III SA/Wa 1568/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Krawczak, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2011 r. do listopada 2012 r. oddala skargę Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej zwany "Prezesem PFRON") postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. wszczął w stosunku do Przedsiębiorstwa [...] z o. o. z siedzibą w O. (dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka") postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2011 r. oraz poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2012 r. Organ pierwszej instancji w związku z niezłożeniem przez Skarżącą deklaracji za okres od grudnia 2006 r. do lutego 2012 r., zgodnie z uprawnieniami płynącymi z art. 49c pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.; dalej zwana "ustawą o rehabilitacji"), skorzystał z danych zgromadzonych przez ZUS w zakresie składanych deklaracji ZUS i na ich podstawie ustalił, że w okresie od grudnia 2011 r. do listopada 2012 r. Spółka, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, była zobowiązana do dokonywania wpłat na Fundusz w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat, składając jednocześnie deklaracje miesięczne i roczne według ściśle określonego wzoru. Ponadto Prezes Zarządu PFRON po sprawdzeniu w Krajowym Rejestrze Sądowym nie stwierdził również jakoby Skarżąca będąca pracodawcą w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks Pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.; dalej jako "K.p."), w okresie objętym postępowaniem była w stanie likwidacji lub upadłości, co zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o rehabilitacji zwalniałoby Spółkę z obowiązku dokonywania wpłat na rzecz PFRON. Ponadto organ zaznaczył, że Skarżąca pomimo zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie brała w nim czynnego udziału, jak także nie wniosła żadnych uwag ani wniosków dotyczących przeprowadzenia dowodu. W związku z powyższym Prezes Zarządu PFRON decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. określił Spółce wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON za grudzień 2011 r. oraz poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2012 r. w kwocie 41.509 zł. W uzasadnieniu za udowodnione uznał, że osiągnięcie przez Skarżącą poziomu zatrudnienia w wymiarze co najmniej 25 osób w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy w okresie od grudnia 2011 r. do listopada 2012 r. obligowało ją do wpłat na PFRON. Jednocześnie wskazał, że decyzję oparł na danych dotyczących wielkości zatrudnienia w Spółce z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz z Centralnego Rejestru Płatników KSI ZUS. Zaznaczył także, że wielokrotnie wzywał Skarżącą do nadesłania orzeczeń o stopniu niepełnosprawności pracowników albo orzeczeń o częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy, wraz z adnotacją, kiedy dane orzeczenie wpłynęło do pracodawcy, zaległych deklaracji miesięcznych i rocznych, deklaracji ZUS DRA, dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, posiadanych informacji o kwocie obniżenia wpłat na podstawie art. 22 ustawy o rehabilitacji wraz z datą ich otrzymania oraz innych dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Skarżąca odwołaniem z dnia 6 sierpnia 2013 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie art. 210 § 1 pkt 5, pkt 6 i pkt 8 oraz § 4 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwana dalej "O.p.") przez: - wydanie niewykonalnej decyzji, - brak wskazania, jakiego okresu dotyczy obowiązek zapłaty składek na PFRON, - brak w uzasadnieniu decyzji wskazania wiarygodnego sposobu ustalenia liczby zatrudnionych pracowników, - podpisanie decyzji przez osoby nieuprawnione. Ponadto Spółka zarzuciła kierowanie pism i decyzji w postępowaniu do osoby niebędącej pełnomocnikiem w sprawie, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony zgodnie z art. 199 O.p., oraz naruszenie art. 3 K.p. poprzez uznanie, że Przedsiębiorstwo [...] Spółka z o.o. oddział w B. nie jest samodzielnym pracodawcą. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] sierpnia 2013 r. pomimo niewielkich różnic w liczbie zatrudnienia Spółki w czerwcu, wrześniu i listopadzie 2012 r. Tym samym podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że Spółka była zobowiązana do dokonywania wpłat na PFRON w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat, składając jednocześnie Zarządowi Funduszu deklaracje miesięczne i roczne według ściśle określonego wzoru. Stwierdził jednocześnie, że z nadesłanego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego wynika, że Skarżąca nie złożyła deklaracji miesięcznych w terminie określonym w art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji oraz nie dokonała wpłat na PFRON. Organ odwoławczy przechodząc do kwestii spornej w sprawie czyli ustalenia kto był pracodawcą dla pracowników świadczących pracę w Niemczech stwierdził, iż miejsce wykonywania pracy na terytorium innego państwa ani narodowość zatrudnionych pracowników nie przesądzają o niewliczaniu pracowników świadczących pracę na terenie innego państwa do stanu zatrudnienia ogółem, od którego zależy obowiązek dokonywania wpłat na PFRON. Powołując się na art. 3 K.p. wyjaśnił, że z przedstawionych przez Spółkę kopii umów o pracę wynika, że pracodawcą dla zatrudnionych pracowników jest Przedsiębiorstwo [...] Spółka z o.o. z siedzibą w O., a nie jak twierdzi Skarżąca - Oddział w B.. Zaznaczył przy tym, że zgodnie z § 13 umowy o pracę "Po zakończeniu prac w Niemczech, pracownik jest zobowiązany zgłosić się w siedzibie firmy w O. w ciągu 3 dni roboczych. Niestawiennictwo będzie traktowane jako porzucenie pracy przez pracownika". Zdaniem organu także Regulamin wynagrodzenia pracowników oddelegowanych na kontrakty budowlane w Niemczech ustalony został przez Przedsiębiorstwo [...] Spółka z o.o. z siedzibą w O., a nie Oddział w B., co świadczy o tym, że Oddział w B. nie jest na tyle wyodrębnioną finansowo i organizacyjnie jednostką, której można by przypisać przymiot samodzielnego pracodawcy. Ponadto zaznaczył, że § 3 ust. 3 umowy Spółki wskazuje, że może ona tworzyć oddziały, przedstawicielstwa, zakłady usługowe, wytwórcze i handlowe, a także łączyć się z innymi podmiotami gospodarczymi na mocy uchwały Zgromadzenia Wspólników z zachowaniem obowiązujących przepisów, jednakże nie ma zapisu, że tworzone oddziały czy przedstawicielstwa będą pracodawcami w rozumieniu Kodeksu pracy. Minister odnosząc się do powyższego stwierdził, że niemieckiemu Oddziałowi Spółki nie można przypisać przymiotu samodzielnego pracodawcy, gdyż w jego ocenie jedynym pracodawcą jest Przedsiębiorstwo [...] Spółka z o.o. z siedzibą w O.. W dalszej części uzasadnienia odnosząc się do zarzutu niewykonalności zaskarżonej decyzji z uwagi na to, iż okres zobowiązania został określony w sposób uniemożliwiający jego identyfikację, wyjaśnił, że zapis użyty przez organ pierwszej instancji konkretnie wskazuje jakiego miesiąca danego roku dotyczy określone zobowiązanie. Zdaniem organu podany jest on zgodnie z normą ISO 8601 właśnie po to, aby zapewnić jednoznaczność interpretacji numerycznego zapisu daty. Norma ISO 8601 (międzynarodowa norma ISO określająca sposób zapisu daty i czasu - obecna wersja ISO 8601:2004) polega na ustaleniu momentu w czasie, za pomocą odpowiedniego sformatowania ciągów znaków ustawionych w porządku od najbardziej znaczących (rok) do najmniej znaczących. Organ odwoławczy przechodząc do wątpliwości Skarżącej co do zgodności z prawem podpisów osób wydających decyzję powołał się na art. 53 ust. 2 i ust. 3 ustawy o rehabilitacji i stwierdził, że osoby składające podpisy na zaskarżonym postanowieniu posiadały upoważnienie Prezesa Zarządu PFRON, które znajduje się w aktach sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony zgodnie z art. 199 O.p. podniósł, iż przesłuchanie strony na okoliczność samodzielnego charakteru oddziału Skarżącej, a w związku z tym potwierdzenia rzeczywistego stanu zatrudnienia w firmie ocenić należy jako bezcelowe ze względu na fakt, iż zatrudnienie pracownika musi być potwierdzone dokumentem urzędowym, nie zaś zeznaniem ustnym. Zdaniem organu Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które przy pomocy dowodu z przesłuchania strony można byłoby wyjaśnić i które nie mogły być wyjaśnione przez złożenie pisemnych wyjaśnień w toku postępowania. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przez organ pierwszej instancji był wystarczający do wydania przedmiotowej decyzji. Końcowo nie podzielając zarzutu, iż postępowanie było prowadzone wadliwie z uwagi na kierowanie pism do radcy prawnego, który nie był pełnomocnikiem w niniejszej sprawie, stwierdził, że w aktach sprawy jest pełnomocnictwo dla pełnomocnika do reprezentowania spółki przed wszystkimi organami administracji publicznej w zakresie postępowań dotyczących ustalenia i zapłaty świadczeń na rzecz PFRON potwierdzone za zgodność z oryginałem. Zauważył przy tym, że pismo o wszczęciu postępowania, zawiadomienie związane z jego przebiegiem jak również decyzja były kierowane również do Spółki. Reasumując stwierdził, że organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Tym samym w czasie trwania postępowania administracyjnego organy obu instancji umożliwiły stronie nadesłanie niezbędnych dokumentów, wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, zajęcie stanowiska oraz zgłoszenie dodatkowych dowodów mogących mieć znaczenie w przedmiotowej sprawie. Spółka w skardze na powyższą decyzję wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła przy tym naruszenie art. 210 § 1 pkt 5, 6 i 8 oraz § 4 O.p. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 i 6 O.p., poprzez: wydanie niewykonalnej decyzji, brak wskazania jakiego okresu dotyczy obowiązek zapłaty składek na PFRON, brak w uzasadnieniu decyzji wskazania wiarygodnego sposobu ustalenia liczby zatrudnionych pracowników oraz podpisanie decyzji przez osoby nieuprawnione. Skarżąca zarzuciła niewyjaśnienie istoty problemu, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony zgodnie z art. 199 O.p., oraz naruszenie art. 3 K.p. poprzez uznanie, że Przedsiębiorstwo [...] Spółka z o.o. Oddział w B. nie jest samodzielnym pracodawcą. W uzasadnieniu stwierdziła, że decyzje organów obu instancji były sprzeczne z prawem zarówno z powodów formalnych, jak i merytorycznych. Zaskarżona decyzja jest niewykonalna, gdyż nie wiadomo za jakie okresy zostało ustalone zobowiązanie. Błąd okresów zobowiązań dotyczy zarówno sentencji decyzji, jak i jej uzasadnienia. W ocenie Skarżącej nie jest rolą adresata decyzji snucie domysłów, co oznaczają określenia: 2011-12. Jej zdaniem w uzasadnieniu decyzji nie sposób odnaleźć precyzyjne określenie lat i miesięcy, których dotyczy ustalone zobowiązanie. W przekonaniu Spółki w zaskarżonej decyzji Minister nie rozwiał także wątpliwości dotyczących oceny zgodności z prawem podpisów osób wydających decyzję. Zwracając uwagę na wadliwą ilość podpisów, podniosła, że organem wydającym decyzję jest Prezes PFRON, czyli organ jednoosobowy. Tym samym stwierdziła brak podstaw do podpisania postanowienia przez dwie osoby. Skarżąca podkreśliła, że przy wydaniu decyzji skupiono się wyłącznie na jednym z zapisów umowy zawieranej z pracownikami, dotyczącym stawienia się do pracy w Polsce, pod rygorem uznania niestawiennictwa za porzucenie pracy. Jej zdaniem taki zapis umowy nie tylko nie przesądza kwestii samodzielności zatrudniania, lecz jest po prostu nieważny, gdyż od 1996 r. nie istnieje prawne pojęcie porzucenia pracy. Według Skarżącej jeżeli organ miał wątpliwość, co do uznania za pracodawcę Oddziału w B., wówczas powinien z urzędu przeprowadzić dowód z przesłuchania strony. Dowód ten nie został jednakże przeprowadzony, co było błędem. W przekonaniu Spółki na wadliwość decyzji wpływa również fakt, że Minister nie uwzględnił jej zarzutów dotyczących wadliwego ustalenia liczby zatrudnionych. Jej zdaniem w decyzji organu pierwszej instancji zaznaczono wprawdzie, iż organ oparł się na danych z ZUS, jednakże nie opisano o jakie konkretnie dane chodzi. Poza tym w uzasadnieniu tej decyzji nie wskazano w jakich miesiącach i latach Spółka zatrudniała wskazane ilości pracowników. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga musiała zostać oddalona. Kwestia upoważnień do wydawania decyzji w sprawie osób, które ją podpisały, została wyjaśniona przez organ II instancji, który zwrócił uwagę na istnienie w aktach administracyjnych upoważnień dla K. B. i U. G. do podpisania decyzji. Zatem wskazane osoby, podpisując decyzję, działały z upoważnienia Prezesa Zarządu Funduszu. Z tej przyczyny zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły zostać uznane za zasadne. Obowiązek dokonywania wpłat na PFRON wynika z art. 21 ust. 1. ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Przepis ten adresowany jest do wszystkich pracodawców zatrudniających co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. W przepisie tym określony został sposób obliczania należnych wpłat i wynika z niego, że podstawą do tych wyliczeń jest różnica pomiędzy wskaźnikiem zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6%, a rzeczywistym stanem zatrudnienia takich osób. Przepis ten statuuje zatem zasadę, od której jednak istnieją wyjątki określone w dalszych ustępach tego artykułu oraz w art. 22. Regulacje zawarte w tych przepisach ustanawiają zwolnienia od obowiązku wpłat na PFRON, określonych kategorii podmiotów, względnie przewidują możliwość obniżenia tych wpłat (art. 22). W myśl powołanego art. 21 ust. 1 r.z.s.z.n , obowiązek wpłat na PFRON ciąży na pracodawcy. Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie zawiera własnej definicji pracodawcy, tym samym stosuje się do niej art. 3 k.p., zgodnie z którym Pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Przepis art.3 k.p. wskazuje dwie grupy pracodawców: jednostki organizacyjne i osoby fizyczne. Do grona tych pierwszych należy zaliczyć: – wszelkie podmioty posiadające osobowość prawną (w szczególności spółki kapitałowe, przedsiębiorstwa państwowe, stowarzyszenia, fundacje), – wyodrębnione jednostki organizacyjne osób prawnych, a także – nieposiadające osobowości prawnej, samodzielne jednostki organizacyjne, niewchodzące w skład struktury osób prawnych (np. spółki osobowe oraz wyodrębnione jednostki organizacyjne tychże spółek), jeżeli tylko zatrudniają pracowników we własnym imieniu. Każda z przedstawionych powyżej jednostek może zostać uznana za pracodawcę, jeśli tylko zatrudnia pracowników we własnym imieniu. A zatem przymiotu pracodawcy, w przedstawionym rozumieniu, nie będzie posiadała osoba fizyczna czy też jednostka organizacyjna działająca na podstawie upoważnienia wydanego przez pracodawcę i zatrudniająca pracowników w jego imieniu. Ze zdolnością do zatrudniania pracowników wiąże się zarówno możliwość nawiązania, zmiany treści oraz rozwiązania stosunku pracy, jak i obowiązek realizowania zobowiązań wypływających z tego stosunku. Brzmienie przedmiotowego przepisu jest konsekwencją przyjęcia przez polskiego ustawodawcę, w ramach rodzimego prawa pracy, konstrukcji prawnej pracodawcy opartej na tzw. modelu zarządczym. O statusie pracodawcy decyduje kryterium posiadania uprawnień do zarządzania daną jednostką organizacyjną w sferze przedmiotowo-podmiotowej. Chodzi tutaj o swoisty rodzaj "władztwa" odnoszącego się do składników majątkowych przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części i wynikające z tego faktu kompetencje o charakterze kierowniczym w stosunku do zatrudnionych w nim pracowników. Nie jest przy tym istotne, czy tak pojmowany pracodawca posiada osobowość prawną. Bez znaczenia są stosunki własnościowe, odnoszące się do poszczególnych składników majątkowych, na podstawie których omawiana jednostka organizacyjna prowadzi swą działalność. Istotne jest natomiast to, aby pracodawca ten posiadał zdolność do zatrudniania pracowników we własnym imieniu. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca Spółka nie przedstawiła dowodów pozwalających na stwierdzenie, że jej oddział w B. był samodzielnym pracodawcą w rozumieniu Kodeksu pracy. Skarżąca Spółka w toku postępowania nie przedstawiła, żadnych dowodów potwierdzających podnoszoną przez nią okoliczność, że jej oddział w B. był wyodrębniony prawnie w strukturze Spółki a także był wyodrębniony majątkowo i organizacyjnie. Odział ten nie prowadził odrębnej księgowości i nie sporządzał odrębnych sprawozdań finansowych. W ocenie Sądu mając na uwadze pojęcie pracodawcy funkcjonujące na gruncie prawa polskiego, nie można podzielić stanowiska Strony, iż wyodrębniony organizacyjnie oddział – w B. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, należało uznać za pracodawcę w rozumieniu art. 3 Kp. Takie samo stanowisko w tej kwestii zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie III SA/Wa 909/13 Z powyższego wynika, że w celu ustalenia poziomu zatrudnienia u pracodawcy należało zsumować stan zatrudnienia we wszystkichjej jednostkach organizacyjnych, jak to uczyniły organy orzekające w niniejszej sprawie. W konsekwencji w rozpoznanej sprawie Spółka była pracodawcą w rozumieniu Kodeksu pracy także w stosunku do pracowników wykonujących pracę na terytorium Niemiec. Zdaniem Sądu brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze strony osób uprawnionych do działania w imieniu Skarżącej na okoliczności samodzielnego charakteru oddziału Skarżącej w B. nie stanowił naruszenia art. 199 O.p., które mogłoby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Informacje, które Skarżąca chciała przekazać organowi w tym przesłuchaniu, bez szkody dla potrzeby ochrony jej interesów w prowadzonym w sprawie postępowaniu, Skarżąca mogła przekazać w formie pisemnych wyjaśnień, do których mogła dołączyć dokumenty, które jej zdaniem organ powinien był uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Formułując w skardze zarzut naruszenia art. 199 O.p. przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które przy pomocy tego środka dowodowego można byłoby wyjaśnić i które nie mogły być wyjaśnione przez złożenie pisemnych wyjaśnień w toku postępowania. Niezasadny jest kolejny zarzut skargi, dotyczący określenia w decyzji organu pierwszej instancji obowiązku wpłaty na PFRON bez precyzyjnego wskazania w tej decyzji miesięcy, których obowiązek ten dotyczył. Przyjęty w decyzji sposób oznaczenia tych okresów przez oznaczenie miesięcy i lat przy pomocy cyfr arabskich, jest stosowany w praktyce przy formułowaniu tekstów. Dodatkowo organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał w sposób precyzyjny okresy, których dotyczyła decyzja. Zatem w rozpoznawanej sprawie nie istniały podstawy do twierdzenia, że z treści decyzji organu pierwszej instancji nie wynikał zakres czasowy obowiązku okresowego tą decyzją. Wskazana w decyzji liczba pracowników przyjęta przez organ do wyliczenia wysokości należnych od Skarżącej wpłat na PFRON znajduje oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W aktach sprawy (k-7 akt administracyjnych) znajduje się wydruk elektroniczny z bazy danych ZUS, poświadczony za zgodność z oryginałem przez pracownika organu, na podstawie którego ustalano liczbę pracowników zatrudnianych przez Skarżącą w poszczególnych okresach wymienionych w decyzji. Do korzystania z powyższych danych organy orzekające w sprawie uprawnione były na podstawie art.49 c r.z.s.z.n, wobec nieprzedstawienia przez Stronę informacji i dokumentów w tym zakresie, do złożenia których była wzywana, o czym świadczą pisma znajdujące się w aktach sprawy (k-13 akt administracyjnych). Powyższe dane potwierdzają, że w okresach, których dotyczyła decyzja, Skarżąca zatrudniała wskazaną w decyzji liczbę pracowników. W skardze ani w odwołaniu od decyzji I instancji Strona również nie wskazała liczby zatrudnianych pracowników, ograniczając się jedynie do lakonicznych twierdzeń, iż liczba ta wynosi mniej niż 25. Organy obu instancji oparły się więc na tym materiale dowodowym, który zdołały samodzielnie zgromadzić w sprawie i zdaniem Sądu był on wystarczający do podjęcia decyzji w sprawie. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270).