III SA/Wa 1473/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Asesor WSA Artur Kot, Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz A. M. kwotę 1.000 (słownie: jeden tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] marca 2003 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (w skrócie "DUKS") określił A. M., Skarżącemu w niniejszej sprawie, prowadzącemu działalność gospodarczą po nazwą L., zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r. oraz wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za sierpień i grudzień 1998 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. (w skrócie "DIS") z [...] listopada 2003 r. W wyniku złożonej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja DIS z [...] listopada 2003 r. została uchylona. Powodem uchylenia było naruszenie prawa materialnego w postaci art. 10 ust. 2, art. 15, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), zwanej dalej "u.p.t.u.", § 43 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem" oraz przepisów postępowania w postaci art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), zwanej dalej "O.p.", które w ocenie Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego DIS decyzją z [...] lipca 2006 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] lutego 2007 r. DUKS ponownie określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń-lipiec 1998 r. wrzesień-listopad 1998 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za sierpień i grudzień 1998 r. W motywach rozstrzygnięcia wyjaśnił, iż w wyniku przeprowadzonej u Skarżącego kontroli rozliczeń podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r. stwierdzono istnienie podstaw do zakwestionowania faktur dokumentujących zakupy towarów, którymi wystawcami byli: C. – R. P., D.- A. A., H. s.c – H. K., A. A., T.K. F. H. – T. K. i E. – B. B. Okoliczność ta skutkowała obniżeniem kwoty podatku naliczonego w dokonanych przez podatnika rozliczeniach podatku należnego. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji podkreślając, że w jego ocenie organ podatkowy nie przeprowadził prawidłowego postępowania dowodowego w sprawie, co miało wpływ na dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego. Podniósł, że ani w ustawie o podatku od towarów i usług (...) ani w aktach wykonawczych nie ma przepisu uzależniającego prawo do obniżenia kwoty podatku należnego od zapłacenia tego podatku przez sprzedawcę. Jego zdaniem również z żadnego przepisu prawa podatkowego nie wynika, aby nie złożenie deklaracji VAT-7 było przesłanką do utraty prawa do obniżenia podatku przez nabywcę. Nadto, Skarżący wywodził, że prawo do odliczenia podatku naliczonego nie zależy od zapłaty tego podatku, ale od tego, czy wystawca faktury uwzględnił podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług co oznacza, że wystarczy wykazanie zobowiązania i podmiotu zobowiązanego. Na tę okoliczność powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego (OTK ZU 2001/8), w którym stwierdzono, że jeśli wystawca faktury uwzględnił wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług, to nie jest konieczne zapłacenie podatku wykazanego w fakturze przez jej wystawcę, ale jedynie uwzględnienie tego podatku w deklaracji podatkowej. Decyzją z [...] czerwca 2007 r. DIS uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń - luty 1998 r., wrzesień – listopad 1998 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 1998 r. oraz określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty i listopad 1998 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za wrzesień, październik i grudzień 1998 r. W pozostałej natomiast części utrzymał w mocy decyzję DUKS. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w przypadku, gdy nabywca posiada fakturę lub fakturę korygującą nie potwierdzoną kopią u sprzedawcy faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Dokumenty firmy D. – A. A. za okres od 1 stycznia do 21 września 1998 r. zostały skradzione i nie odtworzone. W świetle powyższego zasadnym było nie uznanie podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup towarów handlowych od tego podmiotu za wskazany okres z uwagi na fakt nie posiadania kopii faktur potwierdzających sprzedaż na rzecz Skarżącego. Wprawdzie zgodnie z § 54 ust. 9 rozporządzenia przepisu § 54 ust. 4 pkt 2 nie stosuje się w przypadku, gdy wystawca faktury lub faktury korygującej uwzględnił wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług. Jednakże DIS wyjaśnił, że wyłączenie to nie znajdzie zastosowania, gdyż nie można ustalić, jakie faktury zostały uwzględnione do rozliczenia podatku wykazanego w deklaracjach podatkowych. Zdaniem DIS organ pierwszej instancji niesłusznie z kolei odmówił Skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę D. – A. A. w okresie od 22 września 1998 r. do 17 grudnia 1998 r. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego nie ustalono, czy na etapie transakcji pomiędzy firmą D. a firmą L. doszło do faktycznej sprzedaży towaru czy też nie. Fakt, iż faktury wystawiane na rzecz D. były sygnowane przez podmioty nie istniejące lub posiadające fikcyjnych dostawców albo w podmiotach istniejących nie występowała sprzedaż (str. 7, 8 decyzji pierwszoinstancyjnej) nie przesądza jeszcze o tym, że D. nie dysponowała żadnym towarem. Świadczy natomiast, że towar nie pochodził z firm L. – P. K., H. s.c. H. K., A. A. oraz E. – B. B. Zasadne, w ocenie DIS, jest stanowisko organu pierwszej instancji, który odmówił Skarżącemu prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony wynikający faktur z dnia 5, 12 i 19 listopada 1998 r. wystawionych przez E. – B. B. Wprawdzie podmiot o takiej nazwie złożył zgłoszenie rejestracyjne NIP-1 i VAT-R, jednak w 1998 r. nie składał deklaracji VAT-7, zaś numer NIP, którym się posługiwał był fikcyjny. Podobnie, według organu odwoławczego, w przypadku "H." s.c. H. K., A. A. organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł pozbawiając Skarżącego prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Spółka ta była zarejestrowanym podatnikiem VAT i składała deklaracje VAT-7 w okresie luty 1998 r. do grudnia 1999 r., ale kontrola okazała się nieskuteczna ze względu na brak dokumentów u wystawcy. Zgodnie zaś z § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w przypadku, gdy nabywca posiada fakturę niepotwierdzoną kopią u sprzedawcy, faktura ta nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Wyjątek stanowi sytuacja, w której wystawca faktury uwzględnił wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług (§ 54 ust. 9 rozporządzenia). W przedmiotowym przypadku spółka H. nie posiadała kopii spornych faktur, jak również nie można było zweryfikować, czy wynikające z nich kwoty sprzedaży netto i podatku uwzględnił w deklaracjach VAT-7, gdyż podmiot ten nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji pozwalającej zweryfikować prawidłowość kwot ujętych w tychże deklaracjach. DIS wyjaśnił też, że przepis § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia znalazł zastosowanie w przypadku odrzucenia podatku naliczonego z faktury wystawionej w dniu 27 listopada 1998 r. przez T.K. F. h. – T. K.. T. K. dokonał zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R w dniu 19 listopada 1998 r., jednak deklaracje składał tylko w okresie od kwietnia do czerwca 1999 r., za 1998 r. nie złożył żadnej deklaracji VAT-7. Za istotną w tym zakresie organ odwoławczy uznał okoliczność, że nie ma możliwości przeprowadzenia kontroli u wystawcy faktury, gdyż nie prowadzi on działalności pod wskazanym adresem. Bez możliwości dokonania potwierdzenia istnienia u sprzedawcy kopii wystawionej przez niego faktury nie można zatem przyjąć, iż nabywca ma prawo do uwzględnienia podatku naliczonego z faktury, którą dysponuje. Organ dodatkowo powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym Sąd ten orzekając w sprawie o podobnym stanie faktycznym, wskazał w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt III S.A. 3518/01, iż "(...) skoro podatnik nie składał w badanym okresie roku 1998 deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług, organ podatkowy, zachowując reguły wypływające z art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. mógł przyjąć, iż kopii przedmiotowych faktur nie było u sprzedającego.". DIS uznał ponadto, iż brak było dostatecznych podstaw do zakwestionowania, jak wadliwie uczynił to organ pierwszej instancji, faktur wystawionych przez C. – R. P. Wskazał, iż wątpliwości dotyczące fizycznego istnienia towaru w transakcjach zawartych pomiędzy Skarżącym a jego kontrahentami zostały rozstrzygnięte na jego korzyść. Odstąpiono bowiem od kwestionowania faktur wystawionych przez D. – A. A. za okres od 22 września do 31 grudnia 1998 r. oraz C. – R. P. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że w dziesięciu podmiotach będących w 1998 r. kontrahentami Skarżącego nie przeprowadzono czynności sprawdzających ze względu na brak możliwości ustalenia obecnych siedzib tych firm lub ich przedstawicieli. W pozostałych dziewięciu podmiotach, co do których przeprowadzono czynności sprawdzające stwierdzono, że podmioty te dokonały likwidacji całości dokumentacji podatkowej za 1998 r. i w związku z tym nie ma możliwości potwierdzenia transakcji handlowych zawartych przez te podmioty ze Skarżącym. Skarżący zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 54 ust.4 pkt 2 rozporządzenia, art. 19 ust. l-3a u.p.t.u. oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 i następnych (w tym art. 127) O.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Skarżącego organ odwoławczy uchylił się od oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organ pierwszej instancji i nie wykorzystał swoich uprawnień do merytorycznego rozpoznania całokształtu sprawy, w tym do uzupełnienia materiałów i dowodów na podstawie art. 229 O. p., w wyniku czego doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 127 O.p), a także zasady prawdy obiektywnej (art. 122). Odnośnie naruszenia § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Skarżący zarzucił DIS, iż bezpodstawnie odmówił obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z 21 faktur wystawionych przez H. s.c. H. K., A. A. Argumentem odmowy był brak kopii tych faktur u sprzedawcy. Stwierdzenie to było niezgodne ze stanem faktycznym, albowiem faktury (kopie) wystawione przez tę spółkę były w posiadaniu Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w O. Skarżący nie zgodził się również z ustaleniami organów odnośnie kontrahenta D. – A. A., a także nadmienił, że organ nie uaktualnił materiału dowodowego odnośnie E. – B. B. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o uznanie zarzutów skargi w części dotyczącej prawa Skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez H. s.c. H. K., A. A., co - z uwagi na daty faktur - skutkować winno uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości. W pozostałym zakresie zarzuty skargi uznał za bezzasadne, podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, że przedmiotowa sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem z dnia 16 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 3523/03. Okoliczność ta ma doniosłe znaczenie, bowiem z przepisu art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wynika jednoznacznie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena ta i wskazania znalazły się w uzasadnieniu tegoż wyroku i w takim znaczeniu uzasadnienie ma moc wiążącą. W tej sytuacji zarówno organy podatkowe, przeprowadzając ponownie postępowanie w sprawie, jak i Sąd oceniając obecnie legalność zaskarżonej decyzji nie mógł czynić ustaleń sprzecznych z oceną wyrażoną w uzasadnieniu ww. wyroku. Przez ocenę prawną powszechnie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci, np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). Do powyższego dodać jeszcze należy, że w orzecznictwie sądowym jednoznacznie stwierdza się także, iż związanie sądu i organu (nie tylko organu, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdego organu orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego zakończenia) oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualny (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, OSP 1999, z. 3, poz. 101 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie od czasu wydania wyroku z dnia 16 grudnia 2004 r. nie wystąpiły przesłanki, które mogłyby wpłynąć negatywnie na zakres związania tym wyrokiem. Stwierdzić zatem należało, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu oznacza więc, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku w razie stwierdzenia braku zastosowania do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. W uzasadnieniu wyroku z dnia 16 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniając w szczególności zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 19 ust. 1 u.p.t.u. oraz § 54 ust. 4 pkt 2 i pkt 5 lit. a) rozporządzenia) w zakresie zastosowania tych przepisów do okoliczności faktycznych związanych z zakwestionowaniem faktur wystawionych przez T.K F. H. –T. K. oraz E. – B. B., uznał zarzuty za chybione. Wskazał, że kontrahent Skarżącego, tj. T.K F. H. –T. K. nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem ani nie składała deklaracji podatkowych uwzględniających sporne faktury. Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynikało, zdaniem Sądu, że wskazani kontrahenci Skarżącej nie posiadali kopii faktur potwierdzających dokonane z nią transakcje oraz nie rozliczyli związanego z tymi transakcjami podatku. Słusznie zatem organy podatkowe nie uznały kwot podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących zakup od tych podmiotów. Nie można zatem w niniejszych przypadkach było zastosować również § 54 ust 9 rozporządzenia ze względu na nie złożenie deklaracji podatkowych (F. H. T.K. T. K.) lub złożenie deklaracji za poszczególne miesiące dopiero w 2003 r. (E. – B. B.). W takim stanie rzeczy za nie trafny należało uznać zarzut skargi, skierowany przeciwko decyzji z dnia 12 czerwca 2007 r., w postaci braku uaktualnienie materiału dowodowego odnośnie E. – B. B., na co słusznie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę. Przytoczona ocena prawna wyrażona w wyroku z dnia 16 grudnia 2004 r. stała na przeszkodzie do tego, aby w ponownie prowadzonym postępowaniu organy mogły dokonać jej zmiany. We wskazanych ramach faktycznych, które Sąd uprzednio orzekający uznał za prawidłowo ustalone, organy były tą oceną związane. W konsekwencji oznacza to, że przy niezmienionych okolicznościach prawidłowe było zakwestionowanie możliwości obniżenia podatku należnego z tytułu transakcji zawartych z F. H. T.K. T. K. oraz E. – B. B.. Związanie, które dotyczyło organów podatkowych, dotyczy także Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, a to oznacza, że we wskazanym zakresie nie można zaskarżonej decyzji przypisać naruszenia prawa. Sąd nie stwierdził także naruszenia prawa w zakresie dotyczącym odmowy przez organy podatkowe uwzględnienia Skarżącemu prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących zakup towarów handlowych od D. – A. A., wystawionych w okresie od 1 stycznia do 21 września 1998 r. z uwagi na fakt nie posiadania kopii tych faktur przez sprzedawcę (za podany okres dokumenty zostały skradzione i ich nie odtworzono). Wyłączenie to miało umocowanie w § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym w przypadku, gdy nabywca posiada fakturę lub fakturę korygującą nie potwierdzoną kopią u sprzedawcy faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W sprawie należało również rozważyć regulację zawartą w § 54 ust. 9 rozporządzenia, czyniąca odstępstwo od wyłączenia, zgodnie z którą § 54 ust. 4 pkt 2 nie stosuje się w przypadku, gdy wystawca faktury lub faktury korygującej uwzględnił wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług. Trafnie jednak podniósł DIS, że w rozpoznanej sprawie nie można zastosować tego przepisu, albowiem nie jest możliwe, z powodów wyżej wskazanych, ustalenie, jakie faktury zostały uwzględnione do rozliczenia podatku wykazanego w deklaracjach podatkowych (VAT-7). Brak jest bowiem całej dokumentacji w tym zakresie i braku tego nie może zastąpić oświadczenie sprzedawcy, nie poddające się w tym zakresie stosownemu potwierdzeniu. Słuszny natomiast okazał się zarzut Skarżącego odnośnie braku podstaw do kwestionowania w ramach podatku naliczonego, faktur dokumentujących nabycie towarów od H. s.c. – H. K., A. A. O uznanie tego zarzutu wnosił w odpowiedzi na skargę DIS, oceniając skargę w tej części za uzasadnioną. Błędne było bowiem ustalenie, iż wskazana spółka nie dysponuje kopiami faktur wystawionymi na rzecz Skarżącego. Przedmiotowe faktury - kopie pozostające w dyspozycji wystawcy - były w posiadaniu Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie. Zatem należało w ramach podatku naliczonego uwzględnić te faktury przy określaniu Skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług. Ten element będzie zatem podlegał uwzględnieniu w ponownie prowadzonym postępowaniu. Sąd uznał, iż wskazane uchybienie może zostać usunięte przez organ odwoławczy. Stąd nie było niezbędne uchylanie także decyzji pierwszoinstancyjnej. Uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienie sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, na podstawie art. 152 P.p.s.a., czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Wobec przedstawionego stanu faktycznego i prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o wskazane przepisy orzekł jak w sentencji. Odnośnie do złożonego w piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2008 r. wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi wpis. W rozpoznanej sprawie Skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi ponad kwotę 1.000 zł (postanowienie z dnia 30 października 2007 r.). Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 1.000 zł, stanowiącą wysokość uiszczonego w sprawie wpisu sądowego.