III SA/Wa 1444/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant Maria Nałęcz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2005 r. oddala skargę 1. Stan faktyczny wynikający z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. akt sprawy: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., określił p. M. L., dalej jako “Skarżący", “Strona" prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "Usługi Transportowe", zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2005 r. Łączna kwota podatku do zapłaty wynikająca z powyższej decyzji wyniosła 56.776 zł. 2. W dniu [...] grudnia 2010 r. na podstawie przepisu art. 239b § 1 pkt 4 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej jako “ustawa Ord. pod.") Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. wydał postanowienie nadając rygor natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie przedawnia się w dniu [...] grudnia 2010 r. Organ podatkowy pierwszej instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie podniósł ponadto, że Strona świadomie działała w celu zaniżenia wysokości zobowiązań podatkowych, poprzez zaksięgowanie "pustych faktur", co w ocenie organu podatkowego pierwszej instancji uprawdopodabniało, że zobowiązanie określone powyższą decyzją wymiarową nie zostanie wykonane. Postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji doręczono Stronie w dniu [...] grudnia 2010r. 3. W dniu [...] grudnia 2010 r. zostało również wszczęte postępowanie egzekucyjne i zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia ruchomości Strony. 4. Na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Skarżący złożył zażalenie do organu wyższego stopnia wnosząc o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów art. 239b § 2 ustawy Ord. pod., poprzez brak uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane; naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, i art. 145 § 2 ustawy Ord. pod., poprzez pominięcie pełnomocnika przy podejmowaniu wszelkich czynności przez organ podatkowy. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący podniósł, że jeden egzemplarz decyzji doręczono do Urzędu Skarbowego w P., a decyzję zaczął realizować Urząd Skarbowy w M., co wymagało sprostowania i poinformowania go jako pełnomocnika Strony. Jego zdaniem od momentu powzięcia wiadomości o ustanowieniu pełnomocnika, obowiązkiem organu kontroli i w konsekwencji organu podatkowego, było informowanie pełnomocnika o podejmowaniu wszelkich czynności. Pełnonomocnik Skarżącego zauważył nadto, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest czynnością egzekucyjną, stąd zaskarżone postanowienie powinno zostać doręczone pełnomocnikowi. Zaniechanie tych czynności powoduje, że wydane postanowienie nie wywołało skutków prawnych i tym samym bezskuteczne są wystawione tytuły wykonawcze i dokonane zajęcia rzeczy ruchomych. Zdaniem pełnomocnika wydanie decyzji nastąpiło w warunkach przedawnienia, a więc nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności takiej decyzji, również nastąpiło w takich warunkach. Uważa, iż fakt, że podatnik kwestionuje ustalenia organu podatkowego, nie może być interpretowany na jego niekorzyść i nie może stanowić podstawy do twierdzenia, że nie wykazuje on dobrej woli do rzetelnego regulowania zobowiązań podatkowych. 5. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] grudnia 2010r., w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2005 r. Omyłka polegała na błędnym doręczeniu i wskazaniu organu podatkowego właściwego miejscowo dla Skarżącego do rozliczeń z budżetem państwa w zakresie podatku od towarów i usług - zamiast Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. wskazano w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. 6. W dniu [...] stycznia 2011 r. na wezwanie organu podatkowego pełnomocnik Skarżącego złożył pełnomocnictwo do reprezentowania Strony w postępowaniu dotyczącym nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. 7. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z dnia [...] marca 2011r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2005r., którego termin płatności przypadał odpowiednio w maju, czerwcu, sierpniu, wrześniu, październiku i listopadzie 2005r., przedawniało się z dniem [...] grudnia 2010 r. Z akt sprawy wynikało, że tytuły wykonawcze obejmujące powyższe zobowiązanie zostały doręczone Stronie w dniu [...] grudnia 2010 r., również w tym dniu sporządzony został protokół zajęcia i odbioru ruchomości. Zatem skutecznie został zastosowany środek egzekucyjny przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania, co spowodowało przerwanie biegu tego terminu. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził, że kwestia łącznego wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, nie nasuwała zastrzeżeń. Z akt sprawy wynikało, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług określone decyzją z dnia [...] grudnia 2010r., przedawniało się z dniem 31 grudnia 2010r. i do tego dnia nie zostało uregulowane przez Skarżącego. Z powyższych okoliczności faktycznych wynikało, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące i istniało wysokie prawdopodobieństwo, że zobowiązanie określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej na tak wysoką kwotę, nie zostanie dobrowolnie wykonane przez Stronę przed upływem tego terminu, bowiem ostatniego dnia upływu biegu tego terminu zobowiązanie to nie zostało zapłacone. Zatem zostały spełnione przesłanki do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, która jest nieostateczna. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej podnoszony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 239b § 2 ustawy Ord. pod. nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem na ocenę wszystkich okoliczności dotyczących zaistnienia przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nie mają wpływu ustalenia merytoryczne w zakresie wymiaru podatku i fakt, że Strona się z nimi nie zgadza. Stąd nietrafny jest także argument podnoszony w zaskarżonym postanowieniu przez organ podatkowy pierwszej instancji, iż zaewidencjonowanie pustych faktur świadczy o braku dobrej woli podatnika do rzetelnego regulowania zobowiązań podatkowych. Jednakże w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia powołanego wyżej przepisu, bowiem jak wykazano powyżej, istniało duże prawdopodobieństwo, że w dniu [...] grudnia 2010 r. Strona dobrowolnie nie wykona zobowiązania. Odnośnie zarzutu skierowania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. do niewłaściwego organu podatkowego i nie poinformowania o tym fakcie pełnomocnika Strony, należy stwierdzić, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., skierowanym także do pełnomocnika Skarżącego, organ podatkowy pierwszej instancji sprostował oczywistą omyłkę w powyższej decyzji. Zdaniem organu wyższego stopnia nietrafny był również zarzut podnoszony w zażaleniu, iż zaskarżone postanowienie nie wywołało żadnych skutków prawnych jako doręczone Stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. W myśl art. 136 ustawy Ord. pod. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Natomiast z art. 137 § 3 tej ustawy wynika, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ podatkowy może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Istnienie stosunku pełnomocnictwa oparte jest na umowie pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem. Aby taka umowa wywarła skutki w zakresie postępowania, musi zostać przedłożony do akt danej sprawy dokument pełnomocnictwa (albo oświadczenie mocodawcy przed organem). Stanowi to wyraz woli strony postępowania, aby w tym właśnie postępowaniu reprezentował ją pełnomocnik. Momentem, od którego pełnomocnik wstępuje do sprawy jako reprezentant strony, jest złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa lub jego odpisu (por. M. Szubiakowski, PP 2002/1/50, wyrok WSA w Opolu z dnia 11 kwietnia 2008r., sygn. akt I SA/Op 24/08, wyrok NSA z dnia 26 lipca 2006r., sygn. akt I GSK 2865/2005 LEX nr 254927 i WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2004r., sygn. akt I SA/Wr 1649/02). W wyroku z dnia 21 maja 2004r., sygn. akt I SA/Wr 1649/02, WSA stwierdził również, iż organ nie ma obowiązku podejmowania poszukiwań i sprawdzania czy ewentualnie innym organom nie zostało przedłożone pełnomocnictwo strony. Zgodnie z tezami ww. wyroków dopiero skuteczne zgłoszenie pełnomocnika poprzez złożenie do akt prawidłowego dokumentu pełnomocnictwa, obliguje organ do dokonywania doręczeń według zasady określonej w art. 145 § 2 ustawy. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy Ord. pod. wynika, iż pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Natomiast zgodnie z treścią § 2 tego artykułu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W myśl powołanego przepisu, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, to pisma należy doręczać właśnie jemu i wobec przyjętej zasady oficjalności doręczeń, obowiązek ten obarcza organy prowadzące postępowanie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zgodnie z przyjętą i wskazaną linią orzeczniczą, to pełnomocnik strony musi wykazać organowi, że strona go umocowała do działania, co oznacza, że pełnomocnictwo musi być doręczone organowi. Pełnomocnik strony, chcąc występować w danym postępowaniu w takim charakterze, jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego jego umocowanie. Z obowiązku tego nie zwalnia go zakres udzielonego mu pełnomocnictwa. Z obowiązkiem tym wiąże się z kolei istniejący po stronie organu podatkowego zakaz powoływania się przezeń na pełnomocnictwo złożone przez stronę w jednej z toczących się wobec niej spraw, na użytek innej sprawy, niezależnie od tego, czy udzielone pełnomocnictwo swoim zakresem obejmowałoby także tę kolejną sprawę. Organ odwoławczy podkreslił, że niniejsza sprawa nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nie jest tożsama ze sprawą prowadzoną przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, zakończoną wydaniem decyzji wymiarowej. Pełnomocnictwo dla pełnomocnika Skarżącego do reprezentowania Strony zostało złożone do akt postępowania podatkowego w sprawie wymiaru podatku i organ kontroli nie miał obowiązku przekazywać pełnomocnictwa, ani akt tej sprawy do drugiego organu podatkowego pierwszej instancji. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że nie został naruszony przepis art. 145 § 2 ustawy Ord. pod., bowiem pełnomocnictwo do reprezentowania Strony w tej sprawie zostało złożone dopiero 24 stycznia 2011 r. na wezwanie organu podatkowego. 8. W skardze podniesiono, iż postępowanie objęte skargą dotknięte jest istotnymi naruszeniami przepisów postępowania statuującymi konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Strona Skarżąca podniosła, iż pełnomocnik Strony został ustanowiony jeszcze w toku toczącego się postępowania przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej. Pełnomocnictwo to obejmowało umocowanie do reprezentowania mocodawcy we wszystkich "fazach" postępowania. Stąd żądanie organu pierwszej instancji przedłożenia kolejnego pełnomocnictwa było w ocenie strony Skarżacej pozbawione jakichkolwiek podstaw. Decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określała adresatów decyzji. Byli nimi: pełnomocnik Skarżącego i Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. Stosownie do art. 212 ustawy Ord. pod. organ podatkowy jest nią związany od chwili doręczenia. To związanie dotyczy nie tylko rozstrzygnięć merytorycznych, ale i rozstrzygnięć formalnych. Stąd przyjąć należy, że decyzja ta nie mogła być doręczoną Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w M., a jeżeli to miało miejsce, to niewątpliwie zostały naruszone postanowienia ww. art. 212 ustawy. Wydając postanowienie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. - formalnie - nie dysponował decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Skoro tak, to nie mógł zgodnie z prawem wydać postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem nie mógł ocenić, czy zachodzą przesłanki do wydania takiego postanowienia wymienione w art. 239 b ustawy Ord. pod. i jakie to przesłanki, a w szczególności wskazane w § 1 i 2 tego przepisu. Tak więc naruszone zostały postanowienia art. 239 b § 1 pkt 4 i § 2 tego przepisu. W dacie wydawania postanowienia - w ocenie skarżącego - organ pierwszej instancji nie był uprawniony do jego wydania. Domniemywać należy, że faktycznie decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej była w dyspozycji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. Świadczy o tym chociażby treść samego postanowienia. Skoro tak, to z treści tej decyzji (określenie adresatów) wynikało, że postanowienie powinno być doręczone ustanowionemu przez Skarżącego pełnomocnikowi. Inne rozstrzygnięcie - doręczenie postanowienia skarżącemu nastąpiło w ewidentnej sprzeczności z postanowieniami art. 136 i 145 § 2 ustawy Ord. pod., a po złożeniu zażalenia żądanie kolejnego pełnomocnictwo nie było zasadne tym bardziej, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie stanowi jakiegoś odrębnego postępowania, a jest "czynnością" konieczną do ewentualnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Kwestie te były poruszane w zażaleniu jak piśmie odpowiadającym na wezwanie do złożenia pełnomocnictwa. W ocenie Skarżącego organ II instancji powinien postąpić zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 233 § 1 pkt 2 lit a) w związku z art. 233 ustawy Ord. pod.. Rozstrzygnięcie organu II instancji w postaci utrzymania w mocy postanowienia jest ewidentnym naruszeniem tych przepisów. Analiza wskazanej wyżej argumentacji wskazuje, że w toku postępowania zostały naruszone zasady ogólne postępowania określone w Ordynacji podatkowej w art. 120, 121, 122 i 123 ustawy. Nadmienić należy, że postanowienie o sprostowaniu oczywistych pomyłek wydane zostało już po złożeniu zażalenia na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i do dnia dzisiejszego nie jest ostatecznym. 9. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprzezntowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 10. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymująca w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. Sąd w przedmiotowej sprawie uznał, iż wydane w sprawie postanowienia organów podatkowych są zgodne z prawem. 11. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest ostateczne postanowenie Dyrektora Izby Skarbowej wydane w trybie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej. Stosownie do art. 239a ustawy Ord. pod. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei zgodnie z art. 239b § 1 decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1. organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2. strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3. strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Natomiast wedle § 2 art. 239b Ordynacji podatkowej przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Z przywołanych przepisów prawa wynika zatem, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie prawa, przy okazji enumeracji tych czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności, spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę rozłączną, oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy podatnika już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1440/09, niepubl.). Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W kontekście tej przesłanki wskazać należy, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - zmaterializowania się jej. Przyjęcie w treści art. 239b § 2 ustawy Ord. pod. pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku bowiem z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należało uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1598/09). Oceniając zaskarżone postanowienie na tle wyżej określonego unormowania, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. 12. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie, z uwagi na fakt, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. przedawniało sie z dniem 31 grudnia 2010 r. - decyzji nieostatecznej na podstawie przepisu art. 239 b § 1 pkt 4 ustawy Ord. pod. mógł być nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Tym samym zaistniała w sprawie jedna z przesłanek do wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Z powyższych okoliczności faktycznych wynika, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące i istniało wysokie prawdopodobieństwo, że zobowiązanie określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej na tak wysoką kwotę, nie zostanie dobrowolnie wykonane przez Stronę przed upływem tego terminu, bowiem ostatniego dnia upływu biegu tego terminu zobowiązanie to nie zostało zapłacone. Zatem zostały spełnione przesłanki do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, która jest nieostateczna. Przechodząc z kolei do oceny zaistnienia w sprawie przesłanki określonej w art. 239b § 2 ustawy Ord. pod., Sąd stwierdził, że organy uprawdopodobniły, że zobowiązanie, wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nie zostanie wykonane. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące i istniało wysokie prawdopodobieństwo, że zobowiązanie określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie zostanie dobrowolnie wykonane przez Skarżącego przed upływem tego terminu. Ponadto na uwagę zasługują także okoliczności związane z ustaleniami kontroli podatkowej. Z akt sprawy wynikało, iż Skarżący uczestniczył w procederze fikcyjnego obrotu paliwem. Zważywszy powyższe Sąd przyznał rację organom podatkowym, że biorąc pod uwagę możliwość przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za 2005 r.; w zestawieniu z charakterem transakcji stanowiących podstawę wymiaru podatku istniało domniemanie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostałoby wykonane. 13. Odnosząc się do zarzutu niedoreczenia postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności pełnomocnikowi; Sąd przyznał rację organom podatkowym, iż zarzut skargi w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 136 ustawy Ord. pod. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Natomiast z art. 137 § 3 tej ustawy wynika, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ podatkowy może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Istnienie stosunku pełnomocnictwa oparte jest na umowie pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem. Aby taka umowa wywarła skutki w zakresie postępowania, musi zostać przedłożony do akt danej sprawy dokument pełnomocnictwa (albo oświadczenie mocodawcy przed organem). Stanowi to wyraz woli strony postępowania, aby w tym właśnie postępowaniu reprezentował ją pełnomocnik. Momentem, od którego pełnomocnik wstępuje do sprawy jako reprezentant strony, jest złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa lub jego odpisu (por. M. Szubiakowski, PP 2002/1/50, wyrok WSA w Opolu z dnia 11 kwietnia 2008r., sygn. akt I SA/Op 24/08, wyrok NSA z dnia 26 lipca 2006r., sygn. akt I GSK 2865/2005 LEX nr 254927 i WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2004r., sygn. akt I SA/Wr 1649/02). Podkreślić należy, iż dopiero skuteczne zgłoszenie pełnomocnika poprzez złożenie do akt prawidłowego dokumentu pełnomocnictwa, obliguje organ do dokonywania doręczeń według zasady określonej w art. 145 § 2 ustawy Ord. pod. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy wynika, iż pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Natomiast zgodnie z § 2 tego artykułu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W myśl powołanego przepisu, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, to pisma należy doręczać właśnie jemu i wobec przyjętej zasady oficjalności doręczeń, obowiązek ten obarcza organy prowadzące postępowanie. Jak wykazano wyżej zgodnie z przyjętą i wskazaną linią orzeczniczą, to pełnomocnik strony musi wykazać organowi, że strona go umocowała do działania, co oznacza, że pełnomocnictwo musi być doręczone organowi. Zatem słuszne jest stanowisko organów podatkowych, iż pełnomocnik strony, chcąc występować w danym postępowaniu w takim charakterze, jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego jego umocowanie. Z obowiązku tego nie zwalnia go zakres udzielonego mu pełnomocnictwa. Z obowiązkiem tym wiąże się z kolei istniejący po stronie organu podatkowego zakaz powoływania się przezeń na pełnomocnictwo złożone przez stronę w jednej z toczących się wobec niej spraw, na użytek innej sprawy, niezależnie od tego, czy udzielone pełnomocnictwo swoim zakresem obejmowałoby także tę kolejną sprawę. Nie ulega wątpliowści, iż sprawa nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nie jest tożsama ze sprawą prowadzoną przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, zakończoną wydaniem decyzji wymiarowej. Z akt sprawy wynikało, iż pełnomocnictwo dla profesjonalnego pełnomocnika do reprezentowania Skarżącego zostało złożone do akt postępowania podatkowego w sprawie wymiaru podatku. Z tych też przyczyn zgodzić należy się z organami podatkowymi, iż ze względu na odrębność postępowań a także fakt braku jednoznacznej treści pełnomocnictwa (vide karta akt administracyjnych nr 28) – “do reprezentowania ... w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej" - organ pierwszej instancji prawidłowo doręczył postanowienie o nadaniu rygoru natychamiastowej wykonalności Skarżącemu. Warto także podnieść, że pełnomocnik Skarżącego przedstawił organom podatkowym pełnomocnictwo uprawniające go do występowania w odrębnym postępowaniu w przedmocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności i sporządził w terminie zażalenie od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Reasumując podnieść także należy, iż analogiczne zasady w kwestii udzielania pełnomocnictwa są obecne przy udziale pełnomocnika w postepowaniu egzekucyjnym. 14. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż organy podatkowe prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie nie naruszyły przywołanych w skardze przepisów prawa procesowego. Zatem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji