III SA/Wa 1424/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2014 r. po rozpoznaniu wniosku adw. K.P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości i przekazania do ponownego rozpoznania sprawy ze skargi na czynności egzekucyjne postanawia odmówić "zasądzenia na rzecz adwokat A.S. kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych" z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej Sąd, postanowieniem z 17 września 2013 r. ustanowił J.W. adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w W. , pismem z 5 listopada 2013 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła adw. A. S. . Adw. A. S. udzieliła substytucji adw. K. P. (k 33 akt sądowych)., która wniosła o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów postępowania. Referendarz sądowy, postanowieniem z 24 stycznia 2014 r., przyznał pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za reprezentowanie strony przed Sądem I instancji. Adw. K.P. , pismem z 19 marca 2014 r., poinformowała o sporządzeniu opinii o barku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, oświadczyła, że przekazała opinię stronie, wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz adw. A. S. oraz wskazała, że koszty nie zostały pokryte w całości ani w części. Załączyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej z 14 marca 2014 r. Referendarz sądowy zauważa, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności odrębnie wynagradzanych, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. –sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną (postanowienie z 23 maja 2013 r. II FZ 303/13CBOSA). Postanowienie o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (postanowienie z 8 stycznia 2010 r. I FSK 1648/08 CBOSA, postanowienie z 2 grudnia 2004 r., OZ 720/04, ONSA WSA 2005, nr 5, poz. 93). O udzieleniu pomocy prawnej pełnomocnik z urzędu, zwracając się o "zasądzenie kosztów zastępstwa według norm przepisanych", zdaje się wnioskować z faktu sporządzenia pisma z 14 marca 2014 r., z którego wynika, że (pełnomocnik) "nie znajduje podstaw prawnych do sporządzenia (...) i złożenia do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargi kasacyjnej". Referendarz sądowy wskazuje, że ani rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie .... (Dz.U. z 2013 r, poz. 461 ze zm), ani u.p.p.s.a. (nie wspominając o ustalonej praktyce) nie przewiduje, w przypadku wynagradzania pełnomocnika z urzędu, "zasądzania kosztów zastępstwa" (por art. 250 u.p.p.s.a., treść rozdziału 6 rozporządzenia). Przyczyną niedokonania reinterpretacji wniosku profesjonalnego pełnomocnika i – w konsekwencji – brak przyznania mu, jak wskazano powyżej, "kosztów nieopłaconej pomocy prawnej", było jednak to, że sporządzona i przedstawiona Sądowi "opinia..." nie nosi cech udzielenia pomocy prawnej skarżącemu. W szczególności, w niespełna jednostronicowej "opinii..." (pomijając nagłówki, "lead" i odstępy) pełnomocnik, podmiot, w założeniu, reprezentujący także interesy skarżącego, ograniczył się do wygłoszenia subiektywnego przekonania o trafności rozstrzygnięcia Sądu I instancji niepopartego jakimikolwiek rzeczowymi argumentami. Brak jest analizy przepisów zastosowanych przez Sąd i wskazania podstaw poglądu, dlaczego w sprawie nie zachodzą przesłanki skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej (naruszenie prawa materialnego i istotne naruszenie procedury). Tak sporządzona "opinia..." nie zawiera użytecznej informacji prawnej przydatnej stronie, nie wspominając o realizacji postulatu przekonania strony, co do zasadności skorzystania z prawa zaskarżenia wyroku do Sądu II instancji. Ubocznie tylko referendarz sądowy zauważa, że wskazania pełnomocnika ze strony 2 pisma z 14 marca 2014 r o początku biegu terminu o wniesienia skargi kasacyjnej nie odpowiadają prawu (i przyjętej powszechnie praktyce). Co więcej, wbrew wskazaniom pełnomocnika z urzędu, stronie ustanowiono już pełnomocnika z urzędu, o czym została poinformowana Okręgowa Rada Adwokacka, zatem ponowne ubieganie się przez skarżącego o prawo pomocy w tym zakresie byłoby niecelowe. Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.