III SA/Wa 1555/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2012 r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz "P." Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 97 zł (słownie: dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. określił P. (dalej jako Spółka lub Skarżąca) zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. w kwocie 62.152,00 zł. Odrębną decyzją również z dnia [...] grudnia 2010 r. organ ten określił Spółce wysokość odsetek za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. Rozstrzygnięcia te zostały wydane na skutek stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości polegających na zaniżeniu przychodów o kwotę 232,99 zł oraz zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów o kwotę 39.975,36 zł. W ocenie organu powyższe ustalenia miały wpływ nie tylko na roczny dochód w 2008 r. osiągany przez Spółkę, ale również na dochód osiągnięty na przestrzeni 2008 r., co w konsekwencji miało wpływ na wysokość należnych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy w 2008 r., które zgodnie z art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654, ze zm., dalej: "u.p.d.o.p.") Spółka miała obowiązek odprowadzać w trakcie 2008 r. na rachunek właściwego Urzędu Skarbowego. Organ I instancji określił Spółce należne zaliczki miesięczne za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. Ponadto naliczył odsetki za zwłokę od należnych zaliczek za poszczególne miesiące styczeń -grudzień 2008 r. w wysokości 697,00 zł do dnia złożenia zeznania podatkowego za 2008 r., tj. 30 marca 2009 r. Przedmiotowe odsetki w kwocie 697,00 zostały określone za poszczególne okresy (ilość dni), przy określonych stopach rocznych. Pismem z dnia 28 grudnia 2010 r. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 53 a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze. zm., dalej jako "O.p.") poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że wysokość zaliczek wykazanych przez Spółkę jest inna od należnych zaliczek; - art. 51 § 2 O.p. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie Skarżąca nie zapłaciła w terminie płatności stosownych zaliczek; - art. 53 § 2 O.p poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że w niniejszej sprawie przepis ten ma zastosowanie, pomimo faktu, iż Spółka wszelkie należne zaliczki na podatek uiściła w terminie płatności; - art. 12 ust. 1 i ust. 6 u.p.d.o.p poprzez jego błędne zastosowanie w kontekście istniejącego stanu faktycznego i uznanie, że zawarta pomiędzy A. K. a Spółką umowa pożyczki stanowiła świadczenie nieodpłatne i w konsekwencji przyjęcie, iż przychód Spółki został zaniżony, podczas gdy z literalnego brzmienia umowy wynika, że była to czynność odpłatna; - art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez błędne zastosowanie i w konsekwencji stwierdzenie, iż: a) wydatki poniesione przez Spółkę z tytułu podróży służbowej prezes zarządu A. K. w kwocie 4.342,36 zł nie były kosztami uzyskania przychodu; b) wynagrodzenie w kwocie 30.000,00 zł za okres od stycznia do grudnia 2008 r. stanowi zawyżenie kosztów uzyskania przychodu i nie stanowi kosztów uzyskania przychodu; c) składki na ZUS i FP w kwocie 5.633,00 zł za okres od stycznia do grudnia 2008 r. stanowią zawyżenie kosztów uzyskania przychodu i nie stanowią kosztów uzyskania przychodu; - art. 193 § 1 i § 2 O.p. poprzez stwierdzenie, że księgi handlowe są wadliwe za maj 2008 r. w zakresie wykazanych przychodów z działalności gospodarczej oraz nierzetelne za okres od stycznia do grudnia 2008 r. w zakresie kosztów uzyskania przychodu i nie stanowią dowodu w prowadzonym postępowaniu; - art. 121 O.p. przez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych; - art. 199 a § 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu odwołania Skarżąca wskazała, że w związku z przeprowadzoną kontrolą Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wydał w dniu [...] grudnia 2010 r. decyzję określającą Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w wysokości 62.152,00 zł w miejsce zadeklarowanego w kwocie 54.512,00 zł. Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniami zawartymi w ww. decyzji w zakresie stwierdzenia, że zaniżyła przychód z tytułu otrzymania nieodpłatnych świadczeń w związku z udzieleniem przez A. K. nieoprocentowanej pożyczki oraz wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wynagrodzeń, składek ZUS i FP oraz wydatków poniesionych z tytułu podróży służbowej prezesa zarządu. Spółka stwierdziła, że decyzja w przedmiocie odsetek od zaliczek została wydana przedwcześnie. Organ winien wstrzymać się z określeniem wysokości odsetek za zwłokę do chwili uprawomocnienia się decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Utrzymywała, iż organ w decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego za 2008 r. dokonał błędnych ustaleń stwierdzając, że zawarta pomiędzy prezesem zarządu a pełnomocnikiem spółki umowa o pracę jest nieważna. Zaznaczyła, iż pełnomocnik nie reprezentował członka zarządu jako osoby fizycznej lecz spółkę, a ponadto A. K. świadczyła pracę na rzecz spółki, co świadczy o istnieniu stosunku pracy, niezależnie od formy zawieranej umowy. Poza tym w razie wątpliwości organ podatkowy ma uprawnienie wystąpić do sądu powszechnego, który to sąd jako jedyny władny jest ustalić istnienie lub nie istnienie prawa i stosunku prawnego. W ocenie Skarżącej organ błędnie uznał, że umowa pożyczki zawarta w dniu 24 marca 2008 r. pomiędzy A. K. a Spółką była czynnością nieodpłatną i stanowiła przychód Spółki, przez co naruszył art. 12 ust. 1 i ust 6 u.p.d.o.p. Podkreśliła, że zobowiązanie z tytułu należnych odsetek zostało spełnione w dniu 15 października 2010 r. poprzez wpłatę w kwocie 232,99 zł na konto bankowe pożyczkodawcy. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji dotyczącą określenia wysokości odsetek za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Odnosząc się do zarzutu przedwczesnego wydania decyzji określającej odsetki od zaliczek powołał się na art. 53 § 1 O.p. i wyjaśnił, iż odsetki są automatycznym następstwem powstania zaległości podatkowej. Regułą jest, że są one naliczane bez względu na okoliczności związane z powstaniem zaległości i wolą stron stosunku prawnopodatkowego. Stwierdził, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki do nienaliczania odsetek. Organ odwoławczy wskazał, iż treść zarzutu dotyczącego naruszenia art. 53 a O.p. świadczy, że Spółka podważa przyjęty przez organ I instancji stan faktyczny. Dlatego zarzut ten uznał za bezzasadny. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zebrany materiał dowodowy był podstawą do stwierdzenia, że Spółka zaniżyła zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za 2008 r., a to skutkowało określeniem odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek. Wydanie decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych było konsekwencją ustaleń poczynionych w decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2010 r. określającej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Zaznaczył, iż decyzją z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. W ocenie Organu w zaistniałym stanie faktycznym sprawy organ I instancji miał podstawy do stwierdzenia, że wysokość zaliczek wykazanych przez Skarżącą jest inna od należnych zaliczek i w konsekwencji do stwierdzenia, że Spółka nie zapłaciła w terminie płatności tych zaliczek na podatek dochodowy za 2008 r. Stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo wyliczył odsetki za zwłokę ogółem w wysokości 697,00 zł z tytułu nieuregulowanych przez Spółkę w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy za miesiące styczeń-grudzień 2008 r. Organ odwoławczy stwierdził, że pozostałe zarzuty odwołania dotyczą decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Pismem z dnia 20 kwietnia 2011 r. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 53a O.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że wysokość zaliczek wykazanych przez Skarżącą jest inna od należnych zaliczek; - art. 51 § 2 O.p. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie Skarżąca nie zapłaciła w terminie płatności stosownych zaliczek; - art. 53 § 2 O.p. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że w niniejszej sprawie przepis ten ma zastosowanie, pomimo faktu, iż Spółka wszelkie należne zaliczki na podatek uiściła w terminie płatności; - art. 12 ust. 1 i ust 6 u.p.d.p. poprzez jego błędne zastosowanie w kontekście istniejącego stanu faktycznego i uznanie, że zawarta pomiędzy A. K. a Skarżącą umowa pożyczki stanowiła świadczenie nieodpłatne a w konsekwencji został zaniżony przychód, podczas gdy z literalnego brzmienia umowy wynika, że była to czynność odpłatna; - art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji stwierdzenie, iż: a) wydatki poniesione przez Skarżącą z tytułu podróży służbowej prezes zarządu A. K. w kwocie 4.342,36 zł, nie były kosztami uzyskania przychodu; b) wynagrodzenie w kwocie 30.000,00 zł za okres od stycznia do grudnia 2008 r. stanowi zawyżenie kosztów uzyskania przychodu przez Spółkę i nie stanowi kosztów uzyskania przychodu; c) składki na ZUS i FP w kwocie 5.633,00 zł za okres od stycznia do grudnia 2008 r. stanowią zawyżenie kosztów uzyskania przychodu i nie stanowi kosztów uzyskania przychodu; - art. 193 § 1 i 2 O.p. poprzez stwierdzenie, że księgi handlowe są wadliwe za maj 2008 r. w zakresie wykazanych przychodów z działalności gospodarczej oraz nierzetelne za okres od stycznia do grudnia 2008 r. w zkaresie kosztów uzyskania przychodu i nie stanowią dowodu w prowadzonym postępowaniu; - art. 121 O.p. przez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych; - art. 199a § 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie; - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębienia zaufania obywateli do organu administracji publicznej. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja w przedmiocie odsetek za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2008 r. Odrębną decyzją zostało określone zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Treść rozstrzygnięcia w sprawie wymiarowej była pochodną dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dotyczącej odsetek za ten sam rok podatkowy. U podstaw wydania zaskarżonej decyzji dotyczącej odsetek od zaległości powstałych w zaliczkach jest określenie zobowiązania podatkowego w innej kwocie niż wynikająca z zeznania. Decyzja w sprawie określenia zobowiązania podatkowego jest ostateczna, jako że decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. określającą wysokość zobowiązania Skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Zgodnie z art. 128 zd. pierwsze O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Wskazać trzeba, że decyzja administracyjna jest dokumentem urzędowym. Pojęcie dokumentu urzędowego nie zostało jednoznacznie zdefiniowane, niemniej z art. 194 § 1 O.p. można wyprowadzić wniosek, że dokumentem urzędowym jest dokument spełniający łącznie następujące przesłanki: został sporządzony w formie określonej przepisami prawa oraz sporządziły go powołane do tego organy władzy publicznej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2010 r. I GSK 426/09, LEX nr 744776). Według przywołanego art. 194 § 1 O.p. dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, rodzi więc domniemanie zgodności z prawdą. Oznacza to, że treść dokumentu urzędowego nie podlega swobodnej ocenie przez organ prowadzący postępowanie dowodowe. Za udowodnione należy zatem przyjąć to, co wynika wprost z dokumentu. Co najwyżej organ może dokonać wykładni dokumentu, jeżeli jego treść nie jest jednoznaczna lub wymaga dodatkowych ustaleń (B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 538). Wskazać też trzeba, że ów przepis reguluje jedynie formalną moc dowodową dokumentów urzędowych i nakazuje traktować jako udowodnioną treść dokumentu, nie rozstrzyga natomiast o znaczeniu dokumentu dla wyniku sprawy, co jest przedmiotem oceny organów podatkowych według zasad określonych w art. 187 § 1 O.p. W odniesieniu do ostatecznej decyzji administracyjnej przyjmuje się - biorąc pod uwagę zasadę trwałości decyzji administracyjnych - iż dopóki dokument urzędowy, będący decyzją administracyjną, znajduje się w obiegu prawnym, dopóty należy go oceniać zgodnie z jego treścią (por. Komentarz do art. 194 Ordynacji podatkowej (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, LEX, 2007, wyd. II). Przede wszystkim więc za udowodnione należy przyjąć to co wynika z dokumentu urzędowego i to organ podatkowy decyduje jakie znaczenie dany dokument urzędowy ma dla wyniku sprawy. W niniejszej sprawie organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. ma zasadnicze znaczenie w sprawie określenia odsetek za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2008 r. W decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w oparciu o zebrany materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny organy stwierdziły, iż Skarżąca zaniżyła przychód o kwotę 232,99 zł i zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 39.975,36 zł. W związku z tym określiły wysokość zobowiązania w kwocie wyższej niż wykazana przez Skarżącą w zeznaniu podatkowym. Konsekwencją ustaleń dokonanych w ww. decyzji określającej wysokość zobowiązania było określenie wysokości należnych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy. Zgodnie bowiem z art. 53a § 1 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie - odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, iż organ pierwszej instancji powinien wstrzymać się z wydaniem decyzji w przedmiocie odsetek za zwłokę do chwili uprawomocnienia się decyzji określającej zobowiązanie podatkowe (na marginesie można tylko zauważyć, iż Ordynacja podatkowa nie posługuje się pojęciem "prawomocność" decyzji, lecz używa pojęcia decyzja "ostateczna"). Otóż trzeba mieć na uwadze, iż zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób pranych powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, czyli w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w zeznaniu, wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 O.p.). Wydanie takiej decyzji ma jednak tylko znaczenie deklaratoryjne. Nie kreuje ono zobowiązania podatkowego ciążącego na podatniku, a jedynie koryguje jego wysokość, błędnie określoną przez podatnika w zeznaniu. Jeżeli zatem podatnik w złożonym przez siebie zeznaniu zaniża wysokość zobowiązania podatkowego i w konsekwencji płaci podatek w mniejszej wysokości, niż wynika to z obiektywnie istniejącego zobowiązania podatkowego, tym samym powoduje powstanie zaległości podatkowej (art. 51 § 1 O.p.) i w konsekwencji naliczanie odsetek za zwłokę (art. 53 § 1 O.p.). Przyczyną naliczania odsetek za zwłokę jest zatem wadliwe wykazanie zobowiązania podatkowego przez podatnika, a nie wydanie przez organy podatkowe deklaratoryjnej decyzji w trybie przewidzianym w art. 21 § 3 O.p., dlatego też termin, w którym organ podatkowy decyzję taką wyda, nie ma szczególnego znaczenia. Tym bardziej organy podatkowe mogą wydać decyzję w przedmiocie odsetek za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych zanim decyzja w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego zyska przymiot ostateczności. Zatem zarzut Skarżącej, iż decyzja w sprawie określenia odsetek od zaliczek została wydana przedwcześnie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak już wcześniej powiedziano, Dyrektor Izby Skarbowej mógł przyjąć jako dowód w sprawie decyzję w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. i poczynione w niej ustalenia przyjąć jako wiążące w niniejszej sprawie. Mimo to Sąd uchylił zaskarżoną decyzją, jako że uznał, iż nieprawidłowe jest stanowisko organów podatkowych w zakresie zakwalifikowania jako świadczenie nieodpłatne umowy pożyczki z dnia 24 marca 2008 r., zawartej pomiędzy A. K. (pożyczkodawcą), a Spółką (pożyczkobiorcą) reprezentowaną przez prezesa zarządu A. K. oraz w zakresie kwalifikacji na gruncie prawa podatkowego skutków prawnych nieważności umowy o pracę zawartej pomiędzy Skarżącą Spółką reprezentowaną przez pełnomocnika a A. K. jedynym wspólnikiem Skarżącej, będącym jednocześnie prezesem zarządu. Wyrokiem z dnia 13 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1554/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił z ww. powodów decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] grudnia 2010 r. określającą Skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. w kwocie 62.152,00 zł. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. zmianie ulegnie wysokość zaliczek i tym samym wysokość należnych od tych zaliczek odsetek. Dlatego niezasadnym było pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji. Rozpatrywanie w ramach niniejszej skargi zarzutów, które dotyczą de facto rozstrzygnięcia objętego decyzją w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. jest niecelowe. Zostały one rozpoznane w ramach skargi na ww. decyzję w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 13 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1554/11. Uwzględnienie stanowiska Sądu wyrażonego w tym wyroku będzie miało przełożenie na wynik sprawy w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę od zaliczek za poszczególne miesiące roku 2008 r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie może być wykonana, określono zgodnie z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy, uwzględniając treść art. 206 tej ustawy.