III SA/Wa 1487/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – M.G., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując jako powód prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku zaznaczyła, że w sytuacji odmowy wstrzymania skarżonej decyzji organy podatkowe będą prowadziły egzekucję naliczonego podatku w stosunku do niej, co spowoduje, że nie będzie w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca podkreśliła, że biorąc pod uwagę czas potrzebny do rozpoznania skargi, prowadzona egzekucja spowoduje, że skarżąca i jej rodzina, w tym dwójka małoletnich dzieci w wieku 6 i 10 lat, będzie przez długi czas żyła na granicy ubóstwa, co należy uznać, według Skarżącej, za spełnienie przesłanki znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca w niniejszej sprawie nie uzasadniła należycie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiony przez Skarżącą jest wnioskiem zbyt ogólnym, nie dającym Sądowi żadnego pozytywnego argumentu. Sąd mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie może wydać postanowienia o ochronie tymczasowej nie mając żadnej konkretnej informacji. Z wniosku Skarżącej nie wynika, jaka jest jej aktualna sytuacja majątkowa, zaś uzasadnienie wniosku jest niezindywidualizowane i na tyle ogólne, że jego analiza nie daje obrazu sytuacji Skarżącej w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Niezależnie od tego zauważyć należy, że fakt egzekwowania należności, wynikających z decyzji, jest normalnym następstwem wydania przez organy administracji publicznej decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia należności pieniężnej i sam w sobie nie może również stanowić przesłanki wstrzymania wykonania wyroku. Zarazem przepisy art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599) przewidują ograniczenia egzekucji, realizujące zasadę poszanowania minimum egzystencji. Dlatego powołanie się we wniosku na zagrożenie prowadzenia życia na granicy ubóstwa, nie jest wystarczające do uznania zasadności wystąpienia przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślenia wymaga, że Skarżąca przedłożyła dokumenty dotyczące jej sytuacji materialnej na wezwanie referendarza sądowego celem oceny jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednak we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie odniosła się do tych dokumentów w żaden sposób. Wyjaśnić należy, że nie jest rolą Sądu doszukiwanie się w przedłożonych dokumentach argumentów potwierdzających słuszność wniosku Skarżącej. Nadmienić należy, że referendarz sądowy dokonał oceny przedłożonych dokumentów i postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r. odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.