III SA/Wa 1396/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym oddala skargę 1. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...]maja 2007 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 220 § 2 w związku z art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), dalej: "ord.pod.", art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856, z późn. zm.) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. M. (dalej: "skarżąca" lub "strona") postanowiło utrzymać w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2007 roku, znak: [...], w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...] (dz. ew. nr [...]). 2. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2006 r. po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o zwrot nadpłaty w wysokości 164,68 złotych, Prezydent W. wydał decyzję nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. We wniosku strona wskazała, że należny podatek za lata 2000-2005 wyniósł łącznie 2.760,90 złotych i powinien być ściągnięty od czterech współwłaścicieli nieruchomości po 690,22 złotych od każdego z nich. Stwierdziła, że jeden z współwłaścicieli nie wpłacił w latach 2000-2005 żadnej raty podatku. Ponieważ wpłaty na podatek od nieruchomości dokonywane są imiennie, skarżąca nie wyraziła zgody na dysponowanie nadpłaconym przez nią podatkiem przez organ podatkowy i pokrycie nadpłatą powstałych zaległości. W ocenie skarżącej, w powołanym okresie wpłaciła kwotę w łącznej wysokości 854,90 zł, a tym samym należy jej się zwrot nadpłaty w wysokości 164,88 zł. Strona złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które w dniu [...] sierpnia 2006r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Pismem z dnia 20 listopada 2006 r. skarżąca podtrzymała swoje żądanie w sprawie zwrotu nadpłaty. 3. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku Prezydent W. ponownie odmówił stwierdzenia nadpłaty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za opisaną nieruchomość w W. Uzasadniając decyzję przypomniał, że przedmiotowa nieruchomość stanowi współwłasność czterech osób, a stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz.844), dalej "u.p.o.l.", jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Organ podatkowy wyjaśnił, że solidarność współwłaścicieli polega na tym, iż każdy z nich odpowiada za całość zobowiązania podatkowego. Natomiast współwłasność oznacza sytuację gdy własność tej samej rzeczy niepodzielnie przysługuje kilku osobom. Współwłasność jest więc własnością przysługującą kilku podmiotom, gdzie każdy ze współwłaścicieli ma prawo do całej rzeczy, a żaden nie ma prawa do wyodrębnionej części fizycznej. Tak jak długo istnieje współwłasność nieruchomości adresatami decyzji są wszyscy współwłaściciele. Organ podatkowy stwierdził, że nie jest uprawniony do dzielenia zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości zgodnie z przypadającymi podatnikom częściami ułamkowymi we współwłasności, ponieważ dokonanie takiego podziału łamałoby istotę solidarnego zobowiązania do płacenia podatku przez współwłaścicieli. Organ podatkowy wyjaśnił też, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że opodatkowaniu podlega posiadanie nieruchomości bez względu na to, czy nieruchomość ta przynosi dochody, a także, czy jest zamieszkiwana przez współwłaścicieli czy też nie. Zapłacenie podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, przez co pozostali podatnicy nie są obciążeni tym świadczeniem. Zwrócił uwagę, że w praktyce współwłaściciele dzielą między sobą kwotę podatku w oparciu o przypadający im udział we współwłasności i z reguły jeden z nich opłaca podatek od całej nieruchomości. Organy podatkowe wymierzają natomiast podatek osobom fizycznym w kwocie ogólnej w jednym nakazie płatniczym, adresowanym do wszystkich współwłaścicieli. Zaznaczył, iż zgodnie z art. 72 § pkt 1 ord. pod., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, a analiza konta podatkowego nr 2020101 dotyczącego przedmiotowej nieruchomości nie wykazała istnienia nadpłaty. 4. Od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W odwołaniu zwróciła się o wyjaśnienie, dlaczego organ podatkowy podjął decyzję o odmowie zwrotu nadpłaty w zobowiązaniu pieniężnym. Stwierdziła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie przekonuje jej, ponieważ warunkiem sprzedaży części działki ewidencyjnej nr [...] położonej przy ul [...] było zobowiązanie współwłaścicieli do solidarnego wywiązywania się z zobowiązań podatkowych. Podniosła ponadto, że nie udostępniono jej wglądu do akt sprawy po uzupełnieniu korespondencji wysłanej na adres dłużnika w sprawie uregulowania zaległości podatkowej oraz stwierdziła, że nie ma przeszkód do wypłacenia jej nadpłaconej kwoty podatku, z uwagi na dokonywane imiennie wpłaty przez współwłaścicieli nieruchomości położonej przy ulicy [...] Zwróciła się również o wyjaśnienie korekty zobowiązania pieniężnego w 2005 roku w wysokości 119,37 złotych, wykazanej w piśmie z dnia 3 listopada 2006 r. jako wpłata Z. K., który w jej ocenie nie dokonał żadnej wpłaty na rzecz zobowiązań podatkowych od 1999 roku oraz o poinformowanie skarżącej, na jakim etapie znajduje się postępowanie egzekucyjnego prowadzone wobec Z. K. 5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji powołując art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 u.p.o.l. powtórzył, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, której skarżąca jest jednym ze współwłaścicieli ciąży solidarnie na wszystkich czterech współwłaścicielach. Podkreślił również, że istota solidarnego obowiązku podatkowego sprowadza się do tego, że wszyscy współwłaściciele są zobowiązani do płacenia podatku od nieruchomości wspólnej i zapłacenie całego podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w stosunku do wszystkich. Organ podatkowy wymierza zatem podatek osobom fizycznym w kwocie ogólnej w jednym nakazie płatniczym, gdyż nie jest upoważniony do dzielenia zobowiązania między współwłaścicieli. Stosownie do art. 72 § 1 pkt 1 ord. pod. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Z akt sprawy wynika, że na dzień 16 lutego 2007 r. zaległość z tytułu podatku od przedmiotowej nieruchomości wynosiła 301,70 złotych, brak zatem podstaw do żądania zwrotu nadpłaty. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieudostępnienia akt, organ odwoławczy wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. (znak:[...]) wyznaczono stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca zapoznała się z materiałem dowodowym w dniu 15 listopada 2006 r. 6. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o unieważnienie zaskarżonej decyzji. Zwróciła uwagę na istniejące w dokumentacji błędy w nazwiskach współwłaścicieli nieruchomości, niezgodności w ewidencji gruntów (Sąd oddalił jej skargę na niezgodności w ewidencji gruntów). Powtórzyła, że nie udostępniono jej wglądu do akt sprawy oraz ponownie stwierdziła, że organ podatkowy naliczał zobowiązania pieniężne nieprawidłowo, a podatek nadpłacony przez skarżącą zaliczał dłużnikowi – Z. K., który za wspólną nieruchomość podatków nigdy nie płacił. Do 1999 roku podatek w pełnej wysokości płaciła matka skarżącej, a od 2000 roku wpłat dokonują imiennie współwłaściciele. Strona poinformowała też Sąd o otwarciu i ogłoszeniu testamentu jej matki oraz o utrudnianiu przez Z. i W. K. zniesienia współwłasności, braku solidarnego wywiązywania się z płacenia podatku od nieruchomości i zobowiązań zawartych w akcie notarialnym oraz o konieczności unieważnienia aktów notarialnych. 7. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Organ odwoławczy stwierdził, że pomimo dwukrotnego wyłożenia zasady odpowiedzialności solidarnej w rozstrzygnięciach obu instancji, skarżąca nadal jest przekonana o swojej odpowiedzialności wyłącznie za wysublimowany udział w prawach do nieruchomości. W jego ocenie skarżąca nie chce przyjąć do wiadomości faktu o rozliczaniu się dłużników solidarnych w ramach regulacji określonych przepisami prawa cywilnego, a w takich sprawach organy administracyjne nie mogą być negocjatorem. Stwierdził również, że nie ma podstaw, aby organy administracji publicznej podejmowały czynności zastępujące strony w zakresie unieważnienia wiążących je aktów notarialnych, problem ewentualnej zmiany w ewidencji gruntu nie był przedmiotem postępowania, a pojawiające się w aktach błędy w określaniu stron nie wpłynęły na treść decyzji podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 8. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U., Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). 9. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2007 roku, znak: [...], w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] W ocenie skarżącej, każdy ze współwłaścicieli stanowiącej przedmiot opodatkowania nieruchomości, powinien płacić podatek od tej nieruchomości w takiej samej wysokości. Dlatego też obowiązkiem organu podatkowego jest egzekwowanie podatku od poszczególnych współwłaścicieli w wysokości przypadającej na udział w nieruchomości tego współwłaściciela. Według strony opisane wyliczenie podatku jest możliwe, ponieważ współwłaściciele płacą raty podatku na imiennych blankietach. Zgodnie z wyliczeniami skarżącej, zapłaciła ona więcej niż część kwoty podatku, która przypada jej do zapłaty. W konsekwencji uważa ona, że obowiązkiem organu podatkowego był zwrot nadpłaconego przez skarżącą podatku. 10. Sąd podkreśla, że przedstawiana przez skarżącą koncepcja obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości wspólnej nie ma podstawy w obowiązujących przepisach prawa. Organy podatkowe wielokrotnie wyjaśniały skarżącej, na czym polega obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości oraz dlaczego organy kierują nakaz zapłaty podatku do wszystkich współwłaścicieli, nie rozliczając kwoty podatku proporcjonalnie do posiadanego przez każdego z nich udziału w nieruchomości. W związku z powyższym, po raz kolejny przypomnieć należy, że na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące : 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie : a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Stosownie zaś do art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (z zastrzeżeniem ust. 5, który dotyczy tzw. przymusowej współwłasności ułamkowej w nieruchomości, w której ustanowiono odrębne nieruchomości lokalowe - art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 - i w niniejszym stanie faktycznym nie ma zastosowania). Przypomnieć również należy, że stosownie do art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 1993 r., Nr 94, poz.431) osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Natomiast łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Nakaz płatniczy jest decyzją wymiarową w rozumieniu art. 21 § 1 pkt 2 ord. pod., w której można wymierzyć więcej niż jeden podatek. Charakteryzuje się również tym , ze w przypadku współwłasności gruntów , może być wystawiony na któregokolwiek ze współwłaścicieli. W niniejszym stanie faktycznym poza sporem pozostaje, że właścicielami nieruchomości (gospodarstwa rolnego) położonej w Warszawie przy ul. [...] (dz. ew. [...]) są: K. M., M. K., W. K. i Z. K. Wskazani czterej współwłaściciele są podatnikami zobowiązanymi do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego od tej nieruchomości. Nieruchomość, która stanowi współwłasność jest odrębnym przedmiotem opodatkowania, a obowiązek podatkowy obciąża solidarnie wszystkich współwłaścicieli. Zgodnie z art. 366 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, mającego tu zastosowanie na podstawie art. 91 ord. pod. wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych, przy czym aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Istota solidarnego obowiązku podatkowego sprowadza się do tego, że wszyscy współwłaściciele są zobowiązani do płacenia podatku od nieruchomości wspólnej, ale zapłacenie całego podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w stosunku do wszystkich. Organ podatkowy wymierza zatem podatek osobom fizycznym w kwocie ogólnej w jednym nakazie płatniczym, gdyż nie jest upoważniony do dzielenia zobowiązania między współwłaścicieli. Mimo że nakaz płatniczy jest wystawiony i doręczony tylko jednemu ze współwłaścicieli, organ podatkowy będzie mógł żądać zapłaty podatku od któregokolwiek z pozostałych współwłaścicieli. Podkreślić jednak należy, iż współwłaściciele mogą określić między sobą zasady opłacenia podatku od wspólnej nieruchomości. Niewywiązywanie się przez któregokolwiek z określonych wspólnie obowiązków, nie może być jednak przedmiotem zainteresowania organów podatkowych. Jeżeli zobowiązanie podatkowe, stosownie do zasad odpowiedzialności zbiorowej, zostanie wyegzekwowane od któregokolwiek z podatników w części, która nie odpowiada wewnętrznym rozliczeniom współwłaścicieli, wzajemne roszczenia dłużników solidarnych mogą być dochodzone na drodze cywilnoprawnej. Przepisy prawa podatkowego nie zawierają w tym zakresie żadnych reguł. Relacje między współwłaścicielami nieruchomości, nie podlegają również ocenie sądu administracyjnego, któremu podlegają sprawy z zakresu kontroli administracji publicznej, w tym ocena, czy organy państwa działają na podstawie przepisów prawa. W konsekwencji żądanie zwrotu nadpłaty skarżącej nie mogło zostać przez organy podatkowe uwzględnione, ponieważ dokonana na skutek jej wniosku kontrola konta podatkowego dotyczącego nieruchomości znajdującej się przy ulicy [...] nie wykazała na dzień 16 lutego 2007 r. nadpłaty. W świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bez znaczenia pozostaje okoliczność, że skarżąca – jak twierdzi – zapłaciła wyższą kwotę podatku od nieruchomości objętej łącznym zobowiązaniem pieniężnym niż pozostali współwłaściciele. W świetle powołanej ustawy istotny jest fakt zapłaty podatku, niezależnie od tego, który ze współwłaścicieli będących podatnikami, podatek określony w nakazie płatniczym zapłacił, powodując tym samym wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. 11. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż dane w ewidencji gruntów nie są zgodne ze stanem faktycznym, stwierdzić należy, że okoliczność ta nie może zostać zbadana w niniejszym postępowaniu. Prawidłowe jest bowiem stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. odnośnie związania organów podatkowych w zakresie ustaleń co do danych dotyczących nieruchomości, z danymi wynikającymi z wypisu z rejestru gruntów. Stanowi o tym art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.). W orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1999 nr 2, poz. 67, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995 nr 42, poz. 24, wyrok SN z dnia 13 lutego 2003 r., III RN 22/02, OSNP 2004 nr 6, poz. 92). Dane wynikające z ewidencji gruntów lub budynków mogą być oczywiście zakwestionowane, a wynikające z nich domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy może być obalone. Jednakże weryfikacja tych danych nie może być przeprowadzona przez organy podatkowe, gdyż nie posiadają one takich kompetencji. Organy właściwe do prowadzenia ewidencji i sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jeżeli więc skarżąca kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinna najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w powołanym akcie prawnym, a następnie, w przypadku uwzględnienia zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie decyzji podatkowych wydanych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. 12. Odnosząc się do zarzutu, że w aktach administracyjnych wydawanych przez organy podatkowe błędnie powołano nazwiska podatników, stwierdzić należy, że powyższe uchybienia w niniejszej sprawie nie wpłynęły na treść decyzji podatkowych, bowiem nie pojawiła się wątpliwość, co do określenia adresatów decyzji. Skarżąca nie kwestionowała, że jest współwłaścicielem nieruchomości przy ulicy [...] a także, iż jest podatnikiem podatku od tej nieruchomości. Zwrócić jednak uwagę należy, że przepisy ordynacji podatkowej – art. 215 tej ustawy, przewidują tryb weryfikacji aktów administracyjnych zawierających oczywiste omyłki. Organ podatkowy może je prostować zarówno z urzędu jak i na wniosek strony. 13. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.