III SA/Wa 1422/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 15 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. sp. z.o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – C. sp. z.o.o. w W. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia kwoty podatku od towarów i usług wraz z odsetkami, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia zatem, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w powyższym przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej. Oznacza to, iż wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Tymczasem Skarżąca ograniczyła się do sformułowania wniosku. Nie poparła go żadną argumentacją, nie powołała się nawet na żadną z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bez przywołania okoliczności określonych w tym przepisie, na których strona opiera swój wniosek oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd nie może domyślać się ani, która z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi podstawę wniosku Skarżącej, ani też poszukiwać okoliczności uzasadniających stwierdzenie wystąpienia tej przesłanki oraz dowodów uzasadniających jej istnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.