III SA/Wa 1563/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P.Z.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylona decyzja oraz postanowienie nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz P.Z.N. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił zmiany postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie udzielenia Skarżącemu – P. pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] stycznia 2007 r. Skarżący zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. o udzielenie pisemnej interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług świadczonych przez niego usług zdrowotnych. Przedstawiając stan faktyczny sprawy stwierdził, że jednostką organizacyjną P. (samodzielnie sporządzającą bilans i nie posiadającą osobowości prawnej) jest [...] Przychodnia [...] (Przychodnia). Przedmiotem działalności jest świadczenie usług medycznych sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 8514F. Usługi te są zwolnione z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: u.p.t.u.) jako wymienione w poz. 9 załącznika nr 4 do ustawy. Usługi powyższe są finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zgodnie z corocznie podpisywanymi umowami oraz w pewnym zakresie opłacane przez pacjentów. Jedna z umów podpisanym z NFZ określa usługi opieki zdrowotnej świadczone przez podatnika jako polegające na zaopatrzeniu w sprzęt ortopedyczny, środki pomocnicze i lecznicze środki techniczne wymienione w załączniku do tej umowy (do 31 grudnia 2006 r. ten rodzaj usług był zwolniony z VAT). Powyższy rodzaj działalności został od 1 stycznia 2007 r. wpisany do KRS skarżącej jako sprzedaż detaliczna wyrobów medycznych. Przychodnia nie jest producentem tych wyrobów, ich odbiorcami są wyłącznie pacjenci, którzy otrzymują je po uprzednich badaniach okulistycznych prowadzonych przez lekarzy Przychodni. Ceny za przyrządy są negocjowane i zatwierdzane przez Narodowy Fundusz Zdrowia. W opinii strony świadczenie usług medycznych polegających na zaopatrzeniu w środki pomocnicze (przyrządy optyczne wykorzystywane w rehabilitacji osób słabowidzących) powinno być zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. podobnie jak pozostałe świadczone przez nią usługi zdrowotne. Pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. Skarżący, w odpowiedzi na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego przedłożył do akt sprawy opinię klasyfikacyjną Urzędu Statystycznego w L z dnia [...] marca 2007 r. klasyfikującą świadczone przez niego usługi w zależności od tego czy są prowadzone w sklepie jako usługi w zakresie handlu detalicznego wyrobami medycznymi i ortopedycznymi (PKWiU 52.32.10-00.00) bądź poza siecią sklepową jako usługi w zakresie pozostałego handlu detalicznego prowadzonego poza siecią sklepową, gdzie indziej niesklasyfikowane (PKWiU 52.63.10-00.90). Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 8 ust. 1 cyt. ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. W dalszej części art. 8 sprecyzowano natomiast, iż usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych. Zgodnie z przedstawioną przez stronę klasyfikacją przedmiotowych usług mieszą się one w grupowaniu PKWiU 52.32.10-00.00 (prowadzone w sklepie) bądź 52.63.10-00.90 (prowadzone poza siecią sklepową). Biorąc powyższe pod uwagę Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że żaden przepis u.p.t.u. ani aktów wykonawczych do tej ustawy nie przewiduje opodatkowania wskazanych przez podatnika usług stawką inną niż stawka podstawowa. W związku z tym usługi te podlegają opodatkowaniu według 22% stawki podatku. Organ dodał też, iż podmiotem odpowiedzialnym za prawidłowe klasyfikowanie towarów i usług jest podatnik. Organ podatkowy nie jest natomiast uprawniony do dokonywania takich klasyfikacji, a jedynie do potwierdzenia zasadności stosowanych przez podatnika stawek. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podkreślił, że przedmiotem wszystkich umów zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia – w tym także dotyczącej zaopatrzenia w środku pomocnicze i przedmioty ortopedyczne – są świadczenia opieki zdrowotnej. Zaopatrzenie w specjalistyczne pomoce optyczne i białe laski stanowi integralną część procesu rehabilitacji osób z problemami wzrokowymi. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2004 r. w sprawie limitu cen dla wyrobów medycznych będących przedmiotami ortopedycznymi i środków pomocniczych, o takim samym zastosowaniu, ale różnych cenach, oraz limitu cen dla napraw przedmiotów ortopedycznych na przyrządy optyczne oraz białe laski ustanowione zostały limity cen. Strona wskazała ponadto, iż nie jest producentem tych wyrobów oraz że w cenie sprzedaży objętych limitem określonym w rozporządzeniu zawarty jest podatek VAT będący elementem kosztowym ceny a nie podlegającym odliczeniu. W opinii strony czynności sprzedaży oraz usług świadczonych przez [...] Przychodnię P. powinny być zwolnione z podatku VAT. Odnosząc się do uzyskanej opinii klasyfikacyjnej strona stwierdziła, iż w momencie zakupu przedmiotowych wyrobów medycznych wyroby te są przez sprzedawców klasyfikowane pod symbolami PKWiU 33.40.23-59.10 oraz 33.10.17-39.30 (7% stawka podatku) a więc pod symbolami odmiennymi niż te wskazane w opinii organu statystycznego. Odmawiając zmiany postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż zgodnie z art. 25 i art. 40 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.) jedynie służby statystyki publicznej uprawnione są do interpretowania obowiązujących standardów klasyfikacyjnych. Przytoczył także treść art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.), w myśl którego dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Powołał się na opinię statystyczną przedłożoną przez podatnika klasyfikującą świadczone przez niego usługi w grupowaniach PKWiU 52.32.10-00.00 oraz 52.63.10-00.90 stwierdzając, iż zgodnie z przywołanym art. 194 § 1 jest ona dla niego wiążąca i powinna być uwzględniona w rozstrzygnięciu. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji uznające, iż opisane przez stronę usługi podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według 22% stawki, gdyż brak jest przepisów przewidujących dla nich inną stawkę podatku. Odnosząc się do argumentacji odwołania, iż w momencie zakupu wyroby medyczne klasyfikowane są przez sprzedawców w innym grupowaniu niż to wynikające z uzyskanej opinii urzędu statystycznego oraz opodatkowywane stawką 7% organ odwoławczy stwierdził, iż klasyfikacji wyrobów medycznych dokonuje ich wytwórca. Natomiast rozbieżności co do klasyfikacji wyrobu między jego wytwórcą i jednostką notyfikowaną rozstrzyga Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Na powyższą decyzję Skarżąca, działając przez pełnomocnika, złożyła skargę zarzucając naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w zw. z pozycją nr 9 załącznika nr 4 do tej ustawy, art. 14b § 5 w zw. z art. 14a § 1 O.p. oraz art. 194 w zw. z art. 14a § 5 oraz art. 14a § 1 O.p. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wskazała, że organy obydwu instancji przerzuciły ciężar wydania pisemnej interpretacji podatkowej na organ statystyczny, niwecząc tym samym cel regulacji dotyczących wiążących interpretacji. W jej opinii zrównanie działalności przychodni realizującej jeden z podstawowych celów wyrażonych w Konstytucji RP (art. 68 i 69 Konstytucji) jakim jest zapewnienie opieki zdrowotnej z działalnością placówek handlowych stanowi o niezrozumieniu stanu faktycznego sprawy bądź o przekroczeniu zasad obowiązujących organy stosujące prawo. Podkreśliła, iż z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego jasno wynika, iż przychodnia nie prowadzi handlu sprzętem medycznym, lecz w ramach kompleksowej usługi zaopatruje pacjentów w środki pomocnicze w rehabilitacji lub leczeniu osób niewidomych i niedowidzących. Działalność ta jest współfinansowana przez NFZ. Skarżąca przedstawiła charakter działalności Przychodni podkreślając, że wydanie pacjentowi białej laski lub właściwych przyrządów optycznych stanowi element świadczonej usługi o kompleksowym charakterze. Po przeprowadzonym badaniu pacjent poddawany jest leczeniu, a gdy to nie przynosi oczekiwanych rezultatów poddawany intensywnej rehabilitacji mającej na celu uratowanie niektórych funkcji wzrokowych bądź przystosowanie do życia bez możliwości skorzystania z jednego ze zmysłów. Celem realizowanego przez Przychodnię programu jest wyposażenie osób z problemami wzrokowymi w umiejętność wykorzystywania resztek widzenia zapewniając im tym samym samodzielność w życiu codziennym. Zespół realizujący zadania rehabilitacyjne stanowią osoby przygotowane do pracy na rzecz osób niewidomych. Skarżąca wymieniła również czynności wykonywane w ramach procesu rehabilitacyjnego. Dodała, że kończy się on złożeniem wniosku na przyrządy optyczne dla osób słabo widzących i białe laski w NFZ, który je następnie refunduje. Na podstawie zatwierdzonych wniosków Przychodnia wydaje dobrane przyrządy. W jej opinii, jeżeli organy powzięłyby jakikolwiek wątpliwości co do charakteru działalności Skarżącej, powinny zwrócić się do niej o uzupełnienie opisu przedstawionego we wniosku. Zdaniem Skarżącej doświadczenie życiowe każdej dorosłej osoby pozwala na odróżnienie opisanej działalności od działalności polegającej na świadczeniu usług handlu detalicznego. Jedynym elementem wspólnym dla tych działalności jest zaopatrzenie pacjenta w pomoce optyczne i białą laskę, element ten nie może jednak przesądzać o nadaniu działalności strony klasyfikacji "handel detaliczny". W opinii strony nie może być żadnych wątpliwości, że wykonywane usługi mają charakter świadczenia opieki zdrowotnej i jako takie podlegają zwolnieniu z podatku od towarów i usług. W przeciwnym razie dochodziłoby do dyskryminacji osób dotkniętych inwalidztwem wzrokowym od innych osób niepełnosprawnych oraz pełnosprawnych pacjentów. Odnosząc się do uzyskanej opinii statystycznej Skarżąca stwierdziła, że Dyrektor Izby Skarbowej zamiast rzetelnie przeanalizować stan faktyczny przedstawiony we wniosku, poprzestał na przyporządkowaniu stawki podatku VAT usługom wskazanym w tej opinii. Rola postępowania interpretacyjnego została sprowadzona do stwierdzenia, że wskazane w opinii grupowanie PKWiU nie jest objęte żadnym ze zwolnień z podatku od towarów i usług. Strona wskazała, że rolą organu podatkowego jest określenie skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, a nie tylko ich wąskiego, wybranego fragmentu. Powołała się w tym zakresie na postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2006 r. II FPS 3/06, w którym Sąd stwierdził, że opinie klasyfikacyjne nie są formalnie wiążące ani dla organów podatkowych ani dla podatników i jak każdy dowód podlegają swobodnej ocenie organu podatkowego. Żaden przepis prawa – w tym powołany przez organy art. 194 O.p. - nie zwalnia ich od oceny opinii statystycznej według zasad stosowanych do innego rodzaju dowodów. Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie organy zastąpiły zasady postępowania dowodowego wynikające z art. 187 i art. 191 O.p. nieznajdującym uzasadnienia w przepisach prawa formalizmem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż nie jest organem właściwym do dokonywania klasyfikacji usług, a działanie takie byłoby naruszeniem procedury postępowania. Dodał, że w sprawie podjęto niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest uzasadniona. Sąd rozpoznający sprawę nie podzielił, co do zasady, stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej, że wiąże go, w przedmiocie interpretacji podatkowej, stanowisko innego organu państwowego jakim jest Urząd Statystyczny. Nieistotne jest bowiem czy opinię statystyczną uzyskał Skarżący czy też zostałaby przedstawiona wprost, na życzenie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. ważne, że decyzja co do klasyfikacji usług na użytek przepisów podatkowych została dokonana przez Urząd Statystyczny, a miała być stosownie do wniosku podatnika, wydana przez organ podatkowy. Należy zważyć, że przepis art. 14a Ordynacji w brzmieniu do 1 lipca 2007 r. przekazał uprawnienia interpretacyjne naczelnikowi urzędu skarbowego, naczelnikowi urzędu celnego, wójtowi, burmistrzowi, staroście albo marszałkowi województwa. Żaden inny urząd, w tym statystyczny nie został w przepisie wymieniony. Wniosek Skarżącego dotyczył obowiązku podatkowego, nałożonego ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, ustawą, która w art. 41 określa stawki podatku, a w art. 43 zwolnienia podatkowe i która w każdym ze wskazanych przypadków powołuje się na kolejny załącznik do ustawy. Jak wiadomo w tych załącznikach pogrupowane są pod kątem stawki towarowej towary i usługi z przypisanymi im symbolami statystycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Skoro zgodnie z dyspozycję ustawy interpretacje podatkowe pozostają w gestii organów podatkowych to właśnie te organy są zobowiązane, na żądanie podatnika, zweryfikować przestawiony przez niego pogląd prawno-podatkowy. Zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. należy traktować jako nieuzasadnioną ucieczkę przed udzieleniem odpowiedzi, zaakceptowaną następnie przez Dyrektora Izby Skarbowej. W konsekwencji doprowadziło to do wewnętrznej sprzeczności w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, która z jednej strony potwierdzała stanowisko Naczelnika, iż stawka podatku wynosi 22%, a z drugiej wskazywała inną możliwość, a mianowicie zastosowania stawki w wysokości 7%. W ocenie Sądu przepisy art. 120 i art. 122 Ordynacji stanowiące zasadę praworządnego postępowania organów z obowiązkiem budowania zaufania obywateli do tych organów, czynią powstałą sytuację za niedopuszczalną. Urząd Statystyczny, zgodnie z ustawą z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz. 439 ze zm.) jest służbą statystyki publicznej, którą tworzy Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, podlegli mu dyrektorzy urzędów statystycznych i inne jednostki tworzone na podstawie ustawy. Stosownie do art. 3 statystyka publiczna zapewnia rzetelne, obiektywne i systematyczne informowanie społeczeństwa, organów państwa i administracji publicznej oraz podmiotów gospodarki narodowej o sytuacji ekonomicznej, demograficznej, społecznej oraz co do środowiska naturalnego. Prowadzi też na podstawie art. 4 i art. 5 badania i przeprowadza spisy powszechne - art. 9. Wydane z delegacji art. 40 ust. 2 tej ustawy, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 844 ze zm.) w sprawie Polskiej Kwalifikacji Wyrobów i Usług, w § 2 pkt 1 wyraźnie stanowi, że dla celów podatku od towarów i usług stosuje się, Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług, określoną poprzednim rozporządzeniem wykonawczym Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Kwalifikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. Nr 42, poz. 264 ze zm.) nie dłużej jednak aniżeli do dnia 31 grudnia 2007 r. Oznacza to, że przynajmniej do tej daty, obowiązują dwie klasyfikacje – jedna na użytek statystyki państwowej, druga na użytek podatkowy, stosownie do art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w randze ustawy. Jest więc oczywiste, że podatnik w sprawie statystyki stanowiącej podstawę podatkową o ile złożył wniosek do dnia 31 grudnia 2007 r., a więc w stanie aktualnie obowiązującym, może zwrócić się o interpretację przepisów podatkowych tylko do organu podatkowego. I tak też zrobił, jednakże został wezwany do uzyskania opinii Urzędu Statystycznego z założenia stosującego inną klasyfikację bo wynikającą z innego rozporządzenia aniżeli klasyfikacja, na użytek podatkowy. Udzielona podatnikowi odpowiedź, niewykluczone, że błędna o czym może świadczyć uzasadnienie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, została przedstawiona jako własna Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego. Zważyć należy, że Skarżący określił we wniosku wykonywane czynności statutowe i ich grupowanie w statystyce publicznej. Postanowienie i decyzja uzasadniając okoliczności, iż to podatnik ma znać klasyfikację swoich usług powoływały się na przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o wyrobach medycznych (Dz.U. Nr 93, poz. 896 ze zm.) oraz rozporządzenia wykonawczego z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie klasyfikacji wyrobów medycznych do rożnego przeznaczenia. Ustawa ta, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 9 określa klasyfikację i kwalifikację wyrobów medycznych, stanowiąc w art. 13 pkt 1 co następuje: "Wyroby medyczne do różnego przeznaczenia podlegają klasyfikacji na klasy l, IIa, llb i III, w zależności od potencjalnego ryzyka związanego ze stosowaniem tych wyrobów", a w pkt 2 "Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób klasyfikacji wyrobów medycznych do różnego przeznaczenia, biorąc pod uwagę przepisy Unii Europejskiej w sprawie wyrobów medycznych i ryzyko oraz przewidziane zastosowanie danego wyrobu medycznego". W przepisie art. 14 ustawa stanowi, że "Wyroby medyczne do diagnostyki in vitro kwalifikuje się, w zależności od potencjalnego ryzyka związanego ze stosowaniem tych wyrobów, na grupy: zamieszczone w wykazie A, zamieszczone w wykazie B, wyroby medyczne do diagnostyki in vitro do samodzielnego stosowania oraz pozostałe wyroby medyczne do diagnostyki in vitro", a w art. 15. "Klasyfikację i kwalifikację wyrobu medycznego przeprowadza wytwórca. Rozbieżności co do klasyfikacji i kwalifikacji wyrobu medycznego między wytwórcą, a jednostką notyfikowaną, autoryzowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia rozstrzyga Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, zwany dalej "Prezesem Urzędu". Skarżący zaznaczył, że nie jest producentem stosowanych wyrobów medycznych co wskazuje, że nie ma do niego zastosowanie art. 15 ustawy. Ustawa operuje również wymaganiami zasadniczymi i oceną zgodności wyrobów medycznych z wymaganiami zasadniczymi, jednostkami notyfikowanymi, oceną kliniczną wyrobów medycznych do różnego przeznaczenia oraz zagadnieniami rejestracji wyrobów medycznych, incydentem medycznym oraz nadzorem medycznym. Nie nawiązuje jednak do statystyki publicznej, jest ustawą o całkowicie innej materii. Natomiast rozporządzenie wykonawcze w § 4 określa reguły klasyfikacji – do określonych klas wyrobów medycznych np. § 4 pkt 1a "reguła 1- nieinwazyjne wyroby medyczne zalicza się do klasy I o ile nie podlegają jednej z poniższych reguł". Reguł jest osiemnaście. Nie mają one jednak żadnego związku ze statystyką podatkową. Reasumując - dopóki obowiązują załączniki do ustawy o podatku od towarów i usług posługujące się klasyfikacją towarów i usług, utrzymaną w mocy na jej użytek, w przeciwieństwie do innej stworzonej na użytek statystyki publicznej – dopóty organy podatkowe jako jedyne są uprawnione i zobowiązane dokonywać interpretacji ustawy łącznie z załącznikami, które są jej integralną częścią. Dlatego też należało uchylić zarówno postanowienie jak i decyzję, które w rzeczywistości nie odpowiedziały na wniosek Skarżącego podatnika. Stwierdzić przy tym trzeba, że żądanie od niego przestawienia opinii urzędu statystyki publicznej było, jak stwierdzono, pozbawione podstaw prawnych. Zarówno postanowienie jak i decyzja naruszyły przepisy podatkowe - przepis art. 14a § 3 O.p. postanowienie oraz art. 14b § 5 pkt 1 O.p., decyzja, a mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownym postępowaniu Naczelnik Urzędu Skarbowego winien ocenić interpretację przedstawioną przez podatnika na podstawie własnej wiedzy, z pominięciem opinii Urzędu Statystycznego w Łodzi. Z opisanych przyczyn, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a oraz art. 152 p.p.s.a uchylił decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, a stosownie do art. 135 p.p.s.a również postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.