [...] zł. Jak wynika ze sprawozdania finansowego za 2012r. kapitał własny kształtował się na poziomie ujemnym [...] zł, z czego wynika bezspornie, iż kwota zobowiązań Spółki znacznie przekroczyła wartość jej majątku. Powyższe ustalenia, w ocenie organu odwoławczego, potwierdzają słabą kondycję finansową Spółki. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zgodził się ze stanowiskiem Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W., iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanki uwalniającej Skarżącą od odpowiedzialności za powstałe zaległości Spółki [...], gdyż pomimo istnienia obiektywnych przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki nie zostały podjęte stosowne czynności w tym zakresie. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w okresie pełnienia przez Skarżącą obowiązków w zarządzie [...] Sp. z o. o. miało miejsce trwale niepłacenie wymagalnych zobowiązań podatkowych. Strona miała zatem świadomość, iż kierowany prze Nią podmiot nie wywiązuje się z zapłaty wymagalnych wierzytelności, nie podjęła jednak czynności, do których była zobligowana przepisami ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Ponadto Skarżąca na etapie postępowań podatkowych, zarówno przed organem podatkowym I Instancji, jak i przed organem odwoławczym nie wskazała okoliczności wykazania braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości [...] Sp. z o.o. lub niewszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) pomimo istniejących przesłanek niewypłacalności Spółki określonych w art. 10 w zw. z art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że w trakcie prowadzonego postępowania zarówno przed organem I instancji, jak również przed organem odwoławczym, Skarżąca nie wskazała żadnych składników majątkowych należących do [...] Sp. z o. o., z których możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji. W tej sytuacji, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 116 § 1 O.p. pozwalająca na skuteczne uwolnienie się Skarżącej od odpowiedzialności za zaległości [...] Sp. z o. o. Zarzuty odwołania uznał za niezasadne. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącej wniósł o jej uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów proceduralnych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 116 § 1 O.p. - poprzez zastosowanie w sprawie sytuacji, gdy próba egzekucji z majątku Spółki została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa, w szczególności w zakresie: - art. 165 § 4 O.p. poprzez błędne wszczęcie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług wobec [...] Sp. z o. o., - art. 150 § 2 O.p. poprzez błędne zastosowanie w sprawie dotyczącej doręczenia decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług wobec [...] Sp. z o. o" - art. 138 § 1 O.p. poprzez brak zastosowania w sprawie doręczenia decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług wobec [...] Sp. z o. o., - art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 145 § 1 O.p. poprzez brak zastosowania w sprawie w sytuacji, gdy Strona ze względu na błędne doręczenie pism nie mogła wziąć udziału w postępowaniu dotyczącym określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług [...] Sp. z o. o. Dodatkowo Pełnomocnik wskazał, iż w Krajowym Rejestrze Sądowym widnieje informacja o zawieszeniu działalności gospodarczej [...] Sp. z o. o. w dniu [...] kwietnia 2012r., ponadto Spółka została wykreślona z rejestru podatników VAT. Zarzucił, iż organ pominął powyższe fakty przy próbie dokonania doręczeń pism w postępowaniu wymiarowym i egzekucyjnym wobec Spółki oraz nie wystąpił o ustanowienie kuratora dla Spółki, w sytuacji braku faktycznej możliwości kontaktu z przedstawicielami [...] Sp. z o. o. Ponadto wskazał, iż [...] Sp. z o. o. nie wystawiła żadnych z powołanych w decyzjach określających faktur na rzecz kontrahentów, ponieważ w tym okresie Spółka pozostawała już w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Granice odpowiedzialności osób trzecich zakreślają przepisy rozdziału 15 Działu III O.p. zatytułowanego "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich". Zgodnie z treścią art. 107 § 1 tej ustawy za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych (art. 107 § 2 pkt 2 O.p.). W myśl art. 108 § 1 O.p., o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji; art. 108 § 2 i § 3 O.p. określa formalne przesłanki, warunkujące dopuszczalność wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa natomiast ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718, ze zm., dalej zwana "p.p.s.a"). Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów procedury, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji na wstępie należy podkreślić, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącej, jako pełniącego funkcję wiceprezesa zarządu [...] Sp. z o.o. za jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do listopada 2011r oraz od stycznia 2012r. do czerwca 2013r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi. Skarżąca, jako podstawę skargi, zakreśliła naruszenie art. 116 § 1, art. 165 § 4, art. 150 § 2, art. 138 § 1 oraz 240 § 1 pkt 4 w związku z art. 145 § 1 O.p. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 116 O.p., który był podstawą prawną wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć, za zaległości podatkowe między innymi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Odpowiedzialność członka zarządu za odsetki od zaległości podatkowych i koszty egzekucyjne wynika z art. 107 § 2 pkt 1 i 4 O.p. Dyspozycja art. 116 O.p. obejmuje zarówno przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu (które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe) oraz przesłanki negatywne (które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności). Przesłankami, od których ustawodawca uzależnia możliwość orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe osoby prawnej, jest pełnienie funkcji członka zarządu w czasie kiedy upływał termin płatności zobowiązania oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko osobie prawnej. Przesłankami negatywnymi, których zaistnienie zwalnia z tej odpowiedzialności są: zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie lub niezgłoszenie wniosków o wszczęcie tych postępowań bez winy członka zarządu lub wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki kapitałowej organy podatkowe obowiązane są wykazać jedynie, że zaległości podatkowe spółki istnieją, a termin płatności zobowiązań podatkowych, których dotyczą, powstał w okresie pełnienia funkcji przez tego członka zarządu oraz że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2003r., sygn. akt SA/Bd 85/03, POP 2003/4/93). Tylko i wyłącznie członek zarządu może wykazać istnienie przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2005 r. sygn. akt I FSK 66/05, LEX 173042). Tylko na nim spoczywa obowiązek, ale i możliwość wykazania tych przesłanek. W związku z powyższym należy stwierdzić, że prowadząc postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności stwierdzić istnienie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, a dopiero w przypadku ich stwierdzenia rozważyć, czy strona postępowania przedstawiła okoliczności egzoneracyjne (przesłanki negatywne). Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo wykazały, iż w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione wymienione powyżej przesłanki pozytywne. W tym miejscu wskazać należy, że organy podatkowe zrealizowały także wymóg z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) O.p., gdyż jak wynika z akt sprawy, postępowanie w sprawie odpowiedzialności Skarżącej za zaległości podatkowe spółki zostało wszczęte po doręczeniu tej spółce decyzji określających wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. Jak wynika z materiału dowodowego Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. decyzjami z dnia [...] grudnia 2013r. oraz z dnia [...] grudnia 2013r. określił spółce kwoty podatku, o której mowa w art. 108 ustawy o VAT do zapłaty z tytułu faktur wystawionych w kwietniu i maju 2013r. Natomiast decyzją z dnia [...] sierpnia – określił kwoty podatku do zapłaty, również na podstawie art. 108 ustawy o VAT, w związku z wystawieniem faktur VAT w okresie od sierpnia do listopada 2011r oraz od stycznia 2012r. do czerwca 2013r. Decyzje te zostały doręczone w trybie art. 150 § 2 O.p. odpowiednio: w dniu 14 stycznia 2014r. i w dniu 28 sierpnia 2014r. Natomiast postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącej wszczęto postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., doręczonym w dniu 15 września 2015 r. Określony przepisem art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) O.p. warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności członka zarządu został więc spełniony, bowiem postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącej wszczęto po doręczeniu spółce decyzji określających zobowiązanie podatkowe. W rozpoznanej sprawie organy podatkowe wykazały, że Skarżąca pełniła funkcję wiceprezesa zarządu Spółki od 16 lipca 2008r. do dnia wystawienia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego tj. do dnia 14 listopada 2014r., a więc pełniła tę funkcję w okresie, w którym upływały terminy płatności w podatku od towarów i usług za 08-11/2011r., od 01/2012r. do 06/2013r. (tj. w dniu 26.09.2011r., 25.10.2011r., 25.11.2011r., 27.12.2011r., 27.02.2012r. 26.03.2012r., 25.04.2012r., 25.05.2012r., 25.06.2012r., 25.07.2012r., 27.08.2012r., 25.09.2012r., 25.10.2012r., 26.11.2012r., 27.12.2012r., 25.01.2013r., 25.02.2013r., 25.03.2013r., 25.04.2013r., 27.05.2013r., 25.06.2013r., 25.07.2013r.) Powyższe potwierdza przede wszystkim odpis pełny z KRS z dnia [...] listopada 2014r., ale również protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia [...] lipca 2008r., na którym podjęto uchwałę o powołaniu Skarżącej na członka zarządu spółki oraz oświadczenie członków zarządu spółki [...] z dnia [...] lipca 2008r., na którym Skarżąca jest wymieniona jako wiceprezes zarządu tej spółki. Tym samym za spełnioną należało uznać przesłankę odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 2 O.p. W ocenie Sądu, wykazane również zostało, iż egzekucja zaległości prowadzona wobec Spółki okazała się bezskuteczna, co stanowiło przesłankę wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako osoby trzeciej. Bezskuteczność egzekucji w całości lub w części, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., oznacza stan, gdy wierzyciel podatkowy nie uzyskał zaspokojenia mimo przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego. Może być ona stwierdzona każdym prawnie dopuszczalnym dowodem i świadczyć o niej może również brak skuteczności czynności egzekucyjnych dokonanych w toku innego postępowania egzekucyjnego (uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2008 r. sygn. akt II FPS 6/08; ONSAiWSA 2009/2/19, CBOSA). Może ona wynikać po prostu z szeregu nieskutecznych czynności egzekucyjnych. Zdaniem Sądu, w rozpoznanej sprawie organy podatkowe wykazały istnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji. Dowodzi tego rezultat egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych, obejmujących zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do listopada 2011r. oraz od stycznia 2012r. do czerwca 2013r. Na podstawie ww. tytułów egzekucyjnych dokonano próby zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego Banku [...], na które organ nie otrzymał odpowiedzi, ani nie przekazano żadnych środków. A zatem zajęcia okazały się nieskuteczne. Do wniosku o bezskuteczności egzekucji wobec spółki doprowadziły organ również działania podjęte w celu ustalenia majątku tej spółki. Organ egzekucyjny w odpowiedzi na zapytanie skierowane do Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych celem uzyskania informacji, czy Spółka figuruje w elektronicznym rejestrze ksiąg wieczystych uzyskał informację, że nie znaleziono Spółki w prowadzonym rejestrze. W odpowiedzi na wniosek do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o udostępnienie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) poinformowano, że Spółka dysponuje jednym zarejestrowanym pojazdem ciężarowym [...] z [...]r. Z uwagi na niemożność ustalenia miejsca postoju ww. pojazdu organ egzekucyjny był zmuszony do odstąpienia od przeprowadzenia egzekucji z tego majątku. W celu dokładnego zweryfikowania informacji, organ egzekucyjny sprawdził na stronie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego czy pojazd posiada aktualne OC (wydruk z dnia 20.03.2014r. w aktach sprawy). Uzyskano odpowiedź negatywną, która może sugerować, iż pojazd mechaniczny został zbyty i nie jest już własnością Spółki. Istotnym dowodem w sprawie jest również raport poborcy skarbowego, z którego wynika, że nie można było dokonać czynności egzekucyjnych, ponieważ pod wskazanym adresem w Krajowym Rejestrze Sądowym, tj. ul. L. [...],[...] W., brak było Spółki oraz jej majątku. Powyższy adres posłużył Spółce wyłącznie do celów rejestracyjnych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Spółka zawiesiła działalność gospodarczą na okres od 10 października 2012r. do 10 października 2014r. Pani R. C., właścicielka biura rachunkowego prowadzącego księgowość ww. Spółki oświadczyła, iż właścicielka [...] Sp. z o. o. jest osobą chorą i wyjechała na leczenie do Wietnamu. Ponadto z ww. raportu poborcy skarbowego, sporządzonego w dniu 13 marca 2014r., znajdującego się w aktach sprawy, wynika, iż wobec Spółki prowadzona jest sprawa karna w związku z wystawieniem fałszywych faktur. Z uwagi na zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej w miejscu wskazanym jako siedziba Spółki, a także na fakt, że pomimo poszukiwań nie stwierdzono innego majątku Spółki, z którego można by prowadzić skutecznie egzekucję oraz fakt, iż w przypadku kontynuacji postępowania egzekucyjnego nie uzyska się kwot przewyższających wydatki egzekucyjne Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w W., postanowieniami z dnia [...] marca 2014r. oraz z dnia [...] października 2014r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku [...] Sp. z o. o. Zdaniem Sądu wskazane przez organ i znajdujące się w aktach sprawy dowody zaświadczają o bezskuteczności egzekucji wobec Spółki. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, organ egzekucyjny zastosował wszelkie możliwe środki mające na celu ustalenie majątku, z którego egzekucja byłaby możliwa. W świetle powyższych okoliczności, organy podatkowe miały podstawy, aby przyjąć, iż egzekucja prowadzona wobec Spółki okazała się bezskuteczna. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej w W. zgodnie z wymogami wynikającymi z art. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i 2, art. 187 §1 i art. 191 O.p. właściwie ocenił materiał dowodowy co do zaistnienia podstawowej przesłanki odpowiedzialności – bezskuteczności egzekucji wobec spółki. Natomiast Skarżąca nie wskazała żadnego dowodu na istnienie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych. Tym samym, zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały, że w rozpoznawanej sprawie doszło do spełnienia dwóch pozytywnych przesłanek pozwalających na wydanie orzeczenia w przedmiocie odpowiedzialności. Jednocześnie Skarżąca nie wskazała, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające odpowiedzialność Skarżącej, tj. nie wykazała, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (tj. postępowanie układowe), ani też nie wykazała, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jej winy. Skarżąca nie wskazała również mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W tym zakresie koniecznym jest odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 28.02.2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jednolity Dz. U. z 2015r. poz. 233 z późn. zm., dalej jako "ustawa Prawo upadłościowe i naprawcze"). Z art. 10 tej ustawy wynika, że upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl natomiast art. 11 ust. 1 tej ustawy dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Według art. 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 i 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, osoba reprezentująca osobę prawną będącą dłużnikiem, winna zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. Wystąpienie którejkolwiek z tych okoliczności obliguje członka zarządu do złożenia wniosku o upadłość. Jeżeli zatem dłużnik nie wykonuje swoich zobowiązań (zarówno cywilnoprawnych, jak i publicznoprawnych, przy czym to zaniechanie nie musi dotyczyć wszystkich zobowiązań), to jest on niewypłacalny, co rodzi konieczność ogłoszenia upadłości. Z taką koniecznością mamy także do czynienia w przypadku osób prawnych, gdy zobowiązania podmiotu przekroczą wartość jego aktywów, i to nawet wówczas, gdy na bieżąco regulowane są zobowiązania. Warunkiem zwolnienia się przez stronę skarżącą z odpowiedzialności za zaległości spółki było wykazanie, że wniosek o ogłoszenie upadłości tej spółki został zgłoszony w terminie dwóch tygodni od zaprzestania płacenia przez nią długów (wymagalnych zobowiązań pieniężnych) lub w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym zobowiązania spółki przekroczyły wartość jej majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonywała. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że z akt sprawy wynika (w tym z odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców KRS na dzień [...] listopada 2014r. oraz Informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców na dzień [...] marca 2016r.), iż wniosek o ogłoszenie upadłości [...] Sp. z o. o. nie wpłynął, ani nie toczy się postępowanie układowe lub naprawcze wobec tej spółki. Ponadto z akt tych wynika, że zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do listopada 2011r. oraz od stycznia 2012r. do czerwca 2013r. nie były jedynymi nieuregulowanymi zaległościami. Spółka posiadała bowiem zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych począwszy od terminu płatności składki na fundusz ubezpieczeń społecznych oraz fundusz ubezpieczeń zdrowotnych za 01/2008r. W związku z powyższym Spółka wygenerowała zaległości z tytułu nieopłaconych składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (za 01-06, 09/2008r., 01-12/2009r., 01-05, 08, 10- 12/2010r., 01-02, 06-12/2011r. oraz 01-04/2012r.) oraz Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych (za 01-08, 12/2008r., 03, 05-12/2009r., 01-03, 08, 09, 11,12/2010r., 06-07 i 10-12/2011 r.). W związku z tym, zdaniem Sądu, organy podatkowe zasadnie uznały, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powinien być złożony w ciągu 2 tygodni licząc od terminu płatności pierwszej zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2011r., tj. od dnia 26.09.2011r., gdyż od tego momentu Spółka nie wykonywała wymagalnych zobowiązań wobec dwóch wierzycieli, tj. Skarbu Państwa oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jak wskazano powyżej - wniosek taki nie został w ogóle złożony. Ponadto organ odwoławczy przeanalizował sprawozdania finansowe Spółki za lata 2010-2012 pod kątem wystąpienia przesłanki określonej w art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego i wskazał, że dane wynikające z tego sprawozdania pokazują, że Spółka osiągnęła wzrost zobowiązań w stosunku do posiadanych aktywów przez Spółkę oraz wzrost uzyskanej straty, która w 2012r. wyniosła [...] zł. Jak wynika ze sprawozdania finansowego za 2012r. kapitał własny kształtował się na poziomie ujemnym [...] zł, z czego wynika bezspornie, iż kwota zobowiązań Spółki znacznie przekroczyła wartość jej majątku. Powyższe ustalenia potwierdzają słabą kondycję finansową Spółki, a także zaistnienie kolejnej przesłanki uprawniających do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W związku z tym Sąd ocenił jako zasadny wniosek organów podatkowych wydających rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, że w okresie pełnienia przez Stronę obowiązków w zarządzie spółki wystąpiła powinność wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości z uwagi na trwałe zaprzestanie płacenia długów, stanowiące przesłankę upadłości określoną w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Natomiast, jak wynika z akt sprawy Skarżąca nie wykazała w toku postępowania, że gdy była członkiem zarządu spółki został zgłoszony w stosunku do spółki wniosek o upadłość. Nie przedstawiła też żadnych dowodów, świadczących o tym, że wniosek o ogłoszenie upadłości kiedykolwiek został zgłoszony. Z akt sprawy wynika natomiast, co nie jest przedmiotem sporu, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został złożony. Skarżąca nie przedstawiła też mienia spółki, które uwalniałoby Skarżącą od odpowiedzialności. Natomiast w skardze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: art. 116 § 1, art. 165 § 4, art. 150 § 2, art. 138 § 1 oraz 240 § 1 pkt 4 w związku z art. 145 § 1 O.p. Argumentacja Skarżącej zasadniczo odnosi się do postępowania wymiarowego, podczas, gdy w tej sprawie organy podatkowe prowadziły postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe spółki z o.o. A zatem już z tego powodu zarzuty podniesione przez Skarżącą należało uznać za niezasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 165 § 4 ustawy O.p. poprzez błędne wszczęcie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług wobec [...] Sp. z o. o. powtórzyć należy za Dyrektorem Izby Skarbowej, że zarzut ten dotyczy doręczenia korespondencji w postępowaniach podatkowych zakończonych wydaniem decyzji określających Spółce kwotę podatku do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Natomiast w postępowaniu dotyczącym orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej badane jest spełnienie przez organ podatkowy wymogów wskazanych w art. 108 § 2 pkt 2 ustawy O.p. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że wymogi z tego przepisu zostały spełnione, gdyż decyzje wymiarowe Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. zostały doręczone Spółce, w trybie art. 150 § 2 O.p., odpowiednio: w dniu 14 stycznia 2014r. i w dniu 28 sierpnia 2014r., a więc przed wszczęciem postępowania w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego, co nastąpiło w dniu [...] września 2015 r. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie dopatrzył się naruszenia przepisów dotyczących doręczenia decyzji wymiarowych Spółce. Rację ma Dyrektor Izby Skarbowej, że doręczenie decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług wobec [...] Sp. z o. o. nastąpiło zgodnie z art. 150 § 2 O.p., gdyż decyzje te zostały skierowane na adres Spółki figurujący w Krajowym Rejestrze Sądowym (tj. w W., ul. L. [...] m. [...]). Adres ten nie został ani zmieniony, ani wykreślony. Zauważenia wymaga, że zarówno decyzja Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2013r. jak i z dnia [...] grudnia 2013r. oraz z dnia [...] sierpnia 2014r. zostały doręczone zgodnie z regulacjami dotyczącymi doręczeń wynikającymi z art. 145 § 1 oraz 151 O.p. W odniesieniu do tych decyzji przesyłki, zawierające ww. decyzje, nie zostały odebrane w siedzibie lokalu Spółki. Przesyłki były dwukrotnie awizowane, a następnie zwrócone do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". A zatem rację mają organy podatkowe, że decyzje wymiarowe zostały skutecznie doręczone Spółce, zgodnie z art. 150 § 2 O.p. Zgodnie bowiem z art. 150 § 2 O.p., w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 tej ustawy, dochodzi do zastępczego doręczenia przesyłki. Jeżeli doręczenie pisma (przesyłki) następuje za pośrednictwem poczty, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 150 § 1 pkt 1 O.p.), przy czym zobowiązana jest do dwukrotnego powiadomienia adresata przesyłki o pozostawieniu jej w określonej placówce pocztowej (art. 150 § 1a). Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Natomiast zawiadomienie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 O.p.). W związku z powyższym przyznać należy rację organom podatkowym, że zarówno postanowienia o wszczęciu postępowań podatkowych wobec spółki w zakresie określenia wysokości podatku od towarów i usług, jak i decyzje kończące ww. postępowania zostały doręczone skuteczne. Tym samym ww. postępowania dotyczące wszczęcia postępowań dotyczących określenia wysokości zobowiązania Spółki z tytułu podatku od towarów i usług nastąpiło zgodnie z art. 165 § 4 O.p. W konsekwencji nie doszło do naruszenia zarzucanego w skardze art. 165 § 4 O.p. jak również art. 150 § 2 tej ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 O.p. poprzez brak zastosowania tego przepisu w sprawie dotyczącej określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług w sytuacji braku faktycznej możliwości kontaktu z przedstawicielami [...] Sp. z o. o. należy wskazać, że również w tym przypadku Skarżąca podnosi zarzut, który powinien być zgłoszony w ramach postępowania wymiarowego (przy czym jak wynika z akt sprawy spółka nie złożyła odwołań od decyzji wymiarowych). Ponieważ niniejsze postępowanie dotyczy orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, a nie określenia Spółce, za długi której ta osoba odpowiada, zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, to podnoszona przez Skarżącą kwestia nie może być przedmiotem badania, a w konsekwencji i kontroli Sądu. W niniejszym postępowaniu badana jest jedynie okoliczność, czy decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego weszła do obrotu prawnego, tj. czy została spełniona przesłanka wynikająca z art. 108 § 2 O.p. W tej kwestii tut. Sąd już się wypowiedział we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. W związku z tym zarzut w tym zakresie należało uznać za niezasadny. Odnosząc się natomiast do kwestii zawieszenia działalności gospodarczej przez [...] Sp. z o.o. należy podzielić pogląd Dyrektora Izby Skarbowej, że zawieszenie działalności gospodarczej nie jest jednoznaczne z utratą osobowości prawnej. Spółka wciąż istnieje, posiada zdolność do czynności prawnych, a jej organy dalej funkcjonują. Dopiero wykreślenie Spółki z ustawowego rejestru, tj. Krajowego Rejestru Sądowego powoduje jej utratę bytu prawnego. Ponadto zgodnie z art. 14a ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015r., poz. 284) w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca wykonuje wszelkie obowiązki nakazane przepisami prawa, w tym sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu dotyczącego danych adresowych Spółki. Natomiast kwestia faktur VAT, wystawionych przez spółkę na rzecz [...] Sp. z o. o., [...] Sp. z o. o. "[...]" Sp. z o. o., co jest kwestionowane przez Stronę, dotyczy postępowania wymiarowego, a nie niniejszego postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej. Również zarzut dotyczący naruszenia art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 145 § 1 O.p. poprzez brak zastosowania w sprawie w sytuacji, gdy Strona ze względu na błędne doręczenie pism nie mogła wziąć udziału w postępowaniu dotyczącym określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług [...] Sp. z o. o. nie mógł być uwzględniony. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, przy czym stosownie do art. 241 § 2 pkt 1 O.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Skoro, jak wynika z akt sprawy, żądanie wznowienia postępowań podatkowych dotyczących określenia Spółce wysokości zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług nie zostało wniesione, to organ nie mógł z urzędu wznowić ww. postępowań podatkowych. Ponadto, wskazać należy, że na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017r., ustanowiony w sprawie pełnomocnik, złożył wnioski o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie: na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ ujawnił się czyn zabroniony, który – zdaniem pełnomocnika - wywierać będzie niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy oraz na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w związku z tym, iż w tut. Sądzie na rozpatrzenie oczekują sprawy dotyczące decyzji wymiarowych związanych z niniejszą sprawą. Sąd oddalił oba wnioski. W odniesieniu do pierwszego wniosku Sąd stwierdził, że okoliczności przywołane przez pełnomocnika jako podstawa do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie nie mieszczą się w dyspozycji art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż nie mają wpływu na niniejsze postępowanie sądowe. Okoliczność, że na skutek ujawnienia się czynu zabronionego prowadzone jest postępowanie przez właściwą Komendę Rejonową Policji nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że wynik tego postępowania będzie miał wpływ na niniejsze postępowanie sądowe, które dotyczy odpowiedzialności osoby trzeciej, a nie określenia zobowiązania podatkowego spółki [...]. Jak natomiast wynika z uzasadnienia wniosku o zawieszenie okoliczność wskazywana przez pełnomocnika jest związana z kwestionowaniem przez Stronę ustaleń odnośnie do stanu faktycznego przyjętego w decyzjach wymiarowych wydanych przez organ podatkowy wobec spółki [...]. W odniesieniu do drugiego wniosku Sąd zauważa, że istotnie w tut. Sądzie oczekują na rozpatrzenie skargi spółki [...] na odmowę uchylenia w całości decyzji określającej kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty z tytułu faktur wystawionych w kwietniu 2013 r. i maju 2013r. oraz odmowę uchylenia w całości decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2012 r. oraz kwotę podatku do zapłaty z tytułu faktur (sygn. akt III SA/Wa 2548/16, III SA/Wa 2549/16 oraz III SA/Wa 2550/16). Są to więc skargi na decyzje organów podatkowych wydanych w trybie nadzwyczajnym w odniesieniu do decyzji wymiarowych wydanych wobec spółki [...]. W związku z tym, zdaniem Sądu, również ta okoliczność nie uzasadniała zawieszenia niniejszego postępowania, gdyż brak jest wystarczającej zależności między tymi sprawami. Powyższe sprawy dotyczą wznowienia postępowania w sprawie zobowiązania podatkowego spółki [...], a niniejsze postępowanie dotyczy postępowania o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości tej spółki. A zatem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest uzależnione od wyniku postępowania sądowego w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania wymiarowego wobec spółki. Zdaniem Sądu uzyskanie przez spółkę [...] korzystnych dla niej rozstrzygnięć w powołanych sprawach może skutkować wnioskiem o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Na obecnym etapie wnioski o zawieszenie postępowania Sąd uznał za przedwczesne i nie wyczerpujące przesłanek do zawieszenia postępowania na podstawie art. art. 125 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Podsumowując, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, stwierdza, iż zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a organ wydał zaskarżoną decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, którego ocena jest prawidłowa, podobnie jak dokonana subsumcja do przepisów prawa materialnego. Wyniki postępowania dowodowego przeprowadzone przez organ znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.