III SA/Wa 1529/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. S. (dalej zwany: "Skarżącym"), wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2014r., którą to Dyrektor utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określającą Skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008r. w łącznej kwocie 403.703zł. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że nie posiada wolnych środków w kwocie 403.703 zł. Natychmiastowe wykonanie decyzji mogłoby spowodować powstanie znaczącej szkody, a nawet uniemożliwić prowadzenie działalności gospodarczej. Natychmiastowe wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych skutków bowiem celem jej wykonania Skarżący byłby zmuszony do wyzbycia się składników majątkowych. Mogłoby to uniemożliwić realne prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący nadmienił, że zatrudnia prawie 40 osób, zatem zaprzestanie działalności gospodarczej miałoby skutki społeczne w postaci utraty pracy przez te osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Jego twierdzenia powinny odwoływać się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jego sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację wiarygodności tych twierdzeń, a w rezultacie przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. postanowienia NSA z: 14 marca 2014 r., II FZ 171/14; 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13; 29 października 2013 r., I FZ 388/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jego uzasadnienie sprowadza się w istocie do ogólnego stwierdzenia, że natychmiastowa zapłata spornych należności sięgających w sumie 400 tys. złotych, stanowi realne zagrożenie dla funkcjonowania działalności gospodarczej Skarżącego, gdyż musi on posiadać środki finansowe na jej prowadzenie. Wskazując na powyższe Skarżący nie podał żadnych konkretnych wyliczeń, z których jednoznacznie wynikałoby, czy i w jakim ewentualnie stopniu kwota orzeczonych należności przekracza jego możliwości płatnicze. Wskazał tylko, że nie ma obecnie wolnych środków wysokości 403.703zł. Swoich twierdzeń nie zobrazował również dokumentami źródłowymi. Takie dokumenty nie zostały dołączone do wniosku. W rezultacie ogólne stwierdzenie Skarżącego o "uniemożliwieniu realnego prowadzenia działalności gospodarczej" nie może stanowić podstawy do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której poniesienie mogłoby skutkować utratą płynności finansowej Skarżącego. Na marginesie zauważyć także należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia NSA z: 15 stycznia 2014 r., II FSK 2165/13; 15 marca 2013 r., II FSK 410/13). Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.