III SA/Wa 1587/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany "NUS") wystawił M.B. (dalej "Skarżący") dwa tytuły wykonawcze obejmujące: zobowiązanie podatkowe za 2003r. w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu uzyskanego z tytułu sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego w garażu podziemnym w tym samym budynku, wynikające z decyzji NUS z [...] maja 2008r. w wysokości 55.000 zł (nr [...] z [...] października 2008r.) i odsetki od ww. zobowiązania (nr [...] z [...] października 2008r.). NUS zawiadomieniem z 15 grudnia 2008r., doręczonym Bankowi [...] 29 grudnia 2008r., zajął na podstawie ww. tytułów wykonawczych rachunek Skarżącego w ww. banku (k. 3v akt administracyjnych). Skarżący 5 stycznia 2009r. wniósł zarzut w sprawie prowadzenia ww. egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej zwana "u.pe.a."), z uwagi na nieistnienie obowiązku będącego przedmiotem egzekucji. Wyjaśnił, że obowiązek podatkowy, podlegający egzekucji nie powstał, bo Skarżący spełnił przesłanki zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej "u.p.d.f.") – nabył lokale mieszkalne w terminie wymaganym przez ustawę. Prowadzenie egzekucji jest zatem niedopuszczalne. Skarżący wniósł także o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutu oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. NUS postanowieniem z [...] stycznia 2009r. wstrzymał postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Następnie postanowieniem z [...] lutego 2009r. uznał wniesiony zarzut za niezasadny oraz wznowił postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu ostatniego z postanowień NUS wskazał, iż wierzyciel 19 stycznia 2009r. nie uznał zarzutu nieistnienia obowiązku wynikającego z decyzji, na podstawie której wystawiono ww. tytuły wykonawcze. Decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej "DIS") postanowieniami z [...] grudnia 2008r. stwierdził wniesienie odwołania po terminie oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący w zażaleniu z 16 marca 2009r. wniósł o uchylenie ww. postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego, w związku z naruszeniem: - art. 33 pkt 1 u.p.e.a., gdyż obowiązek będący przedmiotem egzekucji administracyjnej nieistnienie, - art. 34 § 2 w związku z art. 17 u.p.e.a. przez niedoręczenie Skarżącemu postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela i go prawa do wniesienia zażalenia na to postanowienie. Dalsze prowadzenie egzekucji jest niedopuszczalne. W uzasadnieniu Skarżący podtrzymał argumentację zawartą w zarzucie oraz podniósł, iż w sprawie obowiązku będącego przedmiotem postępowania egzekucyjnego toczy się postępowanie wznowieniowe, którego podstawą są nowe dowody nieznane NUS w momencie wydawania decyzji wymiarowej. DIS postanowieniem z [...] lipca 2009r. utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS z [...] lutego 2009r. W uzasadnieniu stwierdził, iż organ egzekucyjny słusznie uznał za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku podatkowego. Wyjaśnił, że decyzja NUS z [...] maja 2008r., doręczona Skarżącemu w trybie zastępczym, stała się ostateczna i podlega wykonaniu. NUS w decyzji z [...] kwietnia 2009r., w związku z wnioskiem strony o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją stwierdził istnienie przesłanki wznowienia postępowania (art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p."), ale odmówił jej uchylenia, gdyż po jej uchyleniu mogłaby być wydana decyzja rozstrzygająca istotę sprawy, tak jak decyzja dotychczasowa. DIS, do którego wniesiono odwołanie na dzień wydania niniejszego postanowienia nie wydał decyzji. DIS za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 34 § 2 w związku z art. 17 § 1 u.p.e.a., powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 27 stycznia 2005r. sygn. akt I SA/Sz 486/04 i uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2005r. sygn. akt I FPS 4/06. Wskazał, że NUS, który rozpoznał na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzut Skarżącego jest jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym. Nie zachodzą więc podstawy prawne do oddzielnego wypowiadania się przez ten organ o zasadności zgłoszonego zarzutu – najpierw jako wierzyciel i oddzielnie jako organ egzekucyjny. Skarżący nie był pozbawiony prawa do wniesienia zażalenia, które złożył pismem z 16 marca 2009r. Na postanowienie w sprawie zarzutów zobowiązanemu przysługuje taki sam środek zaskarżenia, jak na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 sierpnia 2009r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. postanowienie DIS z [...] lipca 2009r., z uwagi na rażące naruszenie art. 33 pkt 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem strony zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. uległo przedawnieniu 1 stycznia 2009r., gdyż przed wspomnianą datą nie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego. Jedynie zawiadomienie Skarżącego o zastosowaniu środka egzekucyjnego nastąpiło przed upływem przedawnienia. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego Bank otrzymał 5 stycznia 2009r. DIS w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił przy tym, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia omyłkowo wskazano 5 stycznia 2009r., jako datę potwierdzenia odbioru przez bank zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. Bank zawiadomienie to odebrał 29 grudnia 2008r., a 5 stycznia 2009r. potwierdzenie to wpłynęło do NUS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana "P.p.s.a.") sprawowana jest na mocy kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że by wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w rozpoznawanej sprawie. Niezasadny jest przede wszystkim zarzut skargi o naruszeniu przez DIS i to w stopniu rażącym dyspozycji przepisów art. 33 pkt 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wojewódzkie sądy administracyjne, na mocy art. 133 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., orzekają na podstawie akt sprawy. W świetle natomiast akt administracyjnych sprawy w sposób niewątpliwy wynika, że czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu rachunku bankowego miała miejsce 29 grudnia 2008r. (k. 3v akt administracyjnych), kiedy to doręczono bankowi [...]zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego. Data 5 stycznia 2009r., do której odwołuje się Skarżący w treści skargi, jak również DIS na drugiej stronie zaskarżonego postanowienia, widniejąca na zwrotnym poświadczeniu odbioru tytułu wykonawczego i zawiadomień o zajęciu dotyczy jedynie, kiedy zwrócono do organu egzekucyjnego potwierdzenie odbioru ww. zawiadomienia. Sąd uznaje w związku z tym, że jakkolwiek nieprawidłowe było wskazanie przez organ odwoławczy w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia ww. okoliczności istotnej z punktu widzenia przedmiotu sporu między stronami, wadliwość ta, mająca charakter proceduralny, nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie zaszła więc przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., pozwalająca na usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Czynność egzekucyjna, polegająca na zajęciu rachunku bankowego Skarżącego, miała bowiem miejsce, o czym mowa wyżej i co w sposób niewątpliwy wynika z akt sprawy, na podstawie których orzeka Sąd, 29 grudnia 2008r., tj. przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. objętego tytułem wykonawczym wystawionym 9 października 2008r. - 31 grudnia 2008r. Tym samym niezasadne jest twierdzenie Skarżącego, że 1 stycznia 2009r. doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, stosownie do treści art. 70 § 4 O.p. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z nieistnieniem obowiązku podatkowego (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Obowiązek podatkowy objęty tytułami wykonawczymi wystawionymi Skarżącemu był wymagalny, istniał w chwili, gdy były wystawiane ww. tytuły wykonawcze oraz, gdy dokonywano na ich podstawie zajęcia rachunku bankowego Skarżącego. Sąd stwierdza bowiem, że okoliczności wskazane w zaskarżonym postanowieniu, jak również w poprzedzającym go postanowieniu organu pierwszej instancji, że decyzję stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego doręczono Skarżącemu w trybie zastępczym oraz że stała się ona ostateczna w związku z wniesieniem po terminie odwołania, znajdują potwierdzenie w aktach sprawy. Tym samym zarzut nieistnienia obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 33 pkt 1 u.p.e.a., skutkujący umorzeniem postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), nie może być uznany za skuteczny. Sąd, mając powyższe na względzie uznał, że zasadne jest oddalenie skargi na mocy art. 151 P.p.s.a.