III SA/Wa 1446/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: - odrzucić skargę - Pismem z dnia 31 marca 2016 r. Skarżący – S.C., w imieniu którego działał pełnomocnik, adwokat L.J., złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Pismem z dnia 17 maja 2016 r., na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 maja 2016 r., pełnomocnik Skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania przed Sądem w imieniu strony skarżącej, a ponadto do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 871 zł. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 18 maja 2016 r. (k. nr 15 akt sądowych). Pismem z dnia 25 maja 2016 r. Skarżący wniósł na urzędowym formularzu o przyznanie mu prawa pomocy. W związku z nienadesłaniem przez pełnomocnika Skarżącego odpisu pełnomocnictwa upoważniającego go do występowania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Sąd wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez osobiste podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi pismem z dnia 11 lipca 2016 r. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej; "P.p.s.a.), w dniu 28 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie Skarżący dwukrotnie był wzywany do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pierwsze wezwanie skierowane na adres pełnomocnika zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 18 maja 2016 r. W związku z nie nadesłaniem przez adwokata L.J. pełnomocnictwa do występowania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Sąd uwzględniając orzecznictwo NSA (m.in. post. NSA II FSK 557/14 z 17 kwietnia 2014r.), wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 28 lipca 2016 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zatem z dniem 4 sierpnia 2016 r. (czwartek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Skarżący do dnia dzisiejszego nie uzupełnił braków formalnych skargi. Na marginesie konieczna jest wzmianka, iż w związku z odrzuceniem skargi wniosek o przyznanie prawa pomocy nie będzie rozpoznawany. Odrzucenie skargi z powyższej przyczyny jest rozstrzygnięciem formalnym kończącym postępowanie przed Sądem I instancji. W tych stanie rzeczy rozpoznawanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi jest bezprzedmiotowe bowiem skutkowałoby prowadzeniem postępowania incydentalnego w sytuacji gdy postępowanie główne zostało zakończone. Taka sytuacja nie może mieć miejsca. Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a orzec, jak w sentencji.