III SA/Wa 1413/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Protokolant referent stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 stycznia 2015 r. nr IPPP2/443-969/14-6/KOM w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę A. P. (dalej: "Skarżąca" lub "Wnioskodawczyni") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku ewidencji na kasie rejestrującej dostawy towarów wraz z kosztami jej przesyłki. We wniosku przedstawiła następujący stan faktyczny: Skarżąca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i w latach 2011-2012 rozliczała się na podstawie podatkowej książki przychodów i rozchodów. Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą polegającą na internetowej sprzedaży towarów. Zgodnie z warunkami sprzedaży, sprzedaży podlegał tylko towar, a odbiór tego towaru i koszty związane z wysyłką towaru za pośrednictwem danego operatora pocztowego spoczywały na nabywcy. Wnioskodawczyni określała koszty dostawy hipotetycznie z dołu. W umowie aukcji wraz z opisem sprzedawanego towaru bądź w regulaminie sklepu internetowego, Wnioskodawczyni zamieszczała informację/klauzulę następującej treści: "Kupujący udziela pełnomocnictwa sprzedającemu wymienionego w wiadomości dla kupującego (dalej załącznikiem do umowy) do zawarcia w jego imieniu i na jego rachunek umowy o świadczenie usług pocztowych z operatorem pocztowym (dalej OP) i przesłaniem w jego imieniu zakupionych przedmiotów, przy czym kupujący ponosi wszystkie koszty związane z zawarciem umowy z OP, tj. kosztów eksploatacyjnych pojazdu, opakowania, transportu i inne" bądź inną, z której jednoznacznie wynikało, że zawierający umowę udzielił pełnomocnictwa Wnioskodawczyni do zawarcia w Jego imieniu i na Jego rachunek umowy o świadczenie usług pocztowych z operatorem pocztowym (dalej OP) i przesłaniem w Jego imieniu zakupionych przedmiotów. Zapłata za towar i dostawę (dostawy w imieniu i na rachunek nabywcy) następowała łącznie na rachunek bankowy bądź przekazem pocztowym. Zapłata za towar ewidencjonowana była w podatkowej książce przychodów i rozchodów. Zapłata za dostawę była zwrotem dla Wnioskodawcy za wydatki poniesione w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ewidencjonowana była na odrębnym koncie przejściowym - koncie kosztowym. Wydatki z zerową stawką VAT, jak i ze stawką 23% VAT, jakie ponosiła Wnioskodawczyni w imieniu swoich (mocodawców/nabywców) przeznaczone na dostawy towaru nie były ujmowane w podatkowej książce przychodów i rozchodów, ponieważ zwrot wydatków nie jest obrotem, w związku z udzielonym pełnomocnictwem. W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić, że wydatki z zerową stawką VAT, jak i ze stawką 23% VAT, jakie ponosiła Wnioskodawczyni w imieniu swoich (mocodawców/nabywców) ewidencjonowane były na koncie przejściowym. Na żądanie mocodawcy wystawiano notę księgową określająca wysokość poniesionych kosztów, w związku z nadaniem przesyłki w imieniu i na rachunek mocodawcy. Ewentualna nadwyżka była zwracana kupującemu pod warunkiem, że: 1. nie była większa od kosztów przelewu bankowego/przekazu pocztowego, chyba że kupujący pokrył koszty przelewu, 2. kupujący wskazał, gdzie i w jaki sposób ma zostać zwrócona. Wnioskodawczyni nigdy nie wykazywała na dowodach sprzedaży (paragon, faktura) kosztów dostawy, ponieważ jak wyżej wyjaśniono, działanie w imieniu nabywcy lub usługobiorcy nie jest obrotem. Obrót w 2011 r. wyniósł 212 299 zł, a w 2012 r. wyniósł 260 970 zł. W uzupełnieniu Wnioskodawczyni wskazała, że sprzedaż towarów przez Internet prowadzona jest od czerwca 2008 r. na rzecz osób fizycznych i sporadycznie na rzecz innych podmiotów. Wszelkie zapłaty za towar następowały na rachunek bankowy Wnioskodawczyni. Kasa fiskalna została wprowadzona w czerwcu 2009 r. W związku z powyższym Skarżąca zapytała, czy udzielone przez kupującego pełnomocnictwo, w którym kupujący upoważniał Wnioskodawczynię do nadania towaru w jego imieniu i na jego rzecz, tym samym Wnioskodawczyni działała jako nabywca, zwalniało z ewidencjonowania na kasie fiskalnej w latach 2011-2012 kosztów dostawy przekazanych przez nabywcę, jak i ewentualnej nadwyżki, jako dodatkowe wynagrodzenie? Zdaniem Skarżącej, zwrot kosztów przekazywanych przez nabywców, którzy ustanowili Wnioskodawczynię swoim pełnomocnikiem nie był obrotem w myśl art. 29 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm.), dalej "ustawa o VAT" i nie wymagał ewidencjonowania takiego zdarzenia na kasie fiskalnej łącznie z zapłatą za towar. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 28 stycznia 2015 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Powołując się na art. 29 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 17, art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, art. 79 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1 ze zm.) dalej "Dyrektywa VAT", art. 98 - art. 109 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), organ wskazał, że przypadku kiedy Wnioskodawczyni posiadała stosowne pełnomocnictwo do zawarcia umowy o usługi pocztowe w imieniu i na rachunek kupującego, wówczas dochodziło do zwrotu kosztów. Skutecznie udzielone, przez nabywcę, pełnomocnictwo skutkowało tym, że otrzymana kwota na dostarczenie przesyłki zakupionego towaru nie wchodziła do podstawy opodatkowania, z uwagi na to, że kwota ta nie stanowiła dla Wnioskodawczyni obrotu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. A zatem Wnioskodawczyni nie świadczyła usługi pocztowej, a nabywała ją od Poczty Polskiej bezpośrednio kupujący. W konsekwencji następował jedynie zwrot kosztów, który nie podlegał opodatkowaniu VAT, gdyż podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rachunek tego nabywcy lub klienta. Minister Finansów stwierdził, że opodatkowaniu nie podlegała jedynie kwota stanowiąca zwrot kosztów przesyłki, natomiast pozostała nadwyżka stanowiła dla Wnioskodawczyni dodatkowe wynagrodzenie związane z transakcją sprzedaży towaru dokonywaną przez Stronę, które na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawczyni była więc zobowiązana uwzględnić w podstawie opodatkowania dostarczanych towarów niewykorzystane kwoty przeznaczone na opłacenie kosztów dostawy, które zostały wpłacone na konto Wnioskodawczyni i niezwrócone nabywcy towarów. Skoro Skarżąca rozpoczęła ewidencjonowanie czynności (sprzedaży wysyłkowej towarów) za pomocą kasy rejestrującej w 2009 r., czyli przed 1 stycznia 2011 r., to nie spełniała ona wszystkich warunków niezbędnych do zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kas rejestrujących na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 36 załącznika. Wnioskodawczyni przekroczyła także w 2011 i 2012 r. kwotę obrotu z działalności, o której mowa w art. 111 ust. 1 ustawy, tj. kwotę 40.000 zł i powstał u niej w 2009 r. obowiązek ewidencjonowania sprzedaży na kasie rejestrującej. Zatem, nie można zgodzić się z Wnioskodawczynią, że w latach 2011-2012 zwrot kosztów przekazywanych przez nabywców nie wymagał ewidencjonowania takiego zdarzenia na kasie fiskalnej łącznie z zapłatą za towar, gdyż w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą u Wnioskodawczyni w tym okresie powstał obrót z tytułu sprzedaży towarów w systemie wysyłkowym, jak i obrót z tytułu nadwyżki jaka pozostała z kwoty przeznaczonej na opłacenie kosztów dostawy, a która to kwota została wpłacona na konto Wnioskodawczyni i nie została przez nią zwrócona nabywcy danego towaru, tj. stanowiła dla Skarżącej dodatkowe wynagrodzenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 79 Dyrektywy VAT, poprzez jego niezastosowanie; 2) art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię; 3) art. 8 ust. 2a poprzez przyjęcie, że wnioskodawczyni działa we własnym imieniu; 4) art. 29 ustawy o VAT. Uzasadniając skargę wskazała, że jeżeli podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych na koncie przejściowym., to równoznaczne jest to z tym, że opodatkowaniu nie podlega całość przekazanej kwoty od nabywcy lub usługobiorcy, która przeznaczona jest na pokrycie wszystkich wydatków działania w imieniu nabywcy lub usługobiorcy. Przez wydatki należy rozumieć opakowanie, koszty eksploatacyjne opakowania, przejazd od placówki nadawczej do punktu nadawczego przewoźnika oraz powrót ( tj. koszty eksploatacyjne pojazdu paliwa) oraz wszystkie inne koszty pośrednie wynikłe i związane z nadaniem przesyłki w imieniu nabywcy. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, a także zaskarżalne postanowienia wydawane w ramach postępowania o udzielenie interpretacji podatkowej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przy czym do spraw wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015r., a z taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, przepis art. 57a p.p.s.a. nie będzie miał zastosowania, co powoduje, że w niniejszej sprawie Sąd nie jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną Interpelację w świetle wskazanych przepisów Sąd uznał, iż odpowiada ona prawu i dlatego skargę należało oddalić. Istota sporu w niniejszej sprawie, mimo iż co do zasady odnosi się do kwestii obowiązku ewidencjonowania przez Skarżącą sprzedaży na kasie fiskalnej w latach 2011-2012, dotyczy opodatkowania podatkiem od towarów i usług kosztów dostawy zakupionego przez klienta towaru, i to nawet bez odniesienia się do opodatkowania ewentualnej nadwyżki, jaka powstała z niewykorzystanej kwoty przeznaczonej na zwrot wydatków przeznaczonych do opłacenia wszystkich kosztów ponoszonych w związku ze zrealizowaniem i przesłaniem zakupionego towaru. Zdaniem Organu, opodatkowanie nadwyżki z niewykorzystanej kwoty przeznaczonej na zwrot wydatków związanych z nadaniem przesyłki, która została zapłacona sprzedawcy towaru, a która nie była zwracana kupującemu stanowiła dla Skarżącej dodatkowe wynagrodzenie związane z transakcją sprzedaży towaru dokonywaną przez Stronę, które na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast posiadanie przez Skarżącą stosownego upoważnienia (pełnomocnictwa) do zawarcia umowy o usługi pocztowe w imieniu i na rachunek kupującego w części odpowiadającej kwocie, którą Skarżąca ponosi na zrealizowanie i przesłanie zakupionego towaru powoduje, że kwota stanowiąca równowartość poniesionych kosztów przesyłki (usług pocztowych) nie wchodzi do podstawy opodatkowania, gdyż nie stanowi dla Skarżącej obrotu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy. Zdaniem Skarżącej, takie stanowisko prawne Organu narusza art. 79 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 2a ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że Wnioskodawczyni działa we własnym imieniu. Przy tak zakreślonych stanowiskach stron, rację przyznać należy Organowi podatkowemu. Jak słusznie bowiem zauważył Organ Interpretacyjny, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie u sług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (...). Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Według art. 8 ust. 2a ustawy w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Zgodnie z art. 29 ust. 1 cyt. ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Z ww. przepisów wynika, że pojęcie podstawy opodatkowania ustawodawca wiąże ze świadczeniem należnym sprzedawcy od nabywcy towaru (usługi). Kształtując w ten sposób podstawę opodatkowania przepisy nie wyodrębniają części należności związanych z podjęciem przez sprzedawcę (usługodawcę) konkretnych czynności w ramach tej dostawy (świadczenia usługi) i mających na celu jej prawidłowe wykonanie. Istotną wskazówkę interpretacyjną przy wykładni ww. przepisu dotyczącego ustalania podstawy opodatkowania stanowią regulacje Dyrektywy Rady 2006/112/WE a zapis art. 29 ust. 1 ustawy nawiązuje do art. 73 Dyrektywy Rady 2006/112/WE. Stosownie do art. 73 powołanej Dyrektywy, postawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi wynagrodzenie (zapłatę), które dostawca towarów lub świadczący usługi otrzymał lub ma otrzymać od nabywcy, klienta lub osoby trzeciej z tytułu wykonanych czynności, łącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takich dostaw. Jak stanowi art. 78 Dyrektywy Rady 2006/112/WE podstawa opodatkowania obejmuje również podatki, opłaty i podobne należności z wyłączeniem podatku od wartości dodanej. Dalej stanowi, że podstawa opodatkowania obejmuje dodatkowe koszty, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi dostawca obciąża nabywcę lub klienta. Państwa Członkowskie mogą uznać za dodatkowe koszty wydatki będące przedmiotem odrębnej umowy. Przepis ten wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego. Art. 79 Dyrektywy 2006/112/WE Rady stanowi natomiast, że podstawa opodatkowania nie obejmuje następujących elementów: a) obniżek cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty; b) opustów i obniżek cen udzielonych nabywcy lub usługobiorcy i uwzględnionych w momencie transakcji; c) kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym. Z przytoczonej wyżej regulacji art. 79 lit. c) Dyrektywy Rady wynika, że wyłączeniu z podstawy opodatkowania podlegają kwoty otrzymane przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rachunek nabywcy lub usługobiorcy. Należy jednak zaznaczyć, że otrzymany przez podatnika zwrot wydatków poniesionych na rzecz zleceniodawcy nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT wówczas, gdy podatnik dysponuje dowodami dokumentującymi rzeczywiste kwoty poniesionych kosztów oraz ww. dowody zostały wystawione na nabywcę (usługobiorcę), w którego imieniu i na rzecz którego poniesione zostały te wydatki. W opisanym stanie faktycznym, Skarżąca poza otrzymywaną zapłatą za zakupiony towar otrzymuje łącznie również kwotę stanowiącą odpłatność za dostawę zakupionego towaru. Strona posiada udzielone przez kupującego pełnomocnictwo, w którym kupujący upoważnia Skarżącą do nadania towaru w jego imieniu. Dlatego też w wydanym rozstrzygnięciu Organ prawidłowo stwierdził, że posiadanie przez Skarżącą stosownego upoważnienia (pełnomocnictwa) do zawarcia umowy o usługi pocztowe w imieniu i na rachunek kupującego w części odpowiadającej kwocie, którą Strona ponosi na zrealizowanie i przesłanie zakupionego towaru powoduje, że kwota stanowiąca równowartość poniesionych kosztów przesyłki (usług pocztowych) nie wchodzi do podstawy opodatkowania, gdyż nie stanowi dla Skarżącej obrotu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy. Zdaniem Sądu, w kontekście przedstawionych przepisów materialnoprawnych, nie budzi zastrzeżeń pogląd Organu podatkowego wyrażony w treści zaskarżonej interpretacji, z którego wynika wyłączenie od opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie posiadanego przez Skarżącą stosownego upoważnienia (pełnomocnictwa) do zawarcia umowy o usługi pocztowe w imieniu i na rachunek kupującego, kwoty stanowiącej równowartość poniesionych kosztów przesyłki którą Skarżąca ponosi na zrealizowanie i przesłanie zakupionego towaru (tj. kwoty, którą Skarżąca wnosi jako opłacenie usług pocztowych związanych z wysyłką towaru). Zastosowanie w sprawie przepisów art. 79 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, pozwoli właśnie na wyłączenie z podstawy opodatkowania kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy. Zapis ten stanowi, że podstawa opodatkowania nie obejmuje następujących elementów: kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy li b usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym. Podatnik musi przedstawić dowód na rzeczywistą kwotę kosztów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c), i nie może odliczyć VAT, który w danym przypadku mógł zostać naliczony. W rozstrzyganej sprawie kwoty otrzymane przez Skarżącą od nabywcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy zostały w myśl ww. zapisu wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Natomiast w odniesieniu do pozostającej u Strony kwoty nadwyżki z niewykorzystanej kwoty przeznaczonej na zwrot wydatków przeznaczonych do opłacenia wszystkich kosztów ponoszonych w związku ze zrealizowaniem i przesłaniem zakupionego towaru (która nie jest zwracana kupującemu), zapis art. 79 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż brak jest jakichkolwiek podstaw aby przyjąć, że Strona działała w czyimkolwiek imieniu bądź na cudzą rzecz. Podkreślić również należy, że w analizowanej sprawie dojazdu do poczty i z powrotem, czy też pakowania zakupionego towaru Skarżąca nie wykonuje w imieniu i na rzecz dostawcy (klienta). Pełnomocnictwo do działania w imieniu i na rzecz kupującego obejmuje tylko koszty samej przesyłki zakupionego towaru. Natomiast pozostałe czynności Skarżąca wykonuje w związku z dostawą, za co otrzymuje wynagrodzenie od kupującego. Dlatego też za bezpodstawny należy uznać zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia art. 79 Dyrektywy 2006/112/WE poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie oraz art. 29 ustawy o VAT. Skarżąca w złożonej skardze zarzuca również naruszenie w wydanej interpretacji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 8 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie, że Wnioskodawczyni działa we własnym imieniu. W tym miejscu wskazać należy, że Skarżąca w uzasadnieniu skargi w żaden sposób nie argumentuje i nie wskazuje w której części wydanego rozstrzygnięcia Organ dokonał naruszenia ww. przepisów. Tym bardziej niezrozumiałe jest zarzucanie naruszenia ww. przepisów, gdyż zapis art. 8 ust. 2a w wydanym rozstrzygnięciu nie był w ogóle stosowany. Dlatego też za bezpodstawny należy uznać również ten zarzut Skarżącej. W odniesieniu do powołanych przez Skarżącą wyroków Sąd zauważa, że orzeczenia te dotyczą zwrotu kosztów, które w niniejsze sprawie, podobnie jak w przywołanych rozstrzygnięciach, nie stanowią obrotu w podatku od towarów i usług, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Dlatego też uznać należy, że powołane wyroki nie są odmienne od przedstawionego w zaskarżonej interpretacji rozstrzygnięcia, gdyż w wydanej interpretacji Organ podatkowy również wskazał, że kwota stanowiąca zwrot kosztów przesyłki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W odniesieniu z kolei do powołanych przez Skarżącą orzeczeń TSUE Sąd stwierdza, że dotyczą one innego zagadnienia, niż sprawa będące przedmiotem wniosku o wydanie Intepretacji. Jednocześnie Sąd zauważa i podkreśla, że wobec niesformułowania przez Skarżącą bezpośrednich zarzutów odnoszących się bezpośrednio do kwestii, która była przedmiotem zapytania Strony we wniosku o wydanie interpretacji, tj. kwestii obowiązku ewidencjonowania na kasie fiskalnej w latach 2011-2012 kosztów dostawy przekazanych przez nabywcę, jak i ewentualnej nadwyżki, jako dodatkowe wynagrodzenie, w sytuacji gdy Skarżąca posiadała udzielone przez kupującego pełnomocnictwo do nadania w jego imieniu i na jego rzecz zakupionego towaru, iż od 1 stycznia 2011 r. zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kas rejestrujących poszczególnych czynności i podatników reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 201 Or. Nr 138, poz. 930). Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 wspomnianego rozporządzenia, zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania do dnia 31 grudnia 2012 r. sprzedaż w zakresie czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia. W pozycji 36 ww. załącznika zawierającego wykaz czynności zwolnionych z obowiązku ewidencjonowania wymieniono dostawę towarów w systemie- wysyłkowym (pocztą lub przesyłkami kurierskimi), z wyjątkiem dostawy paliw płynnych, gajowych oraz dostaw towarów wymienionych w § 4 rozporządzenia, za które zapłata w całości następuje za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo- kredytowej, której jest członkiem), pod warunkiem, że z ewidencji i. dowodów dokumentujących transakcje jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie dostawy zapłata dotyczyła. Zatem, aby podatnik miał prawo do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 36 załącznika, muszą łącznie zostać spełnione następujące warunki: 1) zapłata za dostawę towarów w całości następuje za pośrednictwem poczty lub banku na rachunek bankowy podatnika, 2) towary będące przedmiotem dostawy nie są paliwami płynnymi, gazowymi oraz nie są to towary wymienione w § 4 rozporządzenia, 3) z ewidencji i dowodów dokumentujących transakcje jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie transakcji zaplata dotyczyła, 4) podatnik nie rozpoczął ewidencjonowania tych czynności przed dniem 1 stycznia 2011 r. Niewystąpienie któregokolwiek z nich oznacza brak możliwości zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Z wniosku wynika natomiast, że Skarżąca zajmuje się od 2008 r. wysyłkową sprzedażą towarów przez Internet. Wszelkie zapłaty za towar, obejmujące również koszty przesyłki (dostawy towaru) następowały na rachunek bankowy Wnioskodawczyni, bądź przekazem pocztowym. Kasa fiskalna została wprowadzona w czerwcu 2009 r., a obrót z tej sprzedaży w 2011 r. wyniósł 212.299 zł, zaś w 2012 r. - 260.970 zł. Tak więc, skoro Skarżąca rozpoczęła ewidencjonowanie przedmiotowych czynności (sprzedaży wysyłkowej towarów) za pomocą kasy rejestrującej w 2009 r., czyli przed dniem 1 stycznia 2011 r., to Organ słusznie wywiódł, iż Skarżąca nie spełniała wszystkich warunków niezbędnych do zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kas rejestrujących na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 36 załącznika. Skarżąca przekroczyła także w 2011 i 2012 r. kwotę obrotu z działalności, o której mowa w art. 111 ust. 1 ustawy, tj. kwotę 40.000 zł i powstał u niej w 2009 r, obowiązek ewidencjonowania sprzedaży na kasie rejestrującej. Skoro w latach 2011-2012 w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą u Skarżącej powstał obrót z tytułu sprzedaży towarów w systemie wysyłkowym, jak i obrót z tytułu nadwyżki, jaka pozostała z kwoty przeznaczonej na opłacenie kosztów dostawy, a która to kwota została wpłacona na konto Skarżącej i nie została przez nią zwrócona nabywcy danego towaru, tj. stanowiła dla Skarżącej dodatkowe wynagrodzenie, to Skarżąca miała obowiązek ewidencjonowania takiego zdarzenia na kasie fiskalnej. Rekapitulując dotychczasowe rozważania i ustalenia, Sąd nie stwierdził zarzucanych w skardze naruszeń prawa materialnego, zaś stanowisko prawne wyrażone w zaskarżonej Interpretacji odpowiada prawu. Końcowo Sąd zauważa także, że zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W myśl natomiast treści art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej - w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W zaskarżonej interpretacji, zdaniem Sądu, Organ precyzyjnie i jednoznacznie wyjaśnił swoje stanowisko w sprawie. Stanowisko to zostało zaprezentowane na podstawie przedstawionego przez Skarżącą opis stanu faktycznego. Interpretacja zawiera uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne z podaniem przepisów, które mają w sprawie zastosowanie. W interpretacji podano dlaczego zastosowano konkretne przepisy i z jakiego powodu te przepisy są interpretowane odmiennie od stanowiska Wnioskodawcy. Z samego zaś faktu, że stanowisko Organu jest odmienne od stanowiska Skarżącej nie można wywodzić, że stanowisko Organu jest tym samym nieprawidłowe. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.