III SA/Wa 156/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], 2) umarza postępowanie podatkowe, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. solidarnie na rzecz B. B. i A. B. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. B.B. i A.B. (dalej "Strona" lub "Skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2014 r. numer [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2010 rok za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] - garaże [...] i [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent W. przywołaną powyżej decyzją z dnia [...] maja 2014 r. ustalił B.B. i A.B. wysokość podatku od nieruchomości na 2010 rok za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] garaże [...] i [...] - na kwotę 311,00 zł. Do opodatkowania przyjęto: 1. budynki pozostałe (garaże [...] i [...]) o powierzchni 44,08 m2 i 2. grunty pozostałe o powierzchni 20,24 m2. Skarżący w odwołaniu od tej decyzji podnieśli, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa po upływie terminie przedawnienia. Zdaniem Skarżących decyzja w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. za przedmiotową nieruchomość powinna - aby powstało zobowiązanie podatkowe - zostać doręczona Stronie przed upływem 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, którym powstał obowiązek podatkowy. Uwzględniając zatem fakt, iż obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. za przedmiotową nieruchomość powstał od dnia 1 stycznia 2010 r., decyzja ustalająca wysokość ww. podatku powinna zostać doręczona Stronie do dnia 31 grudnia 2013 r. Tymczasem decyzja w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za przedmiotową nieruchomość nie została wydana przed tą datą, zatem przedawniło się prawo organu podatkowego do wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., a przez to wygasł ciążący na Stronie obowiązek zapłacenia podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu wskazano, że o ile zasadą jest, że prawo do wydania decyzji konstytutywnej przedawnia się po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, o tyle od zasady tej ustawodawca wprowadził kilka wyjątków, w których przedłużył wspomniany termin do lat pięciu. Jest to m.in. przypadek, w którym podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego. Obowiązek złożenia przez podatnika informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych wynika z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej "u.p.o.l."). Zgodnie z tym przepisem osoby fizyczne (z zastrzeżeniem ust. 11), są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, którym mowa w ust. 3. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż Skarżący przedmiotową nieruchomość nabyli aktem notarialnym z dnia [...] lutego 2009 r. Rep. A nr [...]. Obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości za tę nieruchomość powstał w dniu 1 marca 2009 r. (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.), zatem Skarżący powinni złożyć informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych - w terminie do dnia 11 marca 2009 r. Tymczasem ww. informacja została złożona w dniu 23 czerwca 2009 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jej złożenia. Z powyższego wynika w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż organ I instancji był uprawniony do wydania decyzji z dnia [...] maja 2014 r. ustalającej Skarżącym wysokość podatku od nieruchomości na 2010 rok za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]- garaże [...] i [...], skoro w tej sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 68 § 2 pkt 1 ordynacji podatkowej. Zarzut dotyczący przedawnienia prawa organu podatkowego do wydania zaskarżonego orzeczenia został zatem uznany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze za chybiony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło również, iż podatek od nieruchomości na 2010 rok został ustalony prawidłowo. Organ zastosował właściwe stawki podatkowe co do poszczególnych składników nieruchomości. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przywołaną na wstępie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącej. W skardze zarzucono wydanie powyższej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). W uzasadnieniu skargi wskazano, że kwestia terminowego złożenia przez Stronę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, przywołana w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014 r. mogłaby być teoretycznie podstawą do uznania wystąpienia 5-letniego terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości, ale tylko za rok 2009, ponieważ tylko w odniesieniu do tego roku podatkowego Strona nie dotrzymała terminu złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Skarżący podkreślili, iż podatek od nieruchomości za 2009 r. za przedmiotową nieruchomość został już przez Stronę uiszczony. Tymczasem omawiana decyzja Prezydenta W. i utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczą podatku od nieruchomości za rok 2010. Podstawą obliczenia tego podatku była informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożona przez Stronę w dniu 23 czerwca 2009 r. i od tamtej pory nie kwestionowana. Dane zawarte w ww. informacji zostały przez organ podatkowy uznane za prawidłowe i przyjęte, stając się podstawą do obliczenia wysokości podatku od nieruchomości za 2009 r. za przedmiotową nieruchomość. Dokonując wymiaru podatku od ww. nieruchomości za 2010 r. organ podatkowy dysponował już w dniu 1 stycznia 2010 r. prawidłową, złożoną przez Strony, informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych, a zatem decyzję ustalającą to zobowiązanie (za 2010 r.), aby ono powstało, mógł i powinien doręczyć do dnia 31 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga rozpoznana w świetle przywołanych wyżej kryteriów zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy tego, czy decyzja Prezydenta W. została doręczona Stronie przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie osób fizycznych w podatku od nieruchomości należy do zobowiązań podatkowych powstających w drodze doręczenia decyzji organu podatkowego, a więc w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 7 zdanie pierwsze u.p.o.l., podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Przepis art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zgodnie zaś z § 2 tegoż artykułu, jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Skarżący uważali, że w okolicznościach faktycznych rozpoznanej sprawy terminem właściwym do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. był termin określony w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Powołali się przy tym na fakt złożenia w 2009 r. informacji nieruchomościach i obiektach budowlanych, o której mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. oraz na okoliczność, że w 2010 r. nie nastąpiło żadne zdarzenie, które powodowałoby konieczność zaktualizowania tej informacji. Natomiast zdaniem SKO, w sprawie wystąpiła przesłanka zastosowania art. 68 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jako że informacja nie została złożona przez Skarżących w terminie. Termin na doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., liczony zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej upływał z końcem 2013 r. Natomiast stosownie do art. 68 § 2 tej ustawy – termin na doręczenie decyzji dotyczącej tego zobowiązania kończył się z upływem roku 2015. Bezspornym jest, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana i doręczona już po upływie terminu wskazanego w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, a jednocześnie przed upływem terminu określonego w art. 68 § 2 tej ustawy. Nie jest przedmiotem sporu, że Skarżący powinni złożyć informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych - w terminie do dnia 11 marca 2009 r. Tymczasem ww. informacja została złożona w dniu [...] czerwca 2009 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jej złożenia. Prawidłowość tej informacji nie była kwestionowana przez organy podatkowe. W 2010 r. Skarżący nie złożyli nowej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, ani też nie korygowali informacji już złożonej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ogólny trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu między innymi co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (wyrok NSA z 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1840/12; dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja w rozpoznanej sprawie wystąpiła. Podatnik powinien wykazać w stosownej informacji takie dane, które umożliwią organowi podatkowemu wydanie prawidłowej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Nie czyniąc tego, podatnik uniemożliwia wydanie prawidłowej decyzji. Okoliczność, iż organ podatkowy może zweryfikować dane wykazane przez podatnika w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, nie zwalnia podatnika z obowiązku prawidłowego wypełnienia tej informacji. To właśnie konieczność weryfikacji błędnie wypełnionych deklaracji stanowi argument za przedłużeniem terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 2058/11; dostępny j.w.). Skoro informacja złożona przez Skarżących w 2009 r. okazała się wystarczająca do wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r., to tym bardziej była ona wystarczająca do wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. Należy w tym miejscu podkreślić, że podatek od nieruchomości ustala się na rok podatkowy. Oznacza to, że organ podatkowy corocznie wydaje decyzję ustalającą wysokość tego podatku, a tym samym powodującą powstanie zobowiązania podatkowego. W kolejnym roku podatkowym należy wydać kolejną decyzję wymierzającą podatek na ten rok podatkowy. W tej sytuacji kwestia terminowego złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych nie może być podstawą do uznania wystąpienia 5 – letniego terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej podatek, skoro jej przedmiotem jest dalszy rok podatkowy, w odniesieniu do którego podstawą obliczeń była informacja złożona przez Skarżących w 2009 r. W tej sytuacji należy stwierdzić, że kwestia przedawnienia dotyczy każdej decyzji wymiarowej (wydanej za każdy rok) oddzielnie. Dokonując wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. organ podatkowy dysponował prawidłową informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych już w dniu 1 stycznia 2010 r., a zatem decyzję ustalającą to zobowiązanie, aby ono powstało, mógł doręczyć do końca 2013 r. W tym stanie rzeczy, Sąd, stwierdzając że zaskarżona decyzja, jak również utrzymana przez nią w mocy decyzja W. naruszają przepis art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji. Umorzenie postępowania podatkowego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. stało się konieczne ze względu na to, że decyzja W. została wydana i doręczona Stronie po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.