III SA/Wa 1534/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska, sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Protokolant Małgorzata Szamocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2005 r. sprawy ze skargi A. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2004r. nr [...]; 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących kwotę 1.587,40 zł (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem złotych czterdzieści groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2004r. Prezydent W ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości stanowiących własność skarzacych. Powyższa decyzję, której adresatem była skarżąca doręczono jej w dniu 8 marca 2004r. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podnieśli, iż zastosowane stawki za grunty pod działalność gospodarczą i budynki były prawie maksymalnymi stawkami obowiązującymi w 2004r. Nieruchomość za która ustalono podatek nie posiadała żadnych mediów, które byłyby wykonane nakładem gminy. Nadto skarżący podnieśli, iż ich firma istnieje na tym terenie od 2 lat i powyższa kwota stanowi dla niej ogromne obciążenie finansowe. Wskazano również, iż nie istnieją żadne przesłanki aby na peryferiach miasta żądać z tytułu podatku kwoty takiej samej jak na terenach położonych w centrum miasta, gdzie gmina ponosi znaczne koszty związane z funkcjonowaniem. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, iż podatek ustalony został w prawidłowej wysokości w oparciu o obowiązujące przepisy, a tym samym brak było podstaw prawnych do uchylenia bądź zmiany rozstrzygnięcia. Stwierdziło, że z dniem l stycznia 2003r. weszły w życie przepisy zmieniające poszczególne zapisy w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 9, póz. 84 z późn. zm.; dalej u.p.o.l.). W myśl znowelizowanego zapisu art. 2 ust. l u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 ust l u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Stawki podatku od nieruchomości zostały ustalone w wydanej na podstawie art. 5 u.p.o.l. uchwale Rady W nr [...] z dnia [...] listopada 2003r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2004r. i takie właśnie stawki znalazły zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo ustalił zobowiązanie skarżących. Skoro Rada W podjęła stosowną uchwałę określając w niej wysokość stawek podatkowych od nieruchomości bez dokonania ich różnicowania, brak było podstaw aby skarżącym ustalono wysokość należnego podatku w innej wysokości, niż wynikająca z uchwały dla poszczególnych rodzajów nieruchomości. W skardze na powyższą decyzję skarżący wnieśli o jej zmianę i zmniejszenie zobowiązania, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podnieśli, iż pobieranie podatku od nieruchomości w takiej samej stawce niezależnie od położenia nieruchomości i dostępu do infrastruktury jest sprzeczne z zasadą równości i sprawiedliwości. Skoro ustawodawca przyjął jako zasadę różnicowanie stawek to powinna być ona stosowana. Uchwalanie i stosowanie stawek "sztywnych", nie zróżnicowanie ich w zależności od miejsca położenia i możliwości korzystania z infrastruktury publicznej narusza tą ustawę. Dotyczy to zwłaszcza nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, która i tak obłożona jest innymi podatkami. W tej sytuacji, zdaniem skarżących, stanowisko wyrażone w obu decyzjach powinno być zmienione, a stawki podatku zróżnicowane – inne dla nieruchomości położonych w centrum miasta mających możliwość korzystania z infrastruktury publicznej, a inne dla nieruchomości położonych na obrzeżach strefy miejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Powodem uwzględnienia skargi nie są jednakże zarzuty przedstawione we wniesionej skardze, ale ocena rozstrzygnięcia wydanego w I instancji przez Prezydenta W. W rozpatrywanej sprawie organ ten prawidłowo ustalił, iż z tytułu nieruchomości i obiektów budowlanych, których właścicielami są skarżący ciąży na nich obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Ustalenie zobowiązanie podatkowego w podatku od nieruchomości powinno nastąpić w oparciu o podstawę opodatkowania ustaloną na podstawie art. 5 u.p.o.l. i w stawki określone przez Radę W w uchwale nr [...] z dnia [...] listopada 2003r. Wyjaśnienia wymaga jednakże, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r., nieruchomość lub obiekt budowlany stanowiące współwłasność, są odrębnym przedmiotem opodatkowania, a obowiązek podatkowy od takiej nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Ustawa nie przewiduje zastrzeżenie istniejącego w jej treści przed 1 stycznia 2003r. zgodnie, z którym z tytułu nieruchomość stanowiącej współwłasność małżonków lub odrębną własność każdego z nich, obowiązek podatkowy ciążył łącznie na obojgu małżonkach. Wskutek powyższej zmiany podatnikiem podatku od nieruchomości stanowiącej współwłasność małżonków, traktowanej jako odrębny przedmiot opodatkowania, jest każde z małżonków. Powyższe wynika z postanowień art. 7 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) zgodnie, z którym podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu, na gruncie podatku od nieruchomości skonkretyzowanych w treści art. 3 u.p.o.l. Decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego za dany rok, wydana na podstawie art. 6 ust. 7 u.p.o.l., powinna być adresowana do obojga małżonków – jako podatników, na których solidarnie ciąży obowiązek podatkowy. Każde z małżonków, jako podatnik - zgodnie z art. 133 ord. pod., jest stroną prowadzonego przez organ postępowania podatkowego, a wydana decyzja zgodnie z art. 210 § 1 pkt 3 tej ustawy powinna zawierać oznaczenie strony postępowania. Powyższe stanowisko potwierdzone zostało w orzeczeniach NSA i piśmiennictwie przedmiotu (por. wyrok NSA z 18 maja 2001r. I SA/Kr 1487/00, wyrok NSA z 25 lutego 2003r. I SA/Łd 1086/01, a także komentarz do art. 3 u.p.o.l. E. Kornberger-Sokołowska [w] Biblioteka podatkowa, Tom III, Warszawa 1996-2004). Należy zauważyć, iż organ podatkowy wymierzając zobowiązanie podatkowe w treści decyzji nie dokonuje jego podziału, bowiem zgodnie z solidarnym charakterem obowiązku - do zapłacenia podatku zobowiązani są wszyscy współwłaściciele, a uiszczenie zobowiązania przez któregokolwiek z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania w stosunku do wszystkich. Wydana w ten sposób decyzja podlega doręczeniu wszystkim współwłaścicielom, także jeśli są małżonkami prowadzącymi wspólne gospodarstwo domowe. Wynika to z dyspozycji art. 145 § 1 ord. pod. zgodnie, z którym pisma w postępowaniu podatkowym doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Odnosząc powyższe do ustaleń rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż decyzja ustalająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości, wydana przez organ I instancji, skierowana została jedynie do skarżącej i jedynie jej została doręczona. Stało się tak pomimo, iż organ miał wiedzę o tym, iż opodatkowane nieruchomości stanowią współwłasność skarżących. W treści decyzji wskazał jako współwłaściciela męża skarżącej, nie czyniąc go jednakże adresatem tejże decyzji. Z tych właśnie względów wydana decyzja nie może być uznana za odpowiadająca prawu, a co za tym idzie powoduje także wadliwość rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie utrzymującego ją w mocy. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1370 ze zm.) orzekł jak w Sentencji wyroku. Stosownie do art. 152 tej ustawy Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja i decyzją ją poprzedzająca nie mogą być wykonane w całości. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej od organu Sąd orzekł, na podstawie art. 200 powołanej ustawy.