III SA/Wa 1492/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia odrzucić skargę W dniu 21 maja 2010 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w W. wpłynęła – skierowana do niego bezpośrednio skarga L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca"), na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie oddalenie skargi na czynności egzekucyjne. W dniu 4 czerwca 2010 r. skargę tę przekazano organowi właściwemu, tj. Ministrowi Finansów, który zwrócił ją następnie Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie natomiast do postanowień art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie organem, którego działania lub bezczynność są przedmiotem skargi jest Minister Finansów. Skarżąca natomiast w dniu 21 maja 2010 r. wniosła skargę bezpośrednio do Dyrektora Izby Skarbowej w W. Z tego też względu zasadne jest, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wypracowanego na gruncie procedury cywilnej, odnoszącego się do analogicznej jak opisana wyżej sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd I instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok (...). Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym zarówno w orzecznictwie (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSNC 1988/6/73), jak i w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, C.H. BECK Warszawa 2001, Tom I s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2004, Tom I s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Odpowiednie zastosowanie przedstawionego poglądu pozwala przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do niewłaściwego organu, powinien on przekazać organowi, którego działania lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decydujące jest przekazanie skargi organowi właściwemu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczął się w dniu 21 kwietnia 2010 r. i upływał z dniem 21 maja 2010 r. O zachowaniu terminu do jej wniesienia nie może decydować wniesienie skargi bezpośrednio do Dyrektora Izby Skarbowej w W., gdyż – jak wskazano wyżej - jest to niezgodne z przewidzianym w art. 54 § 1 p.p.s.a. trybem wnoszenia skarg. W takiej sytuacji za datę skutecznego wniesienia skargi do Sądu należało uznać dzień 4 czerwca 2010 r., kiedy to Dyrektor Izby Skarbowej w W. skargę tę przekazał organowi właściwemu, tj. Ministrowi Finansów. Oznacza to, że skarga wniesiona została po upływie trzydziestodniowego terminu określonego w art. art. 53 § 1 p.p.s.a. i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. art. 58 § 3 p.p.s.a.