III SA/Wa 1594/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute, Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M.W. (dalej "Skarżący") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 sierpnia 2018 r., wystawionego przez Prezydenta Miasta C., obejmującego zaległość za odpady komunalne za listopad i grudzień 2017 r. o łącznej kwocie należności głównej 4.716,00 zł wraz z należnymi odsetkami. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zawiadomieniem z dnia 31 października 2018 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Niniejsze zawiadomienie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 6 listopada 2018 r., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 1 listopada 2018 r. W wyniku zastosowanego środka egzekucyjnego zaspokojona została kwota należności głównej, odsetki za zwłokę, koszty upomnienia oraz koszty egzekucyjne. Pismem z dnia 13 listopada 2018 r., zatytułowanym "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej", nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego w tym samym dniu, z zachowaniem terminu, Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu wskazał, że deklaracja złożona została w wyniku błędu albowiem Skarżący jako wykonawca robót budowlanych winien zawrzeć umowę z wyspecjalizowanym podmiotem działającym na terenie danej gminy na wywóz odpadów budowlanych, nie był zaś zobowiązany do składania deklaracji, o której mowa w art. 6m ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.– Dz.U. z 2018 r. poz. 1454, zwana dalej także jako "u.c.p.g.") albowiem obowiązek złożenia deklaracji ciążył na właścicielu nieruchomości, nie zaś na wykonawcy robót budowlanych. Skarżący podniósł również, że jego zamiarem było zawarcie umowy na odbiór odpadów remontowo-budowlanych powstałych w ramach realizacji robót budowlanych, gdyż stosunek taki nie podlega regulacjom ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, natomiast złożenie deklaracji wynikało wyłącznie z błędnej informacji udzielonej przez pracownika Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w C. Skarżący, jako podstawę prawną wniesionego zarzutu wskazał, zgodnie z brzmieniem art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., nieistnienie obowiązku. Przy piśmie z dnia 20 listopada 2018 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. przekazał wierzycielowi, Prezydentowi Miasta C., odpis zarzutów z dnia 13 listopada 2018 r., celem zajęcia stanowiska, zgodnie z brzmieniem art. 34 § 1 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Prezydent Miasta C. zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego odrzucił z uwagi na ich niezasadność. W uzasadnieniu postanowienia wskazał na fakt, iż w dniu 20 listopada 2017 r., do organu podatkowego wpłynęła deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w C. przy ul. [...] za okres listopad i grudzień 2017 r. Wskazał jednocześnie, że prawidłowo wypełniona deklaracja, w razie nieuiszczenia opłaty, stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego i skierowania zaległości do egzekucji administracyjnej zgodnie z przepisami u.p.e.a. W dalszej części uzasadnienia wierzyciel podniósł, że złożenie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest warunkiem niezbędnym i koniecznym do skorzystania z usługi dodatkowej jaką jest odbiór odpadów remontowo-budowlanych, a informacja w tym zakresie udzielona przez pracownika Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w C. była prawidłowa. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta C. z dnia [...] grudnia 2018 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że wskazany przez Skarżącego zarzut nie może być uznany, bowiem powołanie się na art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r., o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest nieuprawnione. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu to właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku jednakże art. 5 ust. 2 powołanej wyżej ustawy stanowi, że wykonywanie obowiązków, o których mowa w ust. 1, na terenie budowy należy do wykonawcy robót budowlanych. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że wobec wyłączenia nieruchomości z użytkowania przez jej właściciela, w związku z prowadzonymi przez Skarżącego robotami budowlanymi, za czystość i porządek odpowiada wykonawca robót. Zatem to Skarżący zobowiązany był do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i na nim ciążył obowiązek uiszczenia opłaty z tego tytułu. Postanowienie wpłynęło do Urzędu Skarbowego w C. w dniu 1 marca 2019 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., po uzyskaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odmówił uwzględnienia zarzutów Skarżącego z dnia 13 listopada 2018 r. Wskazał, że zobowiązanie podatkowe w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje z mocy ustawy z dniem zdarzenia tj. z dniem złożenia deklaracji a opłata wykazana w deklaracji jest zobowiązaniem do zapłaty. W niniejszej sprawie deklaracja o wysokości opłaty została złożona do organu podatkowego, w deklaracji została wyliczona opłata oraz wskazany był okres obowiązywania. Wskazał jednocześnie, zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2018 r., że złożenie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest warunkiem niezbędnym i koniecznym do skorzystania z usługi dodatkowej, jaką jest odbiór odpadów remontowo-budowlanych, świadczonej przez firmę odbierającą odpady na terenie miasta C. W dalszej części uzasadnienia wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Pismem z dnia 4 kwietnia 2019 r., złożonym osobiście w Urzędzie Skarbowym w S. w dniu 5 kwietnia 2019 r., Skarżący, z zachowaniem terminu, wniósł zażalenie na postanowienie z dnia [...] marca 2019 r. W treści przedmiotowego zażalenia Skarżący wniósł o zmianę, ewentualne uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 29 marca 2019 r. Skarżący podniósł jednocześnie że obowiązek składania deklaracji ciąży na właścicielu nieruchomości zamieszkującym na terenie danej gminy, nie zaś na wykonawcy robót budowlanych świadczącym usługi komercyjne na rzecz właściciela nieruchomości. W dalszej części uzasadnienia Skarżący podniósł kwestię nieistnienia obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym powołując argumentację, tożsamą z przedstawioną w zarzutach z dnia 13 listopada 2018 r. Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] marca 2019 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., wyrażone postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., w zakresie odmowy uwzględnienia zarzutów. Organ wskazał, że jako organ odwoławczy, rozpoznając żądanie strony oparte o zarzut nieistnienia obowiązku, także w zakresie swojego rozstrzygnięcia jest związany ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, wyrażonym w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 26 lutego 2019 r. Wyjaśnił, iż jak wynika z przepisów ustawy egzekucyjnej, w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku określonego treścią art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., wydanie odmiennego orzeczenia, niż wyrażone w stanowisku wierzyciela, stanowiłoby rażące naruszenie prawa tj. dyspozycji art. 34 § 1 u.p.e.a. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowo - administracyjnym. Jak bowiem podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 grudnia 2015 r. (sygn. akt. III SA/Wa 380/15) "Organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Jak stwierdza się bowiem w orzecznictwie, uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 czerwca 2009 r sygn. akt II FSK 333/08, LEX nr 512828 i z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1480/05, LEX nr 289067). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji w całości, a także umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez uznanie zarzutów Skarżącego za nieuzasadnione, mimo że obowiązek nie istnieje/został wykonany oraz naruszenie art. 6 i art. 8 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia). Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Jednocześnie sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaś w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z treści ww. przepisów wynika zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (w niniejszej sprawie - postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa", występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w treści art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej sprawy administracyjnej wyznaczają bowiem zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 p.p.s.a., która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Skarżący inicjując postępowanie w niniejszej sprawie zgłosił zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. argumentując , że objęty tytułem egzekucyjnym obowiązek nie istnieje, gdyż dokonał na rzecz Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. zo.o. w C. zapłaty za wystawione spółce R. faktur tytułem "zgłoszenie KP-5", "dzierżawa KP-5" oraz "wywóz odpadów budowlanych" i tym samym wypełnił ciążący na wykonawcy robót budowlanych obowiązek wynikający z art. 5 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Jak słusznie wskazuje Skarżący w uzasadnieniu skargi, stosownie do art. 34 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8 - organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). Zatem dla organu egzekucyjnego wiążące jest stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów, których podstawą jest: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1. Powyższe wynika z faktu, że zarzuty zawarte w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 dotyczą informacji, których dysponentem jest wierzyciel. To wierzyciel wie, czy np. obowiązek wygasł, czy nie istnieje z innych przyczyn, czy został prawidło określony, albo czy jest on wymagalny. Dlatego ustawodawca zdecydował, iż to wierzyciel, a nie organ egzekucyjny zajmuje stanowisko w przedmiocie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym oraz że stanowisko to jest wiążące dla organu egzekucyjnego. Prawidłowo też Skarżący zauważa, że w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Sąd potwierdza też pogląd Skarżącego, że o ile stanowisko wierzyciela determinowało treść rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego oraz organu drugiej instancji, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienie tego organu, musi dokonać samodzielnej oceny zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, a więc zbadać, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy podawało się egzekucji administracyjnej, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych, które to stanowisko znajduje potwierdzenie w jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. dla przykładu: wyroki NSA o sygn. akt II FSK 1464/16 oraz II FSK 1465/16). Sąd stwierdza, że z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Wierzyciel uznał zgłoszone przez Skarżącego zarzuty nieistnienia obowiązku za niezasadne. Dokonana przez wierzyciela ocena, jako wiążąca, stała się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia o niezasadności zarzutów, a następnie postanowienia organu odwoławczego, utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu, jako bezpodstawne należy uznać zarzuty skargi w zakresie uznania zarzutów Strony za nieuzasadnione, gdyż Wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało oraz poddawało się egzekucji administracyjnej a rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego, który był związany stanowiskiem Wierzyciela, było prawidłowe. W punkcie wyjścia swoich rozważań Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. W sprawie bezspornym jest że wymóg formalny zgłoszenia zarzutów w podanym wyżej terminie został spełniony. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Skarżący upatruje naruszenia przepisu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez uznanie zarzutów za nieuzasadnione pomimo iż "w okolicznościach sprawy obowiązek zapłaty należności objętej tytułem wykonawczym nie może być skutecznie egzekwowany w drodze egzekucji, ponieważ obowiązek ten nigdy nie powstał/został wykonany", co wywodzi z art. 5 u.c.p.g. W ocenie Sądu, zarzut ten jest chybiony. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 20 listopada 2017r. do organu podatkowego wpłynęła deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w C. przy ul. [...] za okres listopad i grudzień 2017r. Jak słusznie wskazał Wierzyciel - Prezydent Miasta C. (postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018r.), zajmując stanowisko w zakresie zgłoszonego zarzutu w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a., prawidłowo wypełniona deklaracja, o której mowa w art. art. 6m ust. 1 u.c.p.g., w razie nieuiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego i skierowania zaległości do egzekucji administracyjnej zgodnie z przepisami u.p.e.a. W ocenie Sądu, zasadnie też Wierzyciel podniósł, że złożenie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest warunkiem niezbędnym i koniecznym do skorzystania z usługi dodatkowej, jaką jest odbiór odpadów remontowo-budowlanych. Zgodnie bowiem z art 5 ust. 1 u.p.c.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku, na co też wskazuje Skarżący. Zauważenia jednakże wymaga, że ust. 2 art. 5 powołanej wyżej ustawy stanowi, że wykonywanie obowiązków, o których mowa w ust. 1, na terenie budowy należy do wykonawcy robót budowlanych. W związku z wyłączeniem nieruchomości z użytkowania przez jej właściciela, co wynikało z prowadzonych przez Stronę robót budowlanych, za czystość i porządek odpowiada wykonawca robót. Zatem to Skarżący, jak prawidłowo wskazał w swoim stanowisku Prezydent Miasta C., utrzymanym następnie przez SKO, zobowiązany był do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i na nim ciążył obowiązek uiszczenia opłaty z tego tytułu - na podstawie złożonej deklaracji. Tym samym, wbrew twierdzeniu Skarżącego, obowiązek istnieje i podlega wykonaniu. Jednocześnie z uwagi na fakt, że zobowiązany omawianego obowiązku nie wykonał, Prezydent Miasta C., po uprzednim doręczeniu Zobowiązanemu upomnienia, był uprawniony do podjęcia czynności w celu przymusowego wyegzekwowania opłat należnych budżetowi gminy. Tym samym zgłoszony przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku nie zasługiwał na uwzględnienie. W świetle przytoczonych przepisów, uznać też trzeba, a co stara się podważyć w toku przedmiotowego postępowania zarzutowego, że informacja w tym zakresie, tj. o obowiązku uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie złożonej deklaracji udzielona przez pracownika Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w C. była prawidłowa. W tej sytuacji, jak to już wskazano wcześniej, ponieważ organy egzekucyjne są związane ostatecznym stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku określonego treścią art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., wydanie odmiennego orzeczenia, niż wyrażone w stanowisku Wierzyciela, stanowiłoby rażące naruszenie prawa tj. dyspozycji art. 34 § 1 u.p.e.a. Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. obowiązany był do oddalenia skargi.