III SA/Wa 1397/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi B. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia oddala skargę Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] kwietnia 2009r. sygn. akt [...] spadek po R. P. zmarłym w dniu [...].05.1991r. na podstawie ustawy nabył syn B. P. (dalej jako Skarżący, Strona) w całości. Ww. postanowienie uprawomocniło się z dniem 13 maja 2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. ustalił, że w skład spadku po zmarłym R. P. wchodził udział 1/2 części zabudowanej nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. [...] o pow. 2.519 m2 położonej w G.. Strona nie złożyła zeznania o nabyciu majątku w drodze spadku, do czego była zobowiązana na podstawie art. 17a ustawy z dnia 28.07.1983r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. Nr 93 z 2009r. poz. 768 ze zm.), oraz nie określiła w żaden inny sposób wartości udziału ½ części zabudowanej nieruchomości. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...].04.2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wszczął postępowanie w sprawie opodatkowania nabycia spadku po zmarłym w dniu [...].05.1991r. R. P.. Do wyceny przedmiotowego udziału organ podatkowy powołał biegłego, który w dniu 29.09.2014r. dokonał oględzin i wyceny nieruchomości będącej przedmiotem spadku, szacując wartość majątku na kwotę 235.700,00 zł. Organ na podstawie faktury wystawionej przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego przyjął koszt wyceny przedmiotowej nieruchomości w wysokości 984,00 zł. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z dnia [...] listopada 2014r. obciążył Stronę kwotą 984,00 zł tytułem kosztów wyceny ww. nieruchomości nabytej w drodze dziedziczenia. Powyższe postanowienie zostało doręczone Stronie w dniu 8.12.2014r. Następnie w dniu 23.12.2014r. do organu podatkowego pierwszej instancji wpłynęło pismo Strony z dnia 22.12.2014r. (data stempla pocztowego 22.12.2014r.) zatytułowane jako "Odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...].11.2014r. Urzędu Skarbowego w G." Z ww. pisma wynikało, że Strona zarzuca bezprawność wskazanej decyzji i za równie bezprawne i bezprzedmiotowe uznaje postanowienie z dnia [...].11.2014r. nr [...]. Organ odwoławczy potraktował przedmiotowe pismo również jako zażalenie na ww. postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu wskazał, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] zostało doręczone Stronie w dniu 8 grudnia 2014r., o czym świadczy własnoręczny podpis Skarżącego. W związku z tym, w ocenie Organu, początek biegu terminu do wniesienia zażalenia od przedmiotowego postanowienia należy liczyć od dnia 9 grudnia 2014r. Termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 15 grudnia 2014r. Ponieważ zażalenie z dnia 22 grudnia 2014r. zostało wniesione za pośrednictwem poczty w dniu 22 grudnia 2014r. (data stempla pocztowego), a zatem przewidziany ustawowo termin do wniesienia środka odwoławczego nie został zachowany. W skardze, wniesionej jednocześnie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego i wymienione postanowienie, Skarżacy złożył szereg zarzutów. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że wyrokiem z dnia 06 maja 2016, wydanym w sprawie III SA/Wa 1396/15 oddalił skargę na w.w. decyzję, a w uzasadnieniu wyroku szczegółowo odniósł się do zarzutów 1, 2, 4 i 5 tej skargi. Zaskarżonego w sprawie niniejszej postanowienie dotyczył punkt 3 skargi, w którym Skarżący zarzucił skarżonemu postanowieniu bezprawność i bezprzedmiotowość oraz nieważność. Na poparcie swego stanowiska Skarżący stwierdził, że Urząd Skarbowy będąc świadomym postępowania przeciwko niemu w sposób rażąco niezgodny z prawem, zamówił operat u biegłego, który także potwierdził nieprawdę w zakresie struktury zabudowań istniejącej na działce Skarżącego, w ślad za treścią decyzji podatkowej dotyczącej podatku od nieruchomości za 2013r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zakres kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie ze skargi na określony akt organu administracji publicznej determinuje przedmiot zaskarżenia. W sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia było postanowienie organu odwoławczego wydane w oparciu o art. 228 w związku z art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa. Nakładają one na organ podatkowy obowiązek wstępnego badania przesłanek postępowania zażaleniowego i powinność dokonania ustaleń, czy istnieją przyczyny wyłączające możliwość załatwienia sprawy co do istoty. Organ odwoławczy ma obowiązek ocenić dopuszczalność zażalenia tj., czy zostało wniesione w ustawowym terminie oraz czy spełnia warunki wynikające z art. 222 Ordynacji podatkowej. Brak możliwości merytorycznego rozpatrzenia zażalenia organ podatkowy stwierdza w formie postanowienia. Zgodnie z art. 236 § 2 powołanej ustawy Ordynacja podatkowa, zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia Stronie. Stosownie do art. 239 Ordynacji podatkowej do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Natomiast sposób obliczania terminu liczony jest zgodnie z art. 12 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego dnia z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, prawidłowo ustalonym przez organy Podatkowe, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...].11.2014r. nr [...] zostało doręczone Stronie w dniu 8.12.2014r. i opatrzone własnoręcznym podpisem Skarżacego (K-81). Zatem początek biegu terminu do wniesienia zażalenia od przedmiotowego postanowienia należy liczyć od dnia 9.12.2014r., a termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 15.12.2014r. Zażalenie z dnia 22.12.2014r. zostało wniesione za pośrednictwem poczty w dniu 22.12.2014r. (data stempla pocztowego), a zatem przewidziany ustawowo termin do wniesienia środka odwoławczego nie został zachowany. Ze względu na konieczność odpowiedniego stosowania art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej do zażaleń, stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia zażalenia nie zależy od uznania organu odwoławczego. Obowiązek taki wynika wprost z ustawy, a każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu, stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Jak trafnie zauważył organ wydający zaskarżone postanowienie, był on nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wydania takiego postanowienia. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 01.10.2009r. sygn. akt I FSK 854/08, WSA w Warszawie z dnia 18.03.2011r. sygn. akt III SA/Wa 1784/10; WSA w Gdańsku z dnia 13.09.2011r. sygn. akt I SA/Gd 477/11). Uchybienie ustawowemu terminowi do wniesienia zażalenia obliguje zatem do wydania postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Ze względu na wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...].11.2014r. nr [...] stało się ostateczne. Zatem zagadnienie obciążenia Skarżącego kosztami ustalenia wartości nieruchomości, nabytej w drodze dziedziczenia, nie może zostać zbadane przez Sąd. Na marginesie tylko Sąd zauważa, że zarzuty, zawarte w końcowej części skargi, dotyczące przestępstw, popełnionych (zdaniem Skarżącego) m.in. przez biegłego, nie mogły stać się przedmiotem zainteresowania Sądu Administracyjnego, który nie ma uprawnień w tym względzie. Sąd Administracyjny nie może badać czy, ani jakie, przestępstwo zostało popełnione, gdyż zadaniem Sądu była kontrola zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem. Z tej samej przyczyny Sąd nie mógł badać "istnienia nieformalnego związku" między Urzędem Skarbowym i biegłym, zarzucanego na s.3 skargi. Z tych przyczyn skarga została oddalona na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).