III SA/Wa 1571/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu od skargi sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: oddalić wniosek W piśmie z dnia 9 kwietnia 2014 r. J. B. (zwana dalej: "Skarżącą") złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. Wnosząc wskazaną skargę Skarżąca uiściła jednocześnie w dniu 8 kwietnia 2014 r. kwotę 200 zł tytułem wpisu sądowego od jej skargi. Zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2014 r. wezwano Skarżącą do uiszczenia kwoty 2.577 zł tytułem uzupełnienia wpisu sądowego od jej skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych z uwagi na brak uiszczenia przez Skarżącą kwoty 2.577 zł. tytułem uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 30 listopada 2014r. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, iż powzięła wiedzę o wezwaniu do uiszczenia kwoty 2.577,00 zł tytułem uzupełnienia wpisu sądowego od skargi dopiero na skutek odebrania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1571/14, z dnia 21 lipca 2014 r., o odrzuceniu skargi - tj. w dniu 24 lipca 2014 r. W okresie od dnia 7 czerwca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. przebywała na urlopie na [...] i nie miała wiedzy o awizowanej przesyłce ani możliwości jej odbioru. Wiedzę taką powzięła dopiero po zapoznaniu się z uzasadnieniem ww. postanowienia Sądu. Jednocześnie wiedząc o planowanym urlopie upoważniła D. A. do odbioru korespondencji w jej imieniu. D. . przebywała w mieszkaniu przy ul. [...] w W. w okresie urlopu Skarżącej tj. od dnia 7 czerwca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r., natomiast w tym czasie nie pojawił się listonosz z żadną przesyłką do Skarżącej ani nie pozostawił żadnego awiza w skrzynce pocztowej. Pismem z dnia21 sierpnia 2014 r. pełnomocnik Skarżącej cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy, informując, iż uiszczono opłatę sądową w kwocie 2577 zł. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zatem powoływać okoliczności wskazujące na brak winy Skarżącego w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. W ocenie Sądu Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie było niezawinione. W myśl art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu. Ustawodawca ustanawia w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane. Jak wynika z treści znajdującej się w aktach sądowych sprawy koperty zawierającej wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi - przesyłka została dwukrotnie awizowana: w dniu 13 czerwca 2014 r. i w dniu 23 czerwca 2014r. Z adnotacji wynikającej na załączonym do koperty zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, iż zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym [...] umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata tj. Skarżącej. Wobec niepodjęcia w terminie przesyłka zwrócona została do nadawcy tj. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odnosząc się do twierdzenia Skarżącej, że osoba upoważniona do odbioru korespondencji w imieniu Skarżącej nie otrzymała awiza zawiadamiającego o próbie doręczenia ww. wezwania, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 7 lipca 2010r., sygn. akt II OZ 651/10, że co do zasady argument ten mógłby zostać uwzględniony, gdyby Skarżąca w jakikolwiek sposób uprawdopodobniła, że taka okoliczność miała miejsce. Dla takiego uprawdopodobnienia konieczne byłoby wykazanie, że skrzynka oddawcza była uszkodzona lub też dostęp do tej skrzynki był powszechny. Przywrócenie terminu tylko na podstawie gołosłownego twierdzenia Skarżącej, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. Dlatego też należy uznać, iż nieodbieranie korespondencji przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w imieniu Skarżącej wskazuje jednoznacznie na brak należytej dbałości o swoje sprawy, a tym samym nie można uznać, że nie zaistniała w sprawie przesłanka winy. Podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie to nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji