III SA/Wa 157/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , , po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 9 grudnia 2016 r., G. sp. z o.o. z siedzibą w K. – dalej zwana "Skarżącą" - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 23 stycznia 2017 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w kasie Sądu albo na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy, postanowieniem z dnia 19 maja 2017 r. odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W wyniku rozpoznania sprzeciwu Skarżącej, Sąd postanowieniem z dnia 19 lipca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego. Z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania zainicjowanego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 7 sierpnia 2017 r., pismem z dnia 8 sierpnia 2017 r., wezwano Skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 23 stycznia 2017 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia został skutecznie doręczony Skarżącej w dniu 18 sierpnia 2017 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 53 akt sąd.). Wyznaczony w nim termin upłynął bezskutecznie z dniem 25 sierpnia 2017 r. Pismem z dnia 23 sierpnia 2017 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) Skarżąca wystąpiła do Sądu z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej "P.p.s.a."), od pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (w niniejszej sprawie skargi), pobiera się opłatę sądową w postaci wpisu stosunkowego lub stałego. Natomiast stosownie do art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi przez sąd, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Powyższa regulacja stanowi, iż opłacenie pisma (skargi) w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie pismu (skardze) dalszego biegu. W rozpatrywanej sprawie wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 23 stycznia 2017 r., czyli do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, zostało skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 18 sierpnia 2017 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 53 akt sąd.). Siedmiodniowy termin do uiszczenia wymaganego wpisu upływał zatem z dniem 25 sierpnia 2017 r. Skarżąca w zakreślonym przez Sąd terminie nie uiściła wymaganego wpisu sądowego o czym świadczy dokumentacja księgowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotycząca opłat sądowych (k 56 akt sądowych). Tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia skargi. Ponadto Sąd wyjaśnia, że choć Skarżąca w zakreślonym do uiszczenia wpisu terminie, wnioskiem nadanym w dniu 23 sierpnia 2017 r., ponownie wystąpiła do Sądu o zwolnienie jej od kosztów sądowych, to czynność ta - nawet dokonana w terminie wskazanym w wezwaniu do uiszczenia wpisu - nie mogła uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy i pozostała bez wpływu na bieg przewidzianego w P.p.s.a. terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W tym miejscu zaakcentować należy, że ze skutku prawnego, jakim jest prawomocność postanowienia Sądu z dnia 19 lipca 2017 r., utrzymującego w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 19 maja 2017 r., wynika obowiązek zapłaty wymaganego wpisu od skargi oraz obowiązek sądu do wezwania do uiszczenia tej opłaty. Mając na względzie fakt, że w badanej sprawie wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany prawomocnym postanowieniem Sądu, a termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg od dnia 18 sierpnia 2017 r. tj. od dnia doręczenia Skarżącej wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 23 stycznia 2017 r., kolejny wniosek w sprawie zwolnienia od kosztów nie mógł mieć wpływu na bieg terminu wskazanego w wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wobec powyższego stwierdzić należy, że na Skarżącej ciążył - wynikający z prawomocnego postanowienia Sądu wydanego w przedmiocie prawa pomocy - obowiązek uiszczenia wpisu od skargi. Po upływie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Takiej konsekwencji nieuiszczenia wpisu w niniejszej sprawie nie niweczą następcze czynności Skarżącej w postaci kolejnego lub dalszych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu jeszcze raz należy wskazać, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy Sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odmienne procedowanie mogłoby natomiast doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie - skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.